Showing posts with label دلتنگی. Show all posts
Showing posts with label دلتنگی. Show all posts

Thursday, 13 November 2008

کمین

صبح اخبار می‌گفت که یک بیمار روانی از تیمارستان فرار کرده و وسط شهر یک پسر بیست‌وشش ساله را کشته. با خودم فکر کردم بالاخره گرنوبل هم آمد در اخبار. بعد هم همان نگرانی همیشگی که حالا یارو کی بوده؟ نکنه از بچه‌های ما بوده؟ می‌شناسمش؟ و این‌ها. بعد رفتم وسط شهر و ماجرا داشت یادم می‌رفت که رسیدم لابو و فهمیدم که ای داد، پسره‌ی بدبخت دوست و هم دانشگاهیمان بوده. همین سه هفته پیش در آن ماجرای نوآوری با هم بوده ایم.

به همین سادگی، طرف که سال آخر دکترایش بود و قرار بود به زودی با دوست دخترش که اتفاقا توی همین لابو کار می کند ازدواج کنند و به قولی شروع زندگی، یک دیوانه از راه می‌رسد و وسط شهر با چاقو می‌کشدش.

می‌توانست آن کسی که الان روی تخت خوابیده من باشم. اتفاقا دی‌شب همان ساعت‌ها وسط شهر بودم، و آن قدر ذهنم به کارهایم مشغول بود که حتا اگر کسی را چاقو به‌دست روبه‌رویم ببینم قدرت عکس‌العمل و فرار نداشته باشم. بعد هم یک پیدا می‌شد مرثیه بنویسد که آره سال آخر دکترا بود و تازه ازدواج کرده بود و این حرف‌ها.

دلم بیش‌تر برای دختره‌ی بی‌نوا می‌سوزد، که این دوسه‌ماه اخیر هرچه بلا می‌توانست سرش آمده بود، از مشکلات خانه و جابه‌جایی و کارت اقامت (فرانسوی نیست) و کارهای تز. هفته‌ی دیگر دفاعش است و خودش و همه منتظر بودیم و که دفاع هم تمام شود و یک نفس راحتی بکشد و دیگر برود سراغ کارهای ازدواج.

لابد همین‌طوری‌ست دیگر، در کمین نشسته، نگاه می‌کند، و تو یا باید قاعده‌ی بازی را قبول کنی که همین است، یا این که تمام عمر بترسی و بلرزی و مراقبش باشی که چه؟ در کمین است.

Thursday, 16 October 2008

حبس

دو روز است که احساس می کنم دلم برای ایران تنگ شده. در این سه سال و اندی این اولین بار است و نگران شده ام. احساس آدمس را دارم که برای یک ماموریت هول هولکی و از این هایی که رئیس آدم را خر می کند که باید بروی و خیلی مهم است و تو می دانی که داری خرشدنت را به اضافه کار و حق ماموریت می فروشی. احوالم مثل همین بدبخت ماموریت رفته است که حالا توی سالن انتظار نشسته است تا هواپیمای لعنتی برسد و بشیند و سوارش شوند برای برگشت. از چندوقت پیش خواندن وبلاگ و اخبار را سرکار برای خودم ممنوع کرده بودم و می دانستم شب ها که برمی گردم خسته تر از آنم که به اینترنت گردی برسم. ولی این مرض از راه رسیده قانونم را شکسته و سرگردانم کرده. وبلاگ خوانی شده مثل دیدن و شنیدن آثار آدمهایی که انگار یک کمی پیش از آن که توبرسی جمع کرده اند و رفته اند.
بچه شده ام. برای خودم شکلات خریده ام و به بهانه ی دلتنگی همه چیز را تعطیل کرده ام و نشسته ام خانه. نرم و چسبناک و سرد است و فکر نمی کردم وقتش الان برسد. فکر می کردم دیگر وقتی سال اول گذشت همه چیز تمام شد.
آدم خودش را حبس میکند توی خانه، انگار که باقی مردم همین صداهای محو بیرون پنجره اند و شیر زندگی به کابل اینترنت وصل است
خدا فردا ـ ی پراز کار و جلسه و آدم ها ـ را به خیر بگذراند.

