فرانسوی

رفتم

2010-04-19T09:44:00.000-07:00

ایده

2010-02-19T06:37:00.001-08:00

عاشق این روزهایی ام که صبحش با یک ایده از خواب بیدار می شوم و تا خودم را برسانم سرکار همین طور توی سرم وول می خوره و بعد می افتم به جانش و مرتب می نویسم و براش شاهد و مثال جور می کنم و بعد سریع می رم سراغ شماتیزه کردن و به المان هاش شخصیت دادن و رابطه ها را تعریف کردن و این ها که احساس می کنم یک مشکلی هست و بعد مشکل بعدی و بعد تو اینترنت یک کسی جور دیگه گفته که منطقی تره و اصلا من واسه چی این طور فکر کرده بودم؟ و دوباره ور رفتن به ایده و بالا پایین کردن تا اینکه معلوم بشه از بیخ به درد نمی خوره و باید رهاش کرد. همین وقت نگاه می کنم که ساعت نه نگذشته باشه که بدو ام به باگت برسم

مناظره

2010-01-29T09:32:00.000-08:00

آب سرد روی آتیش یعنی این که بعد از شنیدن دو نوبت برنامه ی رو فردا و هیجان زده شدن و امیدوارشدن هزارباره بعد از ناامیدی و بعدش فکرکردن دائم به این که چه طور می شود که این ماجرا بهترشود و مفیدتر باشد و چه طور بحث متمرکزتر ادامه پیدا می کند و این ها، وقتی که یک طرح هم در ذهنت آماده کرده ای، این صفحه لعنتی اینترنت را باز می کنی و زرت. مناظره می شود معاشقه و بعد تک گویی و بعد هم فشار برای تعطیل کردن برنامه. واقعا این آزادی صد در صدی را قدر نمی دانیم.

حالا ایده ام را می گویم. همین طوری، که گفته باشم.

فرض می کنیم وقت برنامه یک ساعت و چهل دقیقه است، که می شکنیمش به یک یک ساعت و یک نیم ساعت و ده دقیقه هم برای مجری و وقت تلف شده. هر کسی سه تا یک ربع وقت دارد، که دو تایش یک ساعت اول که کارکردش طرح بحث، اعلام موضع، سوال کردن از طرف مقابل و این هاست.
تنها قاعده ی این مناظره احترام به وقت است. یک ساعت دیجیتالی از این هایی که در مسابقه ی های سرگرمی هست می گذاریم و انتظارمان این است که کسی که وزیر، وکیل، مدیر و این چیزهاست بتواند حرفش را به دوتا پانزده دقیقه و نه یک دقیقه بیشتر تقسیم کند و بعد یک ربع مجری صحبت را قطع می کند.

نیم ساعت دوم برای استناد است. یعنی یکی دو نفر تیم همراه هر طرف مناظره در آن یک ساعت اول چیزهایی که به تایید، تکذیب، شاهد نشان دادن و از این دست را آماده می کنند و پرینت می گیرند یا اسلاید درست می کند و در نیم ساعت دوم - هر نفر یک ربع - آقایان مناظر آن ها را نشان می دهد.

این طوری دیگر کسی حرف مفت نمی زند. یا حداقل کمتر می زند. اگر ارجاع به ماده قانون داده شد قابل بررسی است، و صحت هر ادعا را با چندتا مدرک می توان بررسی کرد. صورت حرفه ای تر این است که می توان دو دقیقه فیلم نشان داد، یک صحبت از قبل آماده شده از یک نفر سوم، و همه ی چیزهایی که می تواند ادعاها را تایید یا تکذیب کند.

حتا فکر می کنم در مناظره های داغ دوتا پنج دقیقه هم می شود اضافه کرد.
مساله این است که حتا اگر ده مناظره ی اول هم همگرا نشوند، محدودیت زمان و وجود امکان شاهد و سند آوردن بلافاصله بعد باعث می شود که این تیپ مناظره کمن کم به سمت موضوع جزئی داشتن و آماده بودن مناظره کنند و تیم همراهش پیش برود.

این طور امیدواریم که هیچ کس بی یادداشت نیاید، ده بار نپرسد من چه قدر وقت دارم، ایشان چند دقیقه صحبت کرد، چه قدر وقت مانده و … و وقتش را با عرضم به حضورتان، استفاده کردیم، دوستمان به نکاتی اشاره کردند که البته من با بعضی هاشان موافقم و با بعضی هاشان مخالفم و نکاتی دارم که عرض می کنم و غیره تلف نکند.

رمان

2010-01-22T08:44:00.001-08:00

چندروز پیش در یک برنامه ای که کتاب معرفی می کنند طرف یک رمانی رو تعریف کرد که این طور بود: یک زنی است که در زندگی اش احساس سرخوردگی می کند و با شوهر به مشکل خورده و خلاصه همه چی به هم ریخته، و یک ته انگیزه ای که به ادامه داشت کشاندش به این کلاس های رفع مشکلات زوج ها. آن جا سه تا آدم مثل خودش را پیدا می کند و می شوند دوست صمیمی و یار غار و پایه ی درد دل. نمی دانم به خاطر یکی از کارهایی که کلاس گفته بود، یا همین طوری بین خودشان تصمیم گرفتند بروند سه روز روی این قایق های بزرگ، بدون تلفن، دور از همه چی. یک جور کنار گذاشتن همه چیز و فقط آرامش و تفریح و احتمالا تجدید نیرو. موقع سوارشدن یک کدام از چهارنفر دیر می کند و آخرسر هم نمی رسد. سه تای دیگر بعد از کلی استرس حالا ناراحت نیامدن دوستشان بودند. توی قایق یک نفر یک نامه به دستشان می دهند که از طرف نفر چهارم است. توش نوشته من تصمیم گرفتم با شوهر یکی از شما سه تا بروم. شرمنده و این حرف ها.
و می گذاردشان توی خماری، توی آن شرایط که تا سه روز دستشان به هیچ چی بند نیست.

خیلی خوشم آمد. نفر چهارم را می گویم. برایم رفت در دسته فایت کلاب. حالا نویسنده شاید آخر داستان را به این برساند که آن سه روز سه زن بی نوا مردند و زنده شدند و وقتی برگشتند دیدند طرف شوهر او نبوده و یک هو دوباره عاشقش شوند و زندگی شیرین شود و این ها. شاید هم اصلا آخرش معلوم شود که نفر چهارم اصولا خالی بسته بوده. رمان است دیگر، نباید انتظار زیادی داشت.

ته له

2010-01-21T06:13:00.000-08:00

بعد چندوقت دوباره تله ویزیون دار شدم، با این گیرنده هایی کوچولو که به یو اس بی کامپیوتر وصل می کنی و به تکنولوژی اش را صد سال عقب می بری. دلم می سوزد از این خفتی که به عزیزدردانه ی استاد جابز می دهم، ولی چه می شود کرد.
سریال های امریکایی دوبله فرانسه همچنان مزخرف اند، تله متن همچنان خوب است و شباهت های ویلیام به استاد تز من دائم بیشتر می شود. فیلم غیر فرانسوی را که با دوبله ی فرانسه می گذارند اگر آپشن صدای اصلی نداشته باشد خاموش می کنم و می روم. و این که این برنامه های بحث و گپ و گفت های شبانه به همه چیز می ارزد.
دیشب قسمتی از یکی از این برنامه ها درباره ی تله فون های جدید بود، به خصوص آی فون اپل. ده نفر دور میز بودند که یکیشان اول بحث چند چشمه کرامات آی فون را نشان داد از جمله هلی کوپتر هوا کرد. یکی هم یک پیرزن هفتاد به بالا بود با آن کت قرمزش که گفت آی فون اصولا چیز بی خودی است. من یک موبایل ساده برام خریدن که همونم نمی توانم استفاده کنم. بعد هم مجری گفت انگار خانمه در سال یا در عمرش شش دقیقه با تلفن صحبت کرده است.

موضوع بحث مهم نبود. مهم این بود که آدم ها خودشان بودند، نمی ترسیدند، خجالت نمی کشیدند، همه مثل هم فکر نمی کردند و مجری هم با همه بحث می کرد. مردم هم دور نشسته بودند و از حرف کسی که خوششان می آم دست می زدند و به کسی هم که چیز خنده دار می گفت می خندیدند.

