Showing posts with label زندگی. Show all posts
Showing posts with label زندگی. Show all posts

Thursday, 16 April 2009

این روزها

این روزهای شتاب‌ناک و درگیری‌های بی‌فرجام نویسنده با متن و من با زندگی و پرونده‌ گذاشتن‌ها و نامه‌نگاری‌ها و تلفن‌ها و از همه بدتر هوای بهار گرنوبل، که ابر حاشیه‌ی کوه‌هاییش نگاه را برای همیشه مال خود می‌کند، من برده به احوال سال اول دانش‌جویی در این شهر. سال همه‌ی سختی‌ها و ماجراها و دل‌خوشی‌ها و اضطراب‌ها و تنهایی‌ها و هزار احوال توصیف‌ناشدنی و تکرارنشدنی دیگر. این چندسال سال آن‌قدر پرماجرا گذشت و این همه‌ بچه‌ی جدید که به دنیا ‌آمدند و به‌زودی ‌می‌آیند و دوستان سابق که بیش‌ترشان از شهر رفته‌اند، انگار می‌کند که عمری این‌جا گذرانده‌ام. به خودم می‌گویم خیلی جو نگیردت، تازه بیست‌وهشت ساله شده‌ای و درس‌ات دارد تمام می‌شود که بروی سراغ زندگی واقعی. نه. انگار عمری گذشته است.

این آهنگ آن روزهاست که این روزها توی گوشم می‌چرخد.

پی‌نوشت ـ یک پزشک یک پیش‌نهاد خوب برای شنیدن و گرفتن آهنگ فرانسوی دارد، اگر دوست دارید. مطلبش در ریدر می‌آید ولی در سایتش نیست که لینک بدهم. جل الطبیب.

پی‌نوشت بی‌ربط ـ می‌دانستید فرانسوی‌ها به در زبان عامیانه به پزشک می‌گویند توبیب؟

Thursday, 4 December 2008

این جا هم که خاک می‌خورد


من به زودی یا خودم را برای دفاع آماده می کنم یا اصولا بی‌خیال می‌شوم و می‌روم دوباره از لیسانس درس می‌خوانم.

کلاس‌هام تمام شده ـ کلاس‌هایی که درس می‌دادم ـ و همین‌طوری بی‌خود و بی‌جهت دلم برایشان تنگ شده. کلی وقت می‌گذاشتم و تمرین آماده می‌کردم و اسلاید درست می‌کردم و این حرف‌ها. تمام شد دیگر. جلسه‌ی آخر ازشان یک امتحانک گرفتم. خوبی این بچه پرروها این است که اصلا برایشان مهم نیست، جدی نمی‌گیرند، گوش نمی‌دهند، و اصولا احساس می‌کنی که گل لگد می‌کنی.

وقتی که مثلا می‌خواهند صدا کنند یا اجازه بگیرند می‌گویند موسیو. من هم به‌شان می‌گفتم مهندس‌های آینده. بیش‌تر برای این که به رویشان بیاورم که دارند مهندس می‌شوند و خیلی چیزها را نمی‌دانند.

حالا از صبح داشتیم با استاد کوچیکه برنامه یک کلاس ترم دوم را می‌ریختیم. بعدش گفت اگر بعد که دفاع کردی اگر خواستی همین‌جا بمانی و در دنیای تحقیق و تدریس باشی می‌توانیم این کلاس را توسعه بدهیم و ... می‌خواستم بگویم که شکمت را صابون نزن، فعلا در همین قسمت دفاع کردنش گیریم هردو، بدجور.

فردا بانو می‌آید. طولانی شده بود این بار، ولی بار آخر است که قسطی می‌آید. این‌بار هم یک هفته و بعدش من می‌روم ده روزی و بعد کم‌کم دوران نامزدی تمام می‌شود و باید فکر خانه و کار جدی و خرج‌ها و قسط‌ها و این حرف‌ها باشیم. حالا بگذار بیاید، بعد.

ولی تا فردا صبح که هواپیما بنشیند و بعد از بخش سوئیسی بیاید تا اتوبوس‌های گرنوبل ـ همان‌هایی که معمولا اختصاصی اند ـ و حدود ظهر که برسد این جا چند قرنی مانده هنوز.

Wednesday, 22 October 2008

نوبت

از صبح الکی توی کله ام آمده که «دیگه نوبتی هم که باشه، نوبته …»

الان داشتم یک مقاله درباره ی روش های سیستماتیک دیزاین می خوندم. فهمیدم ما به طور سیستماتیک نوبت، نظم و به نوعی قانون را ورست کیس فرض می کنیم. یعنی برای انجام یک کاری روش پیش بینی شده را (چه در قالب دستورالعمل و چه قانون) در آخرین الویت قرار می دهیم و در صورت ناچاری یا اجبار می رویم سراغش.