Saturday, 27 September 2008

لعنت به این ذات آدمی

ماجرا تلخ بود، مثل یک آبجوی بلژ برای کسی که عادت نداشته باشد.
تعریف ساده اش این است که ن و الف از هم جداشده اند، و شنونده را در ناباوری این رها می کنی که این ها که چهارسال با هم زندگی کرده بودند، بچه دار شدند و بعد حتا ازدواج کردند. تازه هم هردو کار پیداکرده بودند و زندگی رو به راه شده بود و فقط مانده بود بروند روی جلد مجله زوج نمونه. ن رو به روی من می نشست، کامپیوترهامان پشت به پشت. یک باری که از هلند برمی گشتم قبل از آمدن به لابو گ گفت که قبل از این که ببینیش بدنیست یک چیزی را بدانی. حالا شش ماهی از آن جریان می گذرد. الف یک شبِ خیلی معمولی گفت که من از این زندگی خسته شده ام و دیگر نمی خواهم ادامه بدهم. بعد هم گفت که فردا وسایلش را جمع می کند و می رود پیش دوست پسرش، که دو سه ماهی است هم را می بینند. ناباوری آن شب ن را البته نمی توان فهمید. همه با همان ناباوری آمدند که کاری بکنند، بیشتر خانواد الف. ولی فایده ای نداشت و همان شد که شد. تا آخر هفته هردو از آن خانه رفتند و وسایل زندگی را دور ریختند. ماند آلبان که یک هفته درمیان یکشان از مهدکودک بگیرد و صبح تحویل دهد.
الف را دیگر ندیدم. ن آخر بهار تزش را تحویل داد و رفت و دیگر ندیده بودمش تا پری شب، خانه ح که نفر سوم است در اتاق کارمان. آلبان را آورده بود. گپ زدیم و شامی خوردیم و به شیرین کاری ها پسرک خندیدیم. به نظر دیگر ن با ماجرا کنار آمده است. من کنار نیامده ام. ناراحتی ام را پنهان کرده بودم و بگو بخند می کردیم و لعنت به این ذات آدمی.



Wednesday, 23 January 2008

کسی به من گفت

روزهایی هست که وقت زیادی دارم ولی هیچ احوال نوشتن نه. روزهایی هم هست که حرف توی گلویم گیر می‌کند و می‌خواهم جایی بنویسمش که ساعت با هم‌کاری باقی فرانسوی‌ها نمی‌گذارد. حدود بیست روز دیگر فرانسه می‌مانم و استادم بنا دارد تمام کارهای مهم سال دوم دکترا را در همین مدت تمام کنیم. جوان است دیگر.

اگر ماجراهای نیکولاخان را دنبال می‌کنید می‌دانید که تصمیم گرفته در خبرسازی از رئیس جمهورهای دیگر عقب نیفتد. ولی به هرحال این جا فرانسه است و سیستمش طوری نیست که تصمیم‌های مهم یک شبه گرفته شود، یا هیچ‌کس مسوول هیچ‌چیز نباشد، یا مثلا مردم نسبت به کارهای دولت بی‌تفاوت باشند. این است که دست و پای نیکولاخان بسته است و مجبورشده که اول با جدایی از زنش یک کمی خبر درست کند، بعد با یک خواننده‌ی مکش مرگ‌ما دوست شود و با هم راندوو بروند دیزنی‌لند پاریس. بعد هم با پانصدتا عکاس و خبرنگار بروند مصر دیدن عجایب هفتگانه. روزنامه‌ها و مجله‌ها هم که کار دیگری ندارند؛ یک بند زنگ می‌زنند کاخ الیزه که یک نفر خبر ازدواج نیکولا را با کارلا برونی تایید کند. بعد هم یک شماره درمی‌آورند با عکس کارلا و سیسیلا لب آب (و نه با لباس رسمی) و تیتر می‌زنند ناگفته‌های کارلا و سیسیلیا ضد هم.