پس نوشت: اگر در اروپا زندگی می کنید و خانه به دوش اید و احتمالا یک سیستم یا لپ تاپ قدیمی بی استفاده داریداین روش را توصیه می کنم.

One down, Shakes, one down

2009-12-23T04:42:00.000-08:00

دیشب بدون دلیل جدی ای بعد مدت ها دوباره فیلم را سلیپرز دیدم. با این که ماجرا یادم بود، ولی وقتی به قسمت پایین بردن بچه ها رسید حالم کلی خراب شد و اشکم داشت سرازیر می شد. باقی فیلم را فقط به امید هپی اندینگ ادامه دادم.
این ماجراهای اخیر خیلی چیزها را برای مردم، حتا ما خارج نشینان حداکثر نگران، به کلی تغییر داد. ما انقلاب را ندیدیم و جنگ در بچگی هایمان گذشت، ولی این روزها چیزهایی را دیدیم و درک کردیم که خواب خوش مان را پراند.

حکم دادگاه نیروهای مسلح در شلوغی فوت آقای منتظری گم شد. دو سال دیگر لابد در یک دادگاه نمایشی دیگر یک زندان بان به جرم گرفتن ناخن محاکمه و توبیخ شفاهی می شود و ماجرا تمام. مهم این بود که خلخال از پای زن یهودی کشیده نشود که نشد. تمام کسانی هم که دق کردند و مردند با نقشه ی قبلی دشمنان خارجی بوده است.

این روزها فرق اصولی شیعه و سنی، عدل و امامت، بدجور دارد در چشممان می رود.

بعضی وقت ها وقتی می بری، می بازی

2009-12-21T06:13:00.000-08:00

بسیاری از ادعاهای دینی و مذهبی - معجزه ها، جنگ ها، اتفاقات - اصولا برپایه ی حرف و نقل استوار است و نه هیچ واقعیت قابل دسترسی. سر همین نقل ها و متن ها هم که حضار دعوا و حرف و حدیث است. موضع گیری قابل فهم صاحب دین هم معمولا این است که حقیقت محض همین است و راه تحقیق رو به گمراهی است.
راه تحقیق درباره واقعیت ها به روش های غیرکلامی و متنی بسیار سخت و پردردسر است، اما خوش بختانه به کلی بسته نیست. مثلا تحقیقات درباره ی خانه‪/‬مقبره ی عیسی، خانه مریم، توفان نوح و کاخ سلیمان و از این دست. روی کرد جامعه مذهبی و کلیسا به این تحقیقات اصولا بسیار منفی، تهاجمی و منکرانه بوده است. برای مثال، سال های متمادی کنار هر کشف مهم باستان شناسانه ای در اروپا یک نماینده ی از واتیکان حضور داشت که کشف ادعایی خلاف با کتاب مقدس نداشته باشد. ماجرای شامپولیون را شنیده اید؟ او همان کسی است که زبان هیروگلیف را فهمید و رمزگشایی کرد. شامپولیون مدتی در پاریس کارشناس تشخیص قدمت آثار باستانی بود، هربار نماینده ی پاپ مراقب بود که قدمت تاریخی هیچ چیزی به قبل از توفان نوح برنگردد. حالا باورتان می شود که خود کلیسا بانی اصلی کشف شدن تمدن مصری ها بوده اند؟
این طوری که در یکی از جلسات بررسی تاریخی یک سردری که قدمت ان بیشتر از طوفان نوح تخمین زده می شد و کلیسا حسابی دمغ شده بود، شامپولیون تخمین را رد کرد و یک جورهایی ثابت کرد که اثر موردنظر بسیار جوان تر از این حرف هاست. همین ماجرا باعث شد که کلیسا در کنار نامه های محبت آمیز تشکرش، یک بورس تحقیقاتی هم به طرف بدهد. شامپولیون هم با آن بورس رفت ایتالیا و مصر و این قدر تحقیق کرد که توانست خط هیروگلیف را به طور کامل بخواند و بفهمد و رازهای تمدن مصری ها را از جمله قدمتشان و اعتقادشان به جهان پس از مرگ و باقی کابوس های کلیسا را یکی یکی کشف و منتشر کند.

حالا شاید دور از ذهن باشد، ولی به نظرم یک وقتی این تحقیقات سراغ دین اسلام هم خواهند آمد. تحقیقات جدی در مورد جنگهای اعراب، زمان و نحوه تدوین شدن قرآن، اسناد و شواهدی درباره ی روابط-اختلافات مسلمانان و مشرکان و یهودیان صدر اسلام و غیره. حدث می زنم روند ماجرا تقریبا مشابه باشد. جامعه ی دینی و مذهبی تمام تحقیقات را در دست خود بگیرند و برای انتشار فیلترینگ شدید بگذارند و شاید هم روزی گنجینه ی اسناد که در حفاظت عالمان دینی است ـ مثل اسناد تاریخی قرآن در شهر مکه ـ به روی محققان باز شود.

احتمالا در چنین روزی یک مقام دولتی نخواهد گفت هدف اصلی برنامه های فضانوردی آمریکا از بین بردن آثار معجزه ی شق القمر است.

* تیتر از فیلم چه رویاهای در راه اند؟
پی نوشت: صفحه فارسی ویکی پدیا درباره شامپولیون به فارسی عجیبی نوشته شده است، لغت هایی مثل هاژک بندک، پروا به وی فرونگذاشت، پخشیدند، رهیافت (دزدیدن دو ستون و انتفال به فرانسه)، سرافراخت هموندی، بنیادگذار دبستان مصرشناسی (احتمالا مکتب فکری). باید وقت پیداکنم و یک تلاشی برای این صفحه بکنم، به خاطر ارادت به زبان هیروگلیف، خود استاد شامپولیون و حق همسایگی در پاریس و گرنوبل.

شکنج

2009-12-19T01:26:00.000-08:00

این نوئل و تعطیلاتش اصولا چیز مزخرفی است. یعنی به زور جانشین شب عید می شود، وقتی که نه بهاری در کاراست، نه نو شدنی، نه هیجانی برای حاضر و آماده بودن پای سفره، لحظه ی تحویل سال.
عید نوروز هم که وسط شلوغ پلوغی های کار و دانشگاه و ساعت چند به وقت کجایش گم می شود.
حالا نوئل جدید در راه است.از دیروز بعد از ظهر دیگر همه دو در کرده اند و لابو سوت و کورشده. من یک خروار کار دارم که حتما باید تا چهارشنبه تمامشان کنم. تصور آن لحظه ی پایان دلخوش کننده است، یک چمدان کوچولو مامانی با یک کوله لپ تاپ می روی ایستگاه و سوار قطار می شوی و سه ساعت را فیلم می بینی یا کتاب می خوانی تا برسی و می دانی بانو آن سر خط منتظر است.

از خانه تکانی آخر سال، یک وسواس انفورماتیکی به من رسیده است. این همه جابه جایی و از این سیستم به آن سیستم و هاردهای اکسترنال و من و حوض. دو روز است شروع کرده ام به مرتب کردن فایل ها و بعد بک آپ گرفتن و سنکرونیزه کردن اطلاعات. مرتب کردن فایل های مربوط به دکترا خودش قضیه ای بود. خود منیاک ام من. همه چیز مربوط و نامربوط را چندجا نگه داشته بودم و در ازای تمام متانتم در آن سه چهارسال، حالا دستم روی دکمه دلیت چسبیده بود.

بعد رفتم سراغ محتوا. یادداشت های پراکنده، ریخته و واریخته، هرکدام به اسمی. فایل های آهنگ، هر تکه شان خاطره ی شبی و احوالی. و از همه بدتر عکس ها. شاید هم تفصیرخودم است که به این بازی شکنجه ادامه می دهم. شاید بهتر است عکس ها ول باشند، قاطی باشند، وقتی دنبال یک عکس خاص می گردی مجبور باشی پنجاه تای دیگر را هم ببینی و باهاشان پرواز کنی به آن روزها. ولی من در کار شکنجه ام، آن هم با ابزار مدرن. مکان ها را ثبت می کنم، صورت آدم ها نشان می کنم و خیلی جاها توضیح می نویسم که مثلا چهارساعت وقت داشتیم و حداقل بیست نفر که می خواستیم قبل رفتن ببینیمشان و گپی بزنیم و خداحافظی کنیم، این شد که اول رفتیم این جا و بعد آن جا شام خوردیم و چای بعد شام پیش فلانی، و اون ها هم که لطف کرده بودند آمده بودند. یا این که این پنجاه تا عکس تلاش مذبوحانه ی دو نفرمان است در رفت و آمد ابرها که بالاخره در یکی شان هم صورتمان معلوم باشد و هم بنای پشت سر.