شاهدش هم همین که از صبح توی سر من ونگ می زند، به خصوص با صدای اعصاب خوردکن مجری های برنامه بچه ها.

Monday, 14 April 2008

دو هفته‌ی پیش روز شنبه رفته بودیم بازار وسط شهر. یک گل‌فروش دیدیم که گل‌دان‌های کوچک ـ خیلی کوچک ـ آپارتمانی دارد و توی جعبه‌های بزرگ مقوایی چیده و می‌فروشد به ثمن بخس. هی‌ دل‌دل نگاهش کردیم و پول‌هایمان را شمردیم و حساب کردیم که بعد از اجاره و بیمه و پول ویزا و بلیت‌هایی که این‌ماه باید بخریم، به اضافه‌ی سهم آقای آلبرت‌هاین و آقای ایکیا سهمی هم برای این دل‌بری‌های این گل‌وگیاه‌ها می‌ماند یا نه. آقاهه که نگاه‌ خریدار ما را دید گفت اگر یک جعبه را بخریم ارزان‌تر هم می‌دهد. این شد که ما جعبه به دست با بیست‌وچهار دوست‌ تازه‌مان و زیر نگاه و لب‌خند مردم آمدیم خانه.

دوهفته با هم خوب و خوش بودیم، پخش شده بودند این طرف و آن طرف خانه و شروع کردن هی آب خوردن و قدکشیدن. تا این که پری‌روز رفتیم برایشان بیست‌وچهارتا گل‌دان کوچک سفالی گرفتیم و خاک و بعد از ظهر نشاندیمان در خانه‌های جدید. همان وقت به فکر افتادیم برایشان اسم بگذاریم.

الان بیش‌ترشان اسم دارند. ژان‌فرانسوا ـ که برگ‌هایش تا بالای لپ‌تاپ می‌رسند ـ سرک کشیده ببیند من چه ‌می‌نویسم. «مقاله‌ی کنفرانس است عزیزم، خودم هم نمی‌فهمم چه ‌دارم می‌نویسم. بی‌خود خودت را خسته نکن، برو به همان جوانه‌ای که تازه سبز کردی برس. برو پسرم، برو عزیزم.»

Monday, 18 February 2008

بار دیگر

این را روزی که راه افتادم نوشتم، توی قطار. روی کاغذ نوشتم و گمش کردم. امروز دوباره نوشتمش.

دوباره خیلی زود دیر شد. تا به خودم بجنبم یک ربع مانده بود به حرکت قطار و من هنوز توی خانه نشسته بودم با چمدان نیمه بسته و هاج و واج به دیوارهای جایی نگاه می‌کردم که نه خانه بود و نه نبود. نمی‌دانم این وسوسه‌ی مبهم نوشتن است یا همان میل قدیمی و پنهان به اعتراف که تا جایم را پیدا می‌کنم و چمدان را در جایش می‌گذارم دفتر و قلم یا این بدل مدرنش را در می‌آورم و شروع می‌کنم به حرافی. حرفی البته برای گفتن نیست. وطن را که بماند، شهر و خانه‌ی کوچک موقتش را هم آدم نمی‌تواند هم‌چون بنفشه‌ها با خود ببرد هرکجا که خواست.

دیگر به این خستگی بعد از دویدن با چمدان و درد دست و گرمایی که از پشت‌ گوش‌ها و کف‌پاهایم می‌زند بیرون عادت کرده‌ام. قطار این قدر تند می‌رود که آدم حتا نمی‌تواند خاطراتش را با خودش ببرد. این همان راهی است که آن روز با دوچرخه رفتیم و گم شدیم و آن بالا کنار همان استراحت‌گاهی است که آن شب چادر زدیم و روی چراغ‌های نارنجی کم‌نور شهر شمع روشن کردیم.

فکر می‌کنم دیگر شهروند جایی نباشم. شهری که حاضر نیستم دیگر درش زندگی کنم در وطنی که دوستش ندارم؛ شهر کوچکی که پر از تمام زندگی جدید این سال‌هایم است و شهر کوچک‌تری که شهر بانوست. و این همه شهر دیگر که می‌شود رفت و یک زندگی تازه درش شروع کرد، اگر از قبل بگردیم و یک کداممان یک کاری پیدا کنیم و دوباره زندگی کوچکمان را در دوچمدان و کوله‌پشتی‌ها جا بدهیم و راه بیفتیم.