حیف. آه از نهاد من خارجی فرانسه نشناس هم برمی‌آید. ژنرال دوگل، فرانسوا میتران، ژاک شیراک و در نهایت استاد سغ کو. یکی از این شو وومن ها یک برنامه‌ای درباره‌ی این ماجراها دارد که اگر فرانسه می‌فهمید و اینترنت هسته‌ای دارید لابد تا به حال دیده‌اید. بین جمله‌هایش می‌گوید «ما رئیس جمهوری داریم که لایقش هستیم.»

و این که دو روز است از خبر حاج قربان حالم گرفته است. نغمه‌هایش، به خصوص آن تکه‌ای که در فیلم آرامش با دیازپام ده می‌زند یک‌بند توی سرم تکرار می‌شود. این قسمت خبر که چندماه مریض بود و سختی کشید و هیچ‌کس پا پیش نگذاشت، حتا همان‌ها که از قبل ساززدن پیرمرد کلی مسافرت خارج رفتند و پست و مقام گرفتند، که مثلا دوا و درمانی یا مراقبتی بکنند دلم را می‌خراشد. به کجای ایرانی بودنم افتخار می‌کنم، یا از کدام قسمتش خجالت نمی‌کشم نمی‌دانم.

Friday, 18 January 2008

بازگشت

من برگشتم. از ایران، از هلند، از فرانسه، از جنگ با عادت و اشتیاق نوشتن، از پیش خاطرات دوستان چندسال قبل، از خداحافظ پسرم مواظب خودت باش. زندگی دانش‌جویی در اروپا خیلی خوش می‌گذرد، باور نمی‌کنید؟ با یک گروه باسواد و حرفه‌ای کار می‌کنی، مسافرت می‌روی، مقاله می‌نویسی، رئیس دپارتمان در راه‌رو می‌بیندت و می‌پرسد که بعداز ظهر فرصت داری که برای داوری پروژه‌های لیسانس بروی، و وقتی رفتی و بیش‌تر از آن که قضاوت کنی چیز ازشان یادگرفتی و کیف‌کردی از این جور تدریس و کارکردن، استاد دعوتت می‌کند به بار آرام و خلوت که با دو داور دیگر بنشینیم و گپی بزنیم.

باور نمی‌کنید؟ کنفرانس بعدی در اروپای شمالی است. دی‌روز جلسه گذاشتیم که پلان مقاله را معلوم کنیم. استاد پروژه می‌گوید مهم خود ارائه نیست، مهم این است که آن‌جا آدم‌های زیادی را می‌بینی و می‌توانی باهاشان ارتباط برقرار کنی. چرا این‌قدر سخت می‌گیری؟ خواندن بی‌بی‌سی فارسی و روز و سایت‌های دیگر را که قول داده بودی و گذاشتی کنار. راحت. چندتا وبلاگ است، دوستان سابق، که اگر صاحبش اروپا و امریکا نشین است تند و تیز پیش‌می‌رود و اگر ایران نشین است هرازگاهی دود می‌کند، سرد و سیاه و غلیظ.

ایران برمی‌گردی؟ برای شقایق نورماندی یا عقائد نئوکانتی؟ بابا مگر دیوانه شدی. همین جا بمون. اصلا خود محسن هم داره می‌آد همین‌جا. دلت برای چی ایران تنگ می‌شه؟ حالا هم نخواستی نخواه ها؛ اجباری که نیست. کارت اقامتت که تموم شد می‌ندازنت بیرون. آره، می‌دونم می‌شه برای کانادا پرونده گذاشت. حالا بگذار ببینیم چی می‌شه.