هیچ وقت فیلم نگرفته ام. حالا دارم به ش فکر می کنم - از این چندتایی که این و آن گرفته بودند و به م داده اند - که آخر شکنجه است. به خصوص که خودت گرفته باشی و یادت بیاید که اصولا چه حالی داشتی که در هیچ چیزی ثبت نمی شود.

ملاحظه

2009-12-17T00:06:00.000-08:00

این که می گویند کار دنیا برعکسه خیلی هم بیراه نیست.
من اصولا از این هایی هستم که آخرین لحظه به قطار یا هواپیما یا دیگر رونده ها می رسند، دقیقه ی آخر قبل بسته شدن در و این عادت یا در حقیقت رفتار بی خود ام فقط وقتی که تنهاهستم وجود دارد. منظورم این است که اگر کسان دیگری هم باشند، حتما همه را مجبور می کنم نیم ساعت زودتر توی ایستگاه باشیم، ولی وقتی تنهایم همیشه آن قدر دیرکرده ام که نفس نفس زنان خودم و چمدان را توی قطار پرت کنم و در بسته شده.
پنجشنبه ی پیش قرار بود با آقای رییس و چندنفر دیگر ساعت پنج و نیم از بوردو راه بیفتیم و هشت و نیم برسیم پاریس و یک کسی از طرف یک شرکت مهم بیاید و ما را به مهمانی شام آن شرکت ببرد. فردایش هم روز کار پروژه بود. همان روز فهمیدیم که فردایش اعتصاب قطار است و نمی شود برگشت. این شد که غیر من که بنا بود پاریس بمانم سفر باقی اعضا را کنسل کردیم و بلیت برگشت آقای رییس را هم و برایش پرواز رزرو کردیم و باقی هماهنگی ها و من یک ساعت زودتر راه افتادم به سمت ایستگاه که بلیت هردومان را از دستگاه بگیرم.
قضیه ی برعکسی کار همین جا بود. مسیر یک ربعه با اتوبوسی که هر ده دقیقه می آید تبدیل شد به اولین اتوبوسی که خراب شد، دومی که نیامد و سومی که ده دقیقه دیر کرد و ادامه راه هم گیرکرد در ترافیک. بیست دقیقه مانده به حرکت و منی که از نیمه ی راه می دوم و سعی می کنم شماره رییس را بگیرم و شماره رفرنس را به ش بدهم که او بلیت خودش را بگیرد و سوار شود، که نشد. سه دقیقه مانده به حرکت رسیدم به ایستگاه. یک و نیم دقیقه پای دستگاه معطل بلیت گرفتن شدن برای او شدم و بعد خودم را رساندم به قطار که بلیت را بدهم. در ق‍طار بسته شد و برای اولین بار من آن سمت در بودم.

آقای رییس یک بلیت توی قطار خرید، بسیار گران تر. قطار بعدی که من باش راه افتادم یک ربع تاخیر کرد. دو ساعت بعدش داشتم به اس ام اس آقا که گفته بود آدرس رستوران را برایت می فرستم، رسیدی زود بیا، جواب می دادم که رستوران تا من برسم راه افتاده، شب خوبی داشته باشید و تا فردا. نمی دانست خوب که شام روی قایق است.

چند روز بعد، قبل انتشار - همان جمعه بعداز ظهر اعتصاب کنسل شد

سبیل

2009-12-13T13:21:00.000-08:00

آخر هفته پاریس بودم، جمعه اش را برای کار و آخرهفته اش پیش بانو. پاریس رفتن این بار گندی زدم که نوشته ام و می گذارمش این جا بعدا. همان جمعه فهمیدیم که فردایش اکبر گنجی در یک جایی سخن رانی دارد، درباره اسلام و دموکراسی. گنجی را هیچ وقت ندیده بودم . هیچ وقت هم جدی ازش نخوانده بودم. به خصوص آن ماجرای تب عالیجناب ها انگیزه ی اصلی ام بود ـ مثل هرچیز دیگری که تب می شود - که بی انگیزه شوم و بماند برای بعد.
جلسه ی شنبه چیز خوبی نبود البته. خوبیش شاید بود که یک اسم برای من شد یک آدم و نظرهایش و لحن جمله هایش و شکل دست هایش وقتی سوال مزخرف یک فسیل از فریزر درآمده را گوش می دهد و یکی دو کلمه ای نت برمی دارد.
درباره ی این موجودات - شخصیت مجسم دایی جان ناپلون با سبیل کلفت - و اخلاق جلسه به هم زدنشان شنیده بودم ولی ندیده بودم. از گنجی می گفتم. مجبورش کرده بودند که در نیم ساعت درباره ی اسلام و حقوق بشر حرف بزند. او هم گفت که به وضوح در نیم ساعت حداکثر کار این است که بگوید برای بحث درباره ی این مساله چه روی کردهایی هست. بعد چندتا از اساتید سبیل کلفت به بهانه سوال یک سخنرانی مهوع کردند و بدوبیراه گفتند. طرف هم گفت برادر من، الان به جای این که هی خیال بافی کنی و قهرمان بسازی و باقی را مقصر بدانی، قبول کن که همه ی ماها اشتباه کردیم و حالا کمترین وظیفه مان این است که اشتباه هایمان را به این جوان ها بگوییم.

بوی توپ

2009-11-18T01:44:00.000-08:00

من را که بشناسید می دانید که اصولا فوتبالی نیستم و از ماجراهای حاشیه ای اش هم کاملا دور ام. این پست نتیجه ی گپ با عزیزی است که می گفت ما فقط خودمان، وضع فعلی ایران، را می بینیم و اصولا فکر نمی کنیم غیر از چندکشور که آن هم در تصویر رویایی ای که فیلم ها و رسانه ها برایمان ساخته اند، وضع کلی در باقی کشورهای دنیا به خصوص کشورهایی که شباهت هایی با ایران دارند (ثروت، تمدن قدیمی، وابستگی دینی و غیره) چه طور است. و مثلا فرانسه که مادر و مهد دموکراسی و فرهنگ و چی و چی به حساب می آید چه طور به این جا رسیده است و همین وضع فعلی اش هم از یک نگاه منتقد درونی چه گونه است.
حالا ربط ماجرا به فوتبال قضیه ای است که همکار الجزایری ام دیروز تعریف کرد. ماجرا از این قرار است که برای مقدماتی جام جهانی تیم های الجزایر و مصر دیدار داشته اند، در قاهره روز شنبه. هواردارهای مصری رفته بودند فرودگاه و یک استقبال اساسی با بدوبیراه و حمله و سنگ پرانی از تیم حریف کردند، طوری که شیشه های اتوبوس تیم الجزایر شکست و سه بازی کن زخمی شدند. هنگام بازی هم افراطی گری و سنگ پرانی ادامه داشت و تیم مصر با دو گل برنده شد. تیم بازنده تا نیمه شب در رخت کن حبس بود و نصفه شب باز در همراهی فحش و سنگ به خانه برگشت.
در عوض در الجزایر مردم مغازه های مصری را نابود کردند و دق دلیشان را سر هر کس،چیز، جایی که نشانی از مصر داشت درآوردند.

با این اوضاع فیفا تصمیم گرفت بازی برگشت در یک کشور بی طرف یعنی سودان برگزار کند. الجزایری ها چه کردند؟ با چانه زنی هزینه ویزا به سودان را برداشتند. چندین شرکت تجاری اسپانسر شده اند و قیمت پرواز ۸۵۰ یورویی را به ۱۵۰ یورو کاهش داده اند و از طرف دیگر تمام شرکتهای هوایی را بسیج کرده اند که بین الجزیره و خارتوم پل بزنند. نتیجه نزدیک چهل هزارنفر هوا دار بی کله و چاقو به دست - فیلمش را نشانم داد - در این دو سه روز راهی خارتوم شده اند. دولت سودان درخواست نیروی نظامی کمکی کرده است و از مصر و الجزایر نیروهای نظامی در راه اند.