Thursday, 7 June 2007

آدمی‌زاد

دی‌روز برای چندمین بار رفتیم اتاق عمل، با این فرق که این بار دیگر استاد بزرگ نیامد (کار مهمی برایش پیش آمد) و من و کارآموزم را تنها فرستاد. بیمارستان شهر کوچک ما، حدودا دوبرابر بیمارستان میلاد است و البته یکی از سه بیمارستان بزرگ شهر. این را گفتم که بدانید گم شدن تویش حتا بعد از چندبار رفتن اصلا کار سختی نیست. به هرحال ما خودمان را رساندیم به بخش جراحی و لباس مخصوص پوشیدیم و رفتیم داخل بخش. یکی از اتاق‌های عمل را منتظر ما نگه داشته بودند که «تحقیقات دانشگاهی»مان را بکنیم و بعد استریل کنند برای عمل بعدی. خانم پرستار که اتفاقا جور عجیبی مهربان بود دستگاه رادیوگرافی را روشن کرد و کاربرد دکمه‌های مهمش را گفت و رفت پی کارش. و ما را گذاشت که کشف کنیم چیزهایی را که نمی‌دانستیم و برای آزمایش لازم داشتیم. بامزه بود. یک احساس محققانه‌ای به‌م دست داده بود که نگو. به خصوص این دست‌یار داشتن و امکان این‌که به‌ش بگویم این کار را بکن و آن کار را بکن و مثلا این چیز را یادداشت کن، یا چه می‌دانم برای این نتیجه چه توضیحی داری. جان به جانمان کنند، آدمی‌زادیم دیگر؛ مگر چه انتظاری می‌شود داشت؟

پی‌نوشت : ما را گذاشت که فلان کار را بکنیم ساختار فرانسوی است که مشابهی هم در انگلیسی دارد ـ البته نه با استفاده‌ی مشابه ـ و خداراشکر وارد فارسی نشده است. اگر جایی مثلا پشت گیشه بانک باشید و بخواهید فرمی را پرکنید یا امضا بیندازید، از خانم متصدی می‌شنوید «من شما را می‌گذارم که امضا کنید.»

Sunday, 3 June 2007

همین روزهای معمولی

یک ـ کم‌کم دارم از دست آقای استاد به تنگ می‌آیم. توی با یک دست چندهندوانه برداشتن از من هم بدتر است، آن هم در اوضاع و احوال لابوی عزیز کماکان فرانسویمان که کندی جریان کار درش کشنده است. اگر نقش ترمزی استاد بزرگ‌تر (آقای پروفسور) نبود که تاحالا دونفری تز را نوشته بودیم و رفته بودیم سراغ تز بعدی. تازه هول برش داشته که من چندماهی هم دم دستش نیستم و واویلا.

دو ـ از دست این تعطیلات. همین‌طوریش که سی‌وپنج ساعت در هفته کار می‌کنیم، با احتساب این که در روزهای غیرتعطیل، در یک گروه پنج نفره بالاخره یکی وکانس دارد، یا می‌خواهد برود مسافرت، یا تعطیلی بچه‌هاش است، یا ... این‌هایی که عرض می‌کنم غیر از تعطیلات رسمی ملی مذهبی و سه‌ماهی یک بار تعطیلات فصلی و نوئل و تعطیلات تابستانی است. قرار جلسه‌هامان به ندرت برای یکی دوماه آینده جور می‌شود. یک جراح هم داریم در گروه پنج‌نفره‌مان که اصولا نایاب است، مزید برعلت.

سه ـ رفته‌ام درخواست کنم تلفنم را قطع کنند. به قانون عمل کرده‌ام و دوماه قبل از موعد رفته‌ام. سه تا فرم آن‌جا پرکردم، و خانمه گفت که این‌ها را با گواهی آژانس که می‌خواهی خانه را فلان موقع تحویل بدهی و هم‌چنین یک گواهی از محل کارت بفرست به این آدرس، با پست سفارشی. از تاریخی که نامه برسد، دوماه کامل بعد تلفنت قطع می‌شود. برای توضیح عبارت ماه کامل عرض می‌کنم که چندماه پیش همین مسخره‌بازی را برای موبایل داشتم که چون نامه‌ام روز دوم ماه رسید (اتفاقا به خاطر تعطیلات) و ماه کامل رویت نشد، یک ماه هم اضافه‌تر پول دادم.