Thursday, 17 May 2007

روزی روزگاری

«چون چنين روزگارى فراز آيد ، فرزند ، خشم پدر را برانگيزد و از باران ، سوزش و گرمى زايد و فرومايگان سر بردارند و بزرگواران سر در لاك خود فرو برند . مردم اين روزگار ، چون گرگان‏اند و پادشاهانشان چون درندگان و ناتوانان طعمه آنان و بينوايان ، مردگان . راستگويى سرفرو كرده و دروغ شايع شده . دوستيها به زبان باشد و دشمنيها به دل . جمعى به گناهكاران نسبت جويند و پاكدامنى سبب شگفتى گردد و پوستين اسلام به گونه‏اى وارونه پوشيده شود. » نهج البلاغه

چه دور می‌نمود این روزگار آن وقت که کوچک بودیم و چه دهشتی در دلمان داشتیم از این روزهای مبادا। روزگار گذشت چون گذشتن ابر، و نیک دیدیم که هیچ بیش از آن‌ها نبودیم که حرف علی را شنیدند و گوش‌نگرفتند، نه حتا، آن‌هایی که حسین را می‌کشتند و خیالشان نبود. آن آدم‌های تعطیلی که چهارشنبه نمازجمعه خواندند، سال‌ها علی را در خطبه نماز نفرین کردند، وآن کسی که شاهد می‌آورد نواده‌ی پیامبر است را مسموم می‌کردند و زندان می‌انداختند و می‌کشتند و ذره‌ای فکر و ملاحظه در بساطشان نبود. حالا ما هم همان‌هاییم، نه بیش. داستانمان بالاخره از یک جایی شروع ‌شده‌است.

« ... يا در همين سخنراني و در اظهارنظر ديگري گفته شد: «آويني مي‌گفت سينما وسيله و ابزار مناسبي براي بيان مفاهيم ديني و اسلامي است» در حالي كه شايد نزديك به نيمي از نوشته‌هاي سينمايي آويني به توضيح اين موضوع اختصاص دارد كه سينما «ابزار» نيست و «وسيله» نيست و شأن مستقل خودش را دارد و اصلاً اگر با اين نگاه به سينما نزديك شويم موفق به بيان هيچ مفهومي نخواهيم شد، چه اسلامي و چه غير اسلامي. و همچنين در همين مجلس گفته شد: « آويني به خاطر اظهارنظرها و مقالات‌اش پي در پي از طرف گروه‌هايي مورد حمله قرار مي‌گرفت كه علم روشنفكري را بر دوش مي‌كشيدند»! خب، اين يكي ديگر رسماً جعل تاريخ است! چون در تمام آن سال‌ها هرگز حمله مهم و قابل توجهي از طرف جريان‌هايي كه «علم روشنفكري را بر دوش مي‌كشيدند» انجام نشد و اتفاقاً درست بر عكس، كساني حمله مي‌كردند كه منتسب به تفكر سنتي بودند و روزنامه‌هاي شاخص اين نوع تفكر را در اختيار داشتند... » اصل مطلب

از کورش ممنونم به خاطر لینک.

Wednesday, 16 May 2007

بدون شرح

«در حالي که براساس قانون، چهار درصد مبالغي که از بيماران بخش هاي دولتي اخذ مي شود بايد براي جمع آوري و امحاي زباله هاي بيمارستاني صرف شود؛ اين زباله هاي خطرناک همچنان به روش سنتي و غيربهداشتي دفن شده يا در کنار زباله هاي عادي رها مي شوند که اين امر مي تواند کشور را در آستانه يک بحران زيست محيطي جدي قرار دهد. آمارها مي گويند تنها در تهران روزانه 70 تن زباله بيمارستاني توليد و جمع آوري مي شود که 25 تن آن آلوده و خطرناک است. بررسي ها نشان مي دهند در بيمارستان ها از 630 نوع ماده شيميايي استفاده مي شود که از اين تعداد حدود 300 نوع آن غيرسمي و بقيه سمي و خطرناک هستند»
منبع روزنامه شرق