چه خواهد شد؟ حداقل قتل و خونریزی و شاید هم جنگ. آقای همکار می گوید. می پرسم فیفا نمی بایست همان بازی اول را کنسل می کرد و راه حل پیدا می کرد؟ می گوید فکر می کنی فوتبال و جام جهانی و این ها ورزش است یا سیاست و تجارت؟

آه ای گلادیاتورهای پایتخت

2009-11-10T04:18:00.000-08:00

خواندن اخبار روز سیزده آبان با احساسی آمیخته از ناراحتی، نفرت، امید، دلسوزی، خشم، شاید از همه بیشتر حسرت که باید این دور در کافه بنشینم و اینترنت بخوانم شاید احوال مشترک جوان های دور از ایران است. دیدن عکسها و فیلمها طاقت را تاب می کند. قریب به اتفاق (اوه عجب اصطلاحی) نوشته اند که «این بار وحشی تر بودند و همه را می زدند، بد جور می زدند» تحلیلهای زیادی دیدم که امید می دهند، که ترس مردم ریخته، که مردم به تنگ آمده اند و از این دست. که چیزی از ناراحتی و نگرانی کم نمی کند.

برای آدمی مثل من که هنوز پدیده ای به اسم جنبش سبز را چیزی جز هیجان و هم دلی و اعتراض آرام و رفتاری از این دست نمی بینم که سازمان دهی خاصی ندارد و اصلا مشخصات یک حرکت سازماندهی شده ندارد، نگرانی شدید این است که هدف این حرکت چیست و آینده ی این ماجرا چه خواهد شد؟ واضحتر بگویم، چهارچشمی دارم نگاه می کنم که چه کسی می خواهد از این پتانسیل برای پرکردن جیب خودش استفاده کند؟ از خیلی قبل هم گفته ام که اگر همین امروز آقای حکومت بگوید بسیار خوب، پیام شما را شنیدم، بفرمایید بیایید بگویید چه می خواهید؟ ما چه جوابی داریم؟ اصلا چه خواسته ای داریم؟ کی را برای بیان و گرفتن خواسته مان می فرستیم؟

بعله من بدبینم. من حتا از خوشبینی ها و رویاپردازی ها و غفلت های آدمهای دور و برم کلافه می شوم. تاریخ بخوانیم ببینیم بر سر جنبش ها مردمی و اعتراضات دسته جمعی چه آمده، در ایران، در هند، در پاکستان. تحلیل شکست ها و انحراف ها سال ها بعد و با روشن شدن قضایای اصلی و دست اندرکاران و پشتیبانان هم چندان کار ساده ای نیست، ولی بی شک بخش عمده ی این عوامل برای بیشتر مردم آن زمان ناشناخته بوده است.

امروز دیگر کافیست که سر از پنجره بیرون کنیم ـ یا حتا از پشت شیشه نگاه کنیم ـ که هیجان جنبش بگیردمان. کافیست نگاهی به دور و بر بیندازیم و یکی دوگزارش اقتصادی بخوانیم که به واقع بفهمیم خانه سیاه است. این روزها در هر خانه ی هر وبلاگی و سایتی را برای آدرس پرسیدن هم که بزنیم لبریز است از شرح و بسط این احوال.
زیاد نه، ولی هستند فانوس به دستانی که صحبت از امید می کنند. ولی جای نگرانی ها و هشدارها و دودوتا چارتا کردن های از بالا خالی ست. بدجوری هم خالی است.

پس نوشت: این هم از همان کافه نوشت های پاریس است

موش شهری موش روستایی

2009-11-10T04:11:00.000-08:00

مطلب مفصلی درباره ی زندگی متاهلی دور از هم و متعاقبا کلوپ ازواج دور از خانه دارم می نویسم که هنوز آماده نشده است. دست به نقد، ما خودمان از پیشگامام نسل جدید این گروه بوده ایم و بعد از یک مرخصی چند ماهه دوباره به کلوپ برگشته ایم. این بار البته امتیازمان زیاد نیست ـ هم در یک کشور ایم و هم قطار فاصله بین دوشهر را به سه ساعت تقلیل داده ـ ولی به هرحال دوباره دور از هم قرار است زندگی کنیم.

الان یک هفته است که من آمده ام پاریس پیش بانو، کمک برای مرتب کردن زندگی موقت و دنبال جا گشتن و باقی مسایل. درجای موقت اینترنت نداریم. و من باخودم فکر می کنم چه طور دنیای بدون اینترنت دایم و پرسرعت به یک تصور وحشتناک تبدیل شده است. عملا خیلی از کارهایم پیش نمی رود. روزی دوبار درکتاب خانه یا کافه ای بساط پهن می کنم و یک استکان قهوه سه و نیم یورویی می گیرم که دوساعت اینترنت استفاده کنم و به ای میلهایم برسم و اخبار را ببینم و دنبال خانه بگردم و نقشه یابی کنم و باقی روز را در خماری آن دوساعت باشم. یک اینترنت موبایلی دارا شدم، رفع کتی.

صد البته که اینترنت نداشتن کلی در کتاب خواندن و فیلم دیدن موثر است، ولی
انگار اینترنت نداشتن هم از آن مسایلیست که ترس نداشتنش از خود نداشتن بدتر شده. عواقب اعتیاد شدید به
بالاترین و گودر و فیس بوک و غیره به طور قابل عرضی خودش را نشان می دهد.

برایم عجیب بود که کتاب خانه های بزرگ و افسانه ای پاریس مثل مجموعه ی فرانسوا میتران هنوز اینترنت بی سیم ندارند. تنها جایی که اینترنت داشت ژرژ پمپیدو بود که برای تو رفتن باید یک ساعت توی سرما صف می ایستادم و دود سیگار می خوردم که ایستادم و خودم و بعد فهمیدم کوپن هرکسی یک ساعت و نیم است در روز. البته از آمدن این همه آدم به کتابخانه تعجب کردم، همه تیپ، همه سن، یک روز وسط هفته. انگار پاریس هنوز برای ما شهرستانی ها خیلی زیاد است.

پس نوشت. این را چندروز پیش نوشتم. حالا برگشته ام ولایت و هم چنان دنبال جا می گردم. عنوان مطلب را بانو روز اولی که از سرکار برگشت و هردو خسته و کوفته چپیدیم در جای کوچک موقتی مان گفت.

خانه عنکبوت

2009-10-28T08:35:00.000-07:00

این ماجرای خانه اجاره کردن انگار شهر به شهر فرق می کند. در گرونوبل می رفتیم بنگاه و از رو لیست خانه هایی که داشت یکی یکی کلید می گرفتیم و می رفتیم نگاه می کردیم و اگر خوب بود پرونده می گذاشتیم و اگر پرونده مان خوب بود می رسید به قرارداد اجاره. بنگاه هم یک پولی، معمولا نصف اجاره، برای قراردادبستن می گرفت. در بوردو ماجرا متفاوت است. بیشتر بنگاه ها مثل ایران می برند و نشان می دهند و توضیح و تکریم. حق آژنسشان هم بیشتر است. یک شبکه هم بنگاه هایی هستند که می گویند صدونود یورو بده، ما لیست خانه ها را بهت می دهیم، برو ببین و هرکدام خوشت آمد بیا قرارداد، دیگر پول آژانس دیگری در کار نیست. این پیشنهاد در نگاه اول غیرمنطقی نیست، به خصوص که در لیست پر از آگهی های دل فریب است، ولی بعد که پول را دادی می فهمی که لیست کذا اصلا به روز نیست و خانه ها به شدت پرت و متفاوت با نیاز تو اند و غیره. و عملا ۱۹۰ یورو پول را بی خود داده ای، چون آگهی های اینترنتی هم همین طور اند، حداقل به روز تر.

مساله دیگر، این کلاهبرداری های یک شکل است. آگهی یک آپارتمان هلو، با همه امکانات، جای خوب قیمت مناسب. با سر برای یارو نامه می زنی که من مشتری ام. درنامه دومش توضیح می دهد که یا مهندس بازنشسته است در اسکاتلند، یا پسرش در انگلیس تصادف کرده، یا پیش نامزدش در آلمان زندگی می کند یا به هر دلیلی از این جنس بوردو نیست و برای نشان دادن باید جابه جا شود و برایش مهم است که شما طالب هستید و دوست دارد بداند چه جور آدمی هستید. در نامه سوم، می گوید که دوبار پیش سرکارش گذاشته اند و برای این که یک تضمینی داشته باشد درخواست می کند که یک ماه اجاره که همان پول پیش است را برایش با یک سیستم پستی بفرستید. و صد البته که آن سیستم پستی برخلاف توضیح اطمینان بخشی که می دهد طوری است که پولی که فرستاده باشید رفته است و برگشتی در کار نیست.