چهار ـ برای تحویل خانه، همین خانه‌ای که برای پیداکردن و اجاره‌کردنش مصیبتی کشیده‌ام ـ که اگر شما تجربه‌ی ایرانیش را دارید، در مقابل این مثل نوشیدن یک لیوان آب‌طالبی است ـ رفته‌ام و طبق قانون سه ماه زودتر و با دلایل رسمی. با کمک خانم آژانس یک نامه نوشتیم که احتراما این‌جانب به استحضار می‌باشد، و فرستادیم به محضر مبارک. بعد یک هفته جواب آمد که جام زهر را می‌نوشیم و تقاضای شما را از روی بنده‌نوازی قبول می‌فرماییم. یک نامه هم به ضمیمه که از فلان تاریخ مشتری می‌فرستیم برای دیدن خانه و طبق قانون فلان اگر موردی گزارش شود که به تلفن جواب نداده‌اید یا مشتری را تحویل نگرفته‌اید، شصتاد یورو جریمه می‌شوید. (این‌ها غیر از تهدیداتی است که باید خانه را تمیز و براق تحویل بدهید و اگر سرسوزنی آسیب رسیده باشد از ودیعه‌تان کم می‌شود).

پنج ـ یک کمی از این زندگی فرانسوی کلافه‌ام. خیلی بیش‌تراز پارسال. به‌م می‌گویند (این هم تاثیر زبان فرانسوی) که پارسال تمام وقت و انرژی و توانت به جنگیدن گذشت، برای یادگرفتن زبان، برای گذراندن درس‌ها، برای یادگرفتن این نحوه‌ی تازه‌ی زندگی، برای واردشدن به دکترا و باقی مسائل. حالا جنگی نداری، بالا و پایینی نداری، غر می‌زنی. نمی‌دانم. باورکردنش برایم ساده نیست. مگر زندگی بدون جنگ می‌شود؟

Sunday, 27 May 2007

خیالی نیست

ل عزیز، آن روزی که برای بازدید از آزمایشگاه میکروالکترونیک رفته بودید را یادت هست که دم در آن آقاهه آمد و گفت که تو نمی‌توانی داخل شوی، و همه‌ی هم‌کلاسی‌هات نگاهت کردند و پرسیدند که ماجرا چیست؟
ر عزیز، یادت هست که وقتی رفتی اسمت را در ارودی بازدید بنویسی گفتند به‌ت که یک قسمت بازدید مربوط است به هلی‌کوپترسازی و نمی‌شود که تو باشی؟
ح عزیز، جواب نامه‌ات را که برایم فرستادی که آزمایشگاهی که برای کارآموزیت باید می‌رفتی و یک ماه سردوانده بودندت و دست آخر خیلی سربسته که با عرض تاسف شما حق ورود ندارید خاطرت هست؟
ب عزیز، چندروز پیش که استادت آمد و گفت برای بورس دولتی دکترا اقدام نکن چون نمره‌هایت خوب است و بورس را می‌بری و چون ایرانی هستی ثبت‌نامت نمی‌کنند و بورس حیف می‌شود، که یادت نمی‌رود، می‌رود؟

و باقی دوستان عزیزم، من هم کارآموزیم به خاطر همین ماجرا کنسل شد. کار بی‌معنایی است، همه‌مان می‌دانیم. مسخره است، بی‌شک. از سوال‌هایی که موقع سوارشدن به هواپیما ازمان پرسیدند که در عملیات تروریستی شرکت داشتید، یا مثلا بلدید بمب بسازید که مسخره‌تر نیست. فقط توهین‌آمیز است. گاهی وقت‌ها مهم نیست، فحشی می‌دهی و سیگاری آتش می‌زنی و به چندنفر که گفتی یک کمی آرام‌تر می‌شوی. گاهی هم مسیر زندگیت عوض می‌شود. به نظر من هم بیش‌تر از این که به شعاردادن‌های نماز جمعه و جمع‌شدن و سنگ‌پرانی به سفارت ربط داشته باشد، به این ربط دارد که کشور میزبانمان قدرت دارد و قداره هم که ببندد، دیگر حرفی نمی‌ماند. ما هم که خانه فرارکرده‌ایم و عذری نداریم. مگر همین ما ـ مردم مهربان و مهمان‌دوست و باستانی ـ با تنها هم‌سایه‌ی هم‌زبانمان چه کردیم؟
واقعیت تلخی است این که شهری نداشته باشی که بگویی این‌جا خانه‌ی من است. بگویی و دلت خوش باشد ها، وگرنه حرف که مالیات ندارد.