نشسته‌ایم یک گوشه‌ی دنیا و هرروز بهتر از دی‌روزمان از اخبار می‌خوانیم. این‌جور ساختارشان یک‌جور است، اول می‌گردی ببینی مسوولش کیست، بعد گیر جملات شیرین تعاملات دولت و مجلس برای مطرح نشدن ماجرا و جلونرفتن پیداکردن راه‌حل می‌افتی، دست آخر هم یک توپ توی زمین هرکسی باشد می‌گوید بودجه‌ نداریم. و از خودت نمی‌پرسی رسیدن نفت از 20 دلار به 80 دلار، آن‌هم وقتی یک‌قرانش به صندوق ذخیره‌ی ارزی نرفته و حتا دولت به صندوق بده‌کار است، چه‌طور اثر مستقیم دارد در چندبرابر شدن این‌گونه خبرها که مسوولش از بی‌پولی می‌نالد. کاش این‌ها هم جزء علم اقتصاد بود و حامد توضیحش می‌داد.

Monday, 7 May 2007

روز پیروزی


من توی میدان کنکورد ایستاده بودم وقتی که باماشین خوش‌گل و آن همه اسکورتت داشتی به سمت کاخ الیزه می‌رفتی. یکی از همان سی‌هزار نفری بودم که می‌زدند و می‌رقصیدند و خوش‌حال بودند که تو برده‌ای. آره، تو برده‌ای. خودت هم که می‌دانستی. یادت است چندروز پیش وقتی سگولن عصبانی شده‌بود و داد زده‌بود اگر تو بیایی آشوب و بلوا می‌شود، به‌ش جواب دادی رئیس جمهور فرانسه که عصبانی نمی‌شود. بعد هم به روزنامه‌چی‌ها گفتی این کار سگولن تهمت و توهین لفظی است. حالا چه اهمیت دارد؟
نظرسنجی‌ها که نشان می‌داد ده درصد جلوتری. اعلام کرده‌بودی که شب انتخابات و فردایش هم تدارک جشن را دیده‌اید. چه جشنی بود. چه جشنی.
تمام دی‌شب و امروز صبح نشسته‌ام و تله‌ویزیون و روزنامه‌ها را نگاه می‌کنم. عجب متنی خواندی برای پیروزی. ابراز دوستی و نزدیکی‌ات به اتحادیه‌ی اروپا و امریکا را، دوستان نیم‌ساعت نکشیده جواب دادند. بلر که خودش تلفن زد. چی از این بهتر؟

این همه نمی‌دانم چرا من را می‌ترساند. شما من را ببخشید، آقای رئیس جهور. من جز همان خارجی‌هایی هستیم که گفته بودی نباید به اقتدار و شکوه فرانسه لطمه‌ای بزنیم. من از کشوری می‌آیم که سال‌های سال روشن‌فکرهاش فرانسه درس می‌خواندند، بیش‌تر اصطلاحات خارجی‌مان از فرانسه می‌آمد، توی تهران مدرسه‌ی فرانسوی داشتیم و امام ده روز قبل از انقلاب و نخست وزیر اول از فرانسه به ایران آمدند. پایگاه اصلی مبارزه دانش‌جویی زمان شاه همین‌جا بود. فقط این‌ها نیست که، موسیقی‌دان‌هایمان، بازی‌گرها، خیلی‌های دیگر. می‌دانستی که رژیم سلطنتی سابق ایران هنوز توی پاریس اند و گاهی حرفی می‌زنند و پیامی می‌دهند؟

حالا چه اهمیت دارد که یک موقعی ایران یکی از سهام‌دارهای اولین کارخانه‌ی تولید سوخت هسته‌ای فرانسه بوده؟ شما که گفتی اگر به قدرت برسی می‌زنی و پدرمان را در می‌آوری. با همه‌ی ماجرای فعالیت هسته‌ای و این‌ها هم مخالفی. این گوی و این میدان. حالا هم که ما ضعیفیم و بده‌ی روزگار. نشسته‌ایم خداخدا می‌کنیم که دوباره هواپیمایی خودش را به برجی نزند ...