اگر هم مقاومت کنید که نمی فرستید بازی را می کشاند به این که به هر کسی که می خواهد اجاره کند باید توان مالی داشته باشد و چی و چی. طبیعتا معلوم است ما هم چندتا از این بازی ها کرده ایم و خوش بختانه گول نخورده ایم. ولی عده نه چندان کمی روی سایت های مختلف داستان گول خوردنشان را نوشته اند و این که با تمام تلاش و پلیس کشی هم پول قابل برگشت نیست.

اصولا سرویس هایی مثل پی پل برای همین جابه جایی پول تضمین دار به وجود آمده اند. فکر کنم اولین دلیل برای فهمیدن حقه بازی همین است که طرف پی پال ندارد و می گوید پست ساده تر است و از این داستان ها.

خلاصه این داستان این روزهای ماست.

بی صدا

2009-10-26T11:14:00.000-07:00

نام این روزها را به جرات باید روزهای بی حرفی گذاشت. شروعش کی بود؟ نمی دانم. ولی فکر می کنم قبل از انتخابات و ماجراهای اخیرش بود. وقتی که دل و دماغ از باورمان رفته بود بیرون. وقتی که امید به آینده از خیلی دور سوسو می زد و محو می شد و هوای بی اکسیژن را در ریه هامان پر و خالی می کردیم. همان وقت ها بود که دیگر حرفی گفته نشد، آوازی نخواندیم و توی هیچ انبوه درختانی جیغ سرخوشی نکشیدیم. چرا؟ نمی دانیم.

برای من این همه هیاهوی این مدت جبران خالی همه آن روزهایی است که بی حرفی گذشت. به ترس. به یاس. حالا دیگر ما، ما نیستیم. دو دسته ایم، ما که باید با سوزش خنجر بر گلو سر کنیم و ما که با سو‌زش واههمه ی آن خنجر. امید به این که می شود چیزی را تغییر داد. امید به این که می شود وقتی را خوش بود.

این است که حرفی نیست. وقاحت دهان را می بندد و ظلم امید را می کشد. آینه ی انعکاس دردهاییم به هم. همان یک کورسو را در هزار آینه می تابیم که باورش کنیم که هست و نزدیک است. ولی نیست و حرفهایمان خالی می شود از صدا. ماییم که سوزش واهمه به لاک خودمان سراندتمان و پای برهنه می دویم که در مسابقه آسایش عقب نیفتیم، و ما که زخم ترسمان را ریخته ولی زندگی همان سوخت و ساز است. مگر که سر در برف فروکنیم و دیگر مهم نیست جمعه یا یک شنبه، همین یک روز را دیگر بی خیال شویم.

قصه همین است. تماشاچیان بی حرفیم.

پس نوشت: از کامنتها و ای میلهای پست قبلی ممنون، از ته دل.

به رنگ بوردو

2009-10-22T04:49:00.000-07:00

فکر میکنم که دیگر برای این وبلاگ خواننده ای نمانده باشد. راستش نویسنده ای هم نمانده بود. این مدت این قدر اخیر من و تز و مقاله ها و جابه جایی و کارجدید و همه قاطی هم شده بودیم. امروز تزم آن سر فرانسه پرینت می شود و قرار است که نگاه های تیزبین داورها را تجربه کند. البته کار من با این تز دیگر تمام شده. فردا سه هفته می شود که مشغول کار جدیدم هستم و کار حتا در دانشگاه هم با خوش گذشتن های زمان دکترا فرق هایی دارد.

دستم به نوشتن نمی رفت و دلم تنگ شده بود برای این جنگ همیشگی کلمات و علامت ها و صفحه کلید و سرانگشت ها. از سرگرفتن نوشتن این جا مرهمی است برای آن دلتنگی. ب

و اما ما

2009-09-14T12:42:00.000-07:00

خب علت غیب شدن دوماهه و خاک خوردن این جا را که لابد شنیده اید، صاحب این جا داشت تز دکترا می نوشت و اسباب کشی داشتند و بعد با بانو رفتند مسافرت تقریبا یک ماهه و حالا هم برگشته اند که اصلاحات استادان را بگیرد و چک و چانه بزنند و این مثنوی تا به این جا دویست و پنجاه منی را بالاخره تمام کنند

***
داشتیم مغازه های ایرانی وست وود را نگاه می کردیم، همچنان ناباورانه، از چلوکبابی و آرایشگاه و اپیلاسیون بگیر تا طلاق محضری نقطه رسیدیم به یک کتاب فروشی، که صاحبش خوش اخلاق بود و بعد هم گفت این جا بزرگ ترین کتاب فروشی فارسی خارج از ایران است نقطه راست می گفت شاید، جای بدی نبود، یک کمی گشتیم و چندجلد کتاب ممنوعه خریدیم و ذوقمان در قسمت موسیقی اش کور شد

***
خیلی دلم می خواهد مثل حامد خاطرات ینگه دنیا بنویسم، خوبیش این است که من به عکس حامد زندگی اروپا را دوست دارم و زندگی و کار امریکا را نه، و این مدت هم تقریبا با هرکسی که دیدیم این بحث مقایسه و خوبی ها و بدی های زندگی و کار در دو سوی اطلس به راه بود।
***
فکر کنم من یکی دیگر از ایران و بهشت برینی که برپاست ننویسم، کلی خواندنی جمع کرده ام و کلی بحث فکری برای خودم راه انداختم و این مسافرت طولانی و ساعت های پرواز کلی کمکم کرد نقطه
از این شهر زیبا و ولایت چهارساله هم که برویم و دوستانمان را بگذاریم باز هم کلی وقت خالی باز می شود

***
مرکز دیزاین ریسرچ دانشگاه استنفورد به واقع کعبه آمال دانشجوها و استادان این رشته است نقطه علم زیاد در ازای کار شدید و بی رحمی تولید می شود و به نظر استاد و دانشجو از همین وضع راضی اند نقطه من به تازگی یک پیشنهاد جدی هیات علمی شدن در یکی از دانشگاههای پایتخت را رد کرده ام و حالا فکر می کنم عجب تصمیم درستی گرفته ام نقطه تازه برنامه اصلی ام این بود که بروم سراغ یک مستر فنی تر و محاسباتی تر و یک کمی سواد جدی کسب کنم که روزگار مساعد نبود، می روم مشغول کار دیگری بشوم

***
نقطه ها تقصیر بلاگر است روی فایرفاکس مک، ترکیب دیگری دم دست ندارم

تدقیق

2009-08-12T05:56:00.000-07:00

لیست نمایندگان مجلس به امضا و تایید امام زمان رسیده است ـ آیت الله مشکینی

انسان دست مبارك ولى‏عصر را پشت سر حوادثى با اين عظمت [اشاره به انتخابات] مى‏بيند. اين نشانه‏ى توجه خداست ـ آیت الله خامنه‌ای

وقتی ریاست جمهوری حکم ولی فقیه را دریافت کرد اطاعت از او نیز چون اطاعت از خداست ـ آیت آلله مصباح یزدی

و به شما نمى‏گويم كه گنجينه‏هاى خدا پيش من است و غيب نمى‏دانم و نمى‏گويم كه من فرشته‏ام و در باره كسانى كه ديدگان شما به خوارى در آنان مى‏نگرد نمى‏گويم خدا هرگز خيرشان نمى‏دهد. خدا به آنچه در دل آنان است آگاه‏تر است [اگر جز اين بگويم] من در آن صورت از ستمكاران خواهم بود ـ نوح، قرآن سوره 11 آیه 31

وکانس

2009-07-28T03:44:00.000-07:00

تابستان است و فصل وکانس. همه دو سه هفته می‌روند استراحت، معمولا کنار دریا یا توی کوه‌ها. زندگی فرانسوی عادی. به قول دوست فرانسویم ما قبلا بازی شاه و ناپلئون و پارلمان و جنگ و گریزمان را کرده‌ایم.

تز دکترای من دارد کم کم تمام می‌شود، گیریم از الان یک ماه دیگر می فرستیمش برای حضرات داور. با این که بدنه‌ی اصلی تز کامل شده بود و نزدیک دویست صفحه محتوا از کارهای این دوسال تویش گذاشته بودم، این دو ماه اخیر به طور کل ماجرا را دوباره نوشتم و بیش‌تر مطالب را ریختم دور. یک جور مرض است که بعضی دانش‌جوهای دکترا به‌ش مبتلا می‌شوند. حالت حادش کسانی هستند که تز را تمام و کمال می‌نویسند و موقع تحویل‌دادن از دفاع انصراف می‌دهند.

روزهای ناآرام و اخبار دستگیری این و تیرخوردن و آن و شکنجه‌شدن آن یکی و سقوط هواپیما را لای فصل‌های آخر این تز قایم کرده‌ام. بعله ما شانس آورده‌ایم ایران نیستیم و خوش‌بختیم که این‌جا جای پا سفت کرده‌ایم و خوش‌بخت‌تریم چون قصد برگشتن نداریم. اگر خوش‌بختی به دکترا گرفتن و کارخوب داشتن و هوای آلوده نخوردن است، بعله حق با شماست.

امید کشان

2009-07-07T06:03:00.000-07:00

حالا که فکرش را می‌کنم می‌بینم چه‌قدر سهم افسرگی این روزهایمان بابت کشتن امید است. اگر آن ده روز قبل از انتخابات نبود باقی اتفاقات از روز رای به بعد همین‌ها هم بود هیچ کس به این روز نمی‌افتاد. باقی مسائل زندگی هم همین‌طور اند انگار. اصلا این ترس از ناامیدی بوده که از روزگار دور دلمان نمی‌خواسته خبر یک احتمال یک ماجرای خوب را ندهیم، صبر کنیم اتفاق بیفتد و بعد حرفش را بزنیم. اگر هم نشد که نشد، طوری نیست. امیدی که داشتیم را پیش کسی نکشته ایم.

خواب زمستانی

2009-07-06T12:04:00.000-07:00

از فرق‌ها آدم‌ها یکی هم این است که بعضی با مواجهه با تلخی و تیرگی در کنار ناراحتی و عصبانیت به وبلاگ‌نوشتنشان ادامه می‌دهند و اتفاقا خوب و منسجم می‌نویسند. بعضی‌ها هم که اسم نمی‌برم و منتظر بهانه‌ای اند که کرکره را بکشند پایین خوب از فرصت استفاده می کنند و غیب می شوند دیگر.

نه تنها درباره‌ی انقلاب اسلامی، که درباره‌ی انتخابات هم حرف نمی‌زنیم، هیچ حتا یک کلمه. آدمی این طور است که تا به چشم نبیند باور نمی‌کند و تا قفل جعبه را نشکست نمی‌بیند و تا از بالای دیوار خانه نپرد جعبه را به دست ندارد. حال ما که قصه سرایان ایم. ایمان شمع بی‌نوری است که سرهر کوچه راه و چاه را یک‌سان می‌نماید و عشق هیزمی است در کنج دود زده‌ی چشم انتظار آتش. سخن از عدل و ظلم و غلط و درست نیست. سخن از آن دیواری است که ریخته و تو فریاد آجرهایش را باور نداشتی. سخن از وقتی است که می بینی دیگر نفس نمی‌کشد و پایه‌ی تعاریفت عوض می‌شود.

حالا چرا باید ماند و فریاد کشید؟ نمی‌دانم. من هیچ وقت جراتش را نداشته‌ام. من سینه در مقابل گلوله را دیده‌ام و باور نکرده‌ام. باورنکرده‌ام که روز بهتری هم هست، که همه را که نمی‌توانند بگیرند، که همه را نمی‌توانند بکشند. خاطره‌ی تاریخ همان‌قدر از پیروزی خون بر شمشیر پر است که از پیروزی گلوله بر نسل‌ها. گریه بر تابوت انقلاب دل‌خراش‌تراست تا گریه بر نوجوان انقلابی. گریستن بر امید پایان همه‌ی گریه‌ها بر نعش مبارزان امیدوار است.

امروز، وقتی است که در دست کوچک خود دارا تفنگ دارد. دشمن سارا ولی هزارچهره عوض ‌می‌کند. تفنگ بر شقیقه، درددل ماشه است با گرفتگی گلو.

حالا چرا ته هر روز شب است و ته هر روز شب را من نمی‌دانم. ولی می‌دانم که چرا روز و شب من به هم ریخته است. می‌دانم که امروز قصه قصه‌ی ما ست. امروز پایان چیزی است که به نگاهی مرگ است و به نگاهی زندگی. می‌دانم که دیگر صحبت مرگ و زندگی نیست. صحبت آن افسانه‌ای است که پدر شنید و سیب که بهانه‌ای بیش نبود.

*تیتر نوشته اسم وبلاگ دوست عزیزی است

یالا برین رای بدین تا

2009-06-02T08:46:00.000-07:00

خوب است که من طرف‌دار موسوی نیستم و آتش‌بس بهمن شاملم نمی‌شود که بتوانم با خیال راحت بگویم استاد کروبی خوندی با این فیلم مستند تبلیغاتیت. واقعا شماها در ستاد استاد چی فکر می‌کنید با خودتان؟ «دیگر دارید عصبانیم می‌کنید، برید رای بدید و برید به کروبی رای بدید» یعنی چی این حرف روی نریشن فیلم آخه؟ یعنی من مخاطب بفهمم آزادی اندیشه و باقی شعارهای استاد و اطرافیان در همین حد است که یک‌ربع یک مطلبی را با استناد به پرت‌ترین دلایل ممکن (منظورم حافظه استاد است، آن طور که خانمه می‌گفت باید به زودی استاد را بفرستیم مسابقه حافظه‌ی برتر) یا با تیکه انداختن به بقیه توضیح می‌دهیم، اگر قبول نکردید عصبانی می‌شویم

من نمی‌فهمم چرا فیلمتان را جمله‌ی منفی شروع کردید. نمی‌فهمم آن سکانس‌های کش‌دار با کرباسچی و اعتراف گرفتنش از استاد برای چه بود. نمی‌فهمم نشان‌دادن زنا‌ن‌های کم‌حجاب به نشانه‌ی روشن‌فکر بودن چه فایده‌ای دارد؟ و هیچ نفهمیدم تکرار دویست‌باره‌ی هرچیز از سن استاد، حافظه‌ی استاد، رابطه‌داشتن استاد، زندان قبل‌از انقلاب استاد به قصد شیرفهم کردن بدیهیات بود، یا برای پرکردن وقت و حرف جدی نزدن؟ به نظر من زشت بود و جایش نبود که بپرسید وقتی رئیس‌جمهور شدین مثل بعضی‌ها بی‌مرام می‌شوید، یا هاله‌ی نور می‌بینید. فکر می‌کنید این کارها مخاطب عام دارد یا خاص؟ یا هیچ‌کدام؟

عصبانی می‌کنید آدم را دیگر.

کپی‌رایت «خواندن» مال یک دوست قدیمی است.

کمی دور از انتخابات ـ لاست و زندگی واقعی

2009-06-01T07:56:00.000-07:00

EXPERT USER CENTRED DESIGN, A COOPERATIVE PRODUCT DEVELOPMENT APPROACH

استاد من هفته‌ی پیش رفت برزیل ماموریت و قرار بود امروز برگردد. سر ظهر این خبر را دیدم که هواپیمای ایرفرانس از ریو به پاریس وسط اقیانوس نزدیک یک جزیره ناپدید شده است. الان ـ ساعت 16ـ نزدیک دوازده ساعت است که ناپدید شده است و هیچ خبری در دست نیست..

اگر شما هم مثل من و بانو لاست بین باشید همین‌طوری‌اش کلمات پرواز و اقیانوس و جزیره و ناپدیدشدن تمام ذهن‌تان را خواهد برد. حالا تصور کنید که استاد من که به واقع نزدیک‌ترین دوست فرانسوی‌ام است توی پرواز باشد.

یک کم پیش، یکی از بچه‌ها خبر آورد که گیوم در آن پرواز نبود، و با پرواز چند ساعت بعد راه افتاده و اوضاع روبه‌راه است. برای ما روبه‌راه است البته، نه برای دویست و خورده‌ای مسافر پرواز قبل. خبر در همه‌ی سایت ها هست، و فکر کنم امشب که بکشد به تله‌ویزیون ماجرایی بشود.

اووووووووف.

آن چه از کاندیدایمان باید بپرسیم

2009-05-30T03:57:00.000-07:00

فیلم احمدی‌نژاد را در یوتیوب دیدیم و کلی حرف زدیم. به نظر من فیلم بدی نیست، مخاطبش را خوب می‌شناسد و مستقیم باش حرف می‌زند و پیام می‌دهد. انتظار نداشتیم از دختر دانشمند دبیرستانی و هاله‌ی نور و هو کردن دانشگاه کلمبیا حرف بزند. نمودار آماری پروژه‌های انجام شده اش هم طعنه می‌زد به انیمیشن‌های ستاد من که یعنی ما هم بلتیم.
من می پرسم اگر همین حرف ها از دهان خاتمی در می‌آمد خندان نبودیم و قند توی دلمان آب نمی‌شد؟ ما با چی احمدی‌نژاد بد هستیم؟ بیاید همان‌ها را پیدا کنیم و دقیق و روشن به‌ش بپردازیم. بفهمیم که دوست داریم رییس جمهور آینده چه خصوصیاتی داشته باشد و چه نداشته باشد.
برای شروع این مصاحبه دکتر مشایخی بسیار خواندنی است. من ارزیابی ایشان را خلاصه می‌کنم.

۱ - قاطعیت در تصمیمات دولت (مثبت)
۲ - ضعف در نظام تصمیم گیری
۳ - درست استفاده نکردن از سرمایه‌های نیروی انسانی (کنار گذاشتن بدنه موجود)
۴ - عدم استفاده از درآمد عظیم نفتی برای سرمایه گذاری زیربنایی و توسعه بخش خصوصی
۵ - واردات بسیار گسترده کالاهای خارجی با ارز ارزان که باعث اختلال در صنعت تولید داخلی شده
۶ - افزایش بودجه های جاری و عمرانی و تزریق پول به جامعه که اثر تورمی داشت
۷ - عدم استفاده از درآمد عظیم نفتی در اجرای طرح های بزرگ که مشکل فایننس دارند
۸ - حذف سازمان برنامه و بودجه
۹ - فشار دولت به بانک مرکزی برای تامین منویات دولت (وام بیش از حد به بانک‌ها و تزریق پول به جامعه)
۱۰ - عدم انتقال مالکیت شرکت‌های دولتی به نهادهای عمومی

شما به این لیست چه اضافه می کنید؟‌
چه طور بفهمیم کاندیدای مورد نظرمان موضعش در این موارد چیست؟ چه پارادایم فکری (به قول دکتر) دارد و چه برنامه‌ای برای برای مدیریت و هدایت جامعه؟

از دید من خارج نشین

2009-05-29T09:13:00.000-07:00

ایده‌ی این پست از نوشته‌ی آرش است.

بنا داشتم یک چیزی با بنویسم با عنوان این که چرا انتخابات هربار این قدر اعصاب خورد کن است؟ بیایید اول پیش‌نهادهای آرش را ببینیم:
هیجان: احوالی که دو سه هفته مانده به انتخابات شروع می‌شود. خود هیجان با آرامش اعصاب دشمن است، ولی فکر کنم با هیجانی که طرف‌دار یک تیم فوتبال شب مسابقه فینال دارد فرقش این است که تو هم در مسابقه سهم داری. اگر مقایسه را ادامه بدهیم، بد نیست توجه کنیم که نتیجه در فوتبال جلوی چشم تو و چندمیلیون چشم دیگر معلوم می‌شود. اگر داور عادل نباشد تو ترسی از انتقاد و نشان دادن ناراحتیت نداری، و این که می‌دانی بالاتر از داور سازمانی است که به خاطر ساختاری که دارد نفعش در درست برگزارکردن مسابقه است، نه در دست بردن در نتایج. و این همه از هیجان منفی می کاهد.

بیرون گود بودن: درست است که ما خارج از ایران ایم و اوج سختی ‌ای که از سیاست‌های احمدی‌نژاد کشیده‌ایم این بوده که در مرز پاسپورتمان را زیاد چک کرده‌اند و کج کج نگاهمان کرده‌اند، و دست آخر رشته‌ای که می‌خواستیم درس بخوانیم پذیرش نداده‌اند، و می‌دانیم خانواده و رفقا و باقی مردم داخل ایران با گرانی و بی‌کاری و فقر و گشت ارشاد و این جور چیزها جنگیده‌اند. ولی به هرحال ما هم ایرانی هستیم و من این طور ادعا می‌کنم که سرنوشت کشور برایمان مهم است. و البته من فکر نمی‌کنم آقا یا خانمی که کارت اعتباریش در جیبش است و دغدغه‌ی پول ندارد لزوما درباره‌ی ایران پرت و پلا می‌گوید. اتفاقا من فکر می‌کنم کسی که تجربه‌ی زندگی کردن در یک محیط غیرایدئولوژیک، با ساختار دموکراسی و هدایت برنامه ریزی کشور را دارد، حتا اگر سکان کشور دست سارکوزی باشد، چشمش راه‌حل‌هایی را می‌بیند که من وقتی توی ایران سه جا کار می‌کردم و با هزار چرخ‌ نچرخ درگیر بودم و می‌بایست هر مشکل ساختاری ام را با غیرساختاری روش‌های ممکن حل کنم نمی‌دیدم. مثال؟ سیستم تامین اجتماعی، قانون کار، بیمه، تضمین کیفیت کالا واز این دست.

من ـ از بیرون گود ـ فکر نمی‌کنم که مشکلات کشورمان با رفتن احمدی نژاد تمام شود و برود. من می‌بینم که احمدی‌نژاد حریف مساله بنزین شد، و می‌دانم که خاتمی و هاشمی نشده‌بودند، و پیش خودم کلی ایده داشتم که این کار را بهتر می‌شد انجام داد. از یک اقتصاد دان با تجربه شنیدم که این کار ـ حذف سوبسید مصرف ـ مثبت و مهم است، ولی فلسفه اش این است که پول صرف رفاه مردم شود، نه این که کالای مصرفی‌شان گران شود در ازای هیچ. و از یک آدم داخل سیستم شنیدم که تنها روشی که می‌شد این کار را کرد روش احمدی نژادی بود، اگر به روش‌های دیگر می‌شد که به این ‌جا نمی‌کشید. من ـ از بیرون گود ـ هم‌چنان نمی‌توانم قطعی بگویم که حذف سوبسید بنزین به خودی خود درست بوده یا غلط. حواشی و نحوه‌ی انجام و این مسائل هم که اضافه شود که دیگر واویلا. حالا من چه طور این کار احمدی‌نژاد را نقد کنم؟

این است که فعلا در جمع خارج نشین‌ها تنها کسی شده‌ام که بی سوال طرف‌دار آمدن موسوی یا کروبی (در حقیقت رفتن احمدی‌نژاد) نیستم و بحث احمدی‌نژادی کردن برایم نه یک بخشی از عیش روزانه، که یک مساله و درگیری همیشگی ذهنی است. من جواب‌هایی از این دست که حداقل آب‌روی ایران نمی‌رود و دیگربدتر از احمدی‌نژاد که نمی‌شود را نمی‌خرم. هنوز هم هیچ دلیلی قوی‌ای در انتخاب بین بدتر و بدتر از بین کاندیداهای موجود ندارم.

دلم می‌خواهد حرف خوب آرش را تکرار کنم : عدم ممارست برخواسته‌هایمان. تا حالا فکر می‌کردم که الان وقت این حرف‌ها نیست، ولی الان به نظرم اتفاقا وقتش الان‌هاست که همه وطن‌دوستیمان اوج گرفته که بپرسیم ما برای ایران چه کار می‌توانیم بکنیم؟ بپرسیم اگر موسوی یا کروبی رئیس جمهور شد چه کنیم که تجربه‌ی خاتمی تکرار نشود؟ فکر کنیم که اگر احمدی نژاد رئیس جمهور ماند و به کارهایش ادامه داد، چهار سال ـ دیده‌اید که چه‌قدر زود می‌گذرد ـ بعد دوباره به همین نقطه برنگردیم الان هستیم.

این روزها

2009-05-27T01:25:00.000-07:00

هوای گرنوبل هم به شدت اروپایی است و هم کوهستانی، طوری که تقریبا هرروز یا دو روز یک بارعوض می‌شود وبعضی وقت ها هم صبح خنک به یک ظهر گرم آفتابی و بعد از ظهر کلافه کننده و بعد ابرهای سیاه و باران سیل آسا و آخر یک آسمان صاف و هوای ملس دم غروب می‌رسد. من عاشق این جور تغییر هوا ام. به خصوص سال اول دانشجویی این جا که در کامپوس و منطقه جنگلی بودم تا باران بند می آمد می دویدم بیرون برای راه رفتن و دوچرخه سواری.

این مدت کارم شده این تز دکترا. کم کم دارم به کارم علاقه مند می شوم، شاید هم علاقه بند. به هر حال. در مجموع یکی دو ماه دیگر ماجرا تمام می شود و شانس زیادی برای کارکردن و ماندن در همین جا ندارم، و احتمالا مثل همیشه کلی کارهای نیمه تمامم به خصوص مقالات، نیمه تمام خواهند ماند.

انتخابات هم که روی اعصاب است. ما اخبار را جسته گریخته دنبال می کنیم و برنامه‌های تلویزیونی اساتید را روی یوتیوب می بینیم. با کمال شرمندگی اولین واکنش من خنده است، و بعد به یاد بدبختی و گرفتاری‌ها و اوضاعی که بیش‌تر دوستان و خانواده‌ام درگیرش اند می افتدم و خنده خشک می‌شود. و این ماجرا هی تکرار می شود. بی‌خودی نباید نشست انتخابات فرانسه و امریکا را دنبال کرد و چه می‌دانم برنامه‌های بحث انتقادی شبانه تله‌ویزیون فرانسه را دید. نتیجه اش همین می‌شود. مساله این است که تو ایرانی هستی. به قول یک آقای دکتری در شریف که می گفت نیکول کیدمن خیلی خوش‌گل است، خیلی ماه است، وخیلی معرکه بود که نوه‌ی کیدمن باشی، ولی واقعیت این است که نیستی و داری با مادربزرگ و پیر و چروک و از کار افتاده‌ات زندگی می‌کنی و اگر می خواهی کاری کنی باید او و مسائلش را ببینی نه کیدمن را.

این ها را نوشتم که خبر بدهم زنده ام و فارسی نوشتن یادم نرفته. اگر این فصل در دست را تا هفته‌ی دیگر که استاد از برزیل برمی‌گردد تمام کنم، این جا یک بحث انتخاباتی راه می‌اندازم.

مهندسی زنده

2009-04-28T09:39:00.000-07:00

این کلاسی که این هفته می روم که احتمالا آخرین کلاس دوره دکترایم باشد اسمش هست مهندسی بافت و باقی زنده جات. یک کلاس هفت نفره با استادان استثنایی است که هرکدامشان گردنی بسیار کلفت دارند و در این حوزه کارهای اساسی کرده اند و می کنند. من خیلی جسارت کرده ام که این درس را برداشته ام. فکرکنم فقط من هستم که سال هاست با تانسور و دیورژانس و لاگرانژ و لاپلاس و باقی حضرات سروکاری نداشته ام و این روزها عجیب احساس می کنم دلم برایشان تنگ شده است.
این تز سه ساله با همه ی ماجراهایش به م نشان داده که در هیچ زمینه ای چیز مهمی نمی دانم ـ دوستی داشتم که می گفت این وضعیت مال فوق لیسانس است، دکترا وقتی است که بفهمی باقی هم چیزی نمی دانند. حالا البته می شود دل خوش کرد که خیلی هم دیر نشده و این موضوع داغ صحبت این مدت من و بانو است که می توانیم بی خیال این مسیر و مراحل پیش رو بشویم و یک کمی برگردیم به عقب و از ابتدا درست درمان تحصیل را شروع کنیم یا نه. منظور از ابتدا بیشتر ابتدای مقطع دکتراست. من تمایل شدیدی پیداکرده ام به مهندسی بیومکانیک، و یک جورهایی خواب حوزه ای هم که می خواهم بعدا کار کنم را دیده ام، ولی سواد و مهارتی که الان دارم با سطحی که لازم است تفاوت جدی دارد. یک فرصت رویایی این است که یک پست داک دوساله پیدا کنم و استاد صبر و حوصله کند که من چندماهی را فقط بخوانم و یادبگیرم و کمک کند که راه درست و سریع را بروم. نه مثل این تز که برخلاف جذابیت تمام کارهایی که کرده ام بخش زیادیش به درد نوشتن و انتشار نمی خورند و نیمه بیشتر را دارم این دم آخری تولید می کنم.

مشکل جدی این است که من هنوز از صمیم قلب دانش پایه ای کارمان را دانش نمی دانم. و این که نهایت کارم که پیشنهاد یک متودولوژی، توضیح جزیی آن (با یک پروژه شاهد) و ارزیابی آن هم نظری و هم عملی است را آن قدر علمی تصور نمی کنم. این البته مشکل بیشتر کارهای بین رشته ایست، چیزی که من همیشه عاشقش بوده ام. به هر حال، دارم یک کم نقش بازی می کنم که این فصل تز را هم تمام کنم و وارد توضیح مدل پیشنهادی بشوم. آن وقت کار راحت تر است. یعنی امیدوارم که بشود.

این دو بحث جداهستند ها، تاکید می کنم که از این تز دفاع کنم بعد بروم سراغ کار دیگر.

لو پتی نیکولا

2009-04-23T08:05:00.000-07:00

توی شهرداری پاریس یک نمایشگاه نیکولا کوچولو برپاست. نقاشی‌های سامپه را گذاشته‌اند در قاب‌های خوش‌گل و داستان را کنارش روی دیوار نوشته‌اند و مصاحبه‌ها و گزارش‌های روزنامه‌ها از ماجراهای نیکولا کوچولو. خلاصه دل آدم آب می‌شود. ما رفتیم و دیدیم و دلمان آب شد. داشتم فکر می‌کردم چرا همچین چیزی در تهران اتفاق نمی‌افتد که شهرداری یک نمایشگاه منظم و درست و درمون از یک کاری برپا کند و خانواده‌ها با بچه‌هایشان بروند و ببینند و لذت ببرند. یعنی دنبال دلایل منفی اش می‌گشتم، این که شهرداری خودش را مسوول این جور کارها نمی‌داند، این که کدام هنرمند؟ کدام هنر که به‌ جایی برنخورد؟ کدام سوژه که هم پدرومادر و هم بچه‌ها را جذب کند؟ که رسیدیم یک جای نمایشگاه که ترجمه‌ی کتاب‌ها به زبان‌های دیگر را گذاشته‌ بودند؛ یک ردیف طولانی. و همان‌طور که می‌توانید حدث بزنید بدون ترجمه‌ی فارسی. چرا؟ چون لابد یا روی ناشر هم خبر ندارد، چون کار بدون اجازه‌ی ناشر ترجمه و چاپ شده، چون در ایران اصولا اجازه یا خدای‌نکرده موافقت صاحب اثر را برای ترجمه گرفتن معنی نمی‌دهد؟ یا نه من بدبین‌ام و همه‌ی کارها درست و حسابی انجام شده و فقط چون ایران یک مشکل کوچولو دارد و برای کپی‌رایت ارزشی قائل نیست از بازی خارج شده. از بازی‌ای که ویتنامی و ترکیه‌ای و اسرائیلی(عبری) و مجاری و بیست و خورده‌ای زبان دیگر که هیچ‌کدام داعیه تاریخ ادبیات غنی ندارند امروز بازیگر جدی چاپ و نشر اش هستند.

این روزها

2009-04-16T07:54:00.000-07:00

این روزهای شتاب‌ناک و درگیری‌های بی‌فرجام نویسنده با متن و من با زندگی و پرونده‌ گذاشتن‌ها و نامه‌نگاری‌ها و تلفن‌ها و از همه بدتر هوای بهار گرنوبل، که ابر حاشیه‌ی کوه‌هاییش نگاه را برای همیشه مال خود می‌کند، من برده به احوال سال اول دانش‌جویی در این شهر. سال همه‌ی سختی‌ها و ماجراها و دل‌خوشی‌ها و اضطراب‌ها و تنهایی‌ها و هزار احوال توصیف‌ناشدنی و تکرارنشدنی دیگر. این چندسال سال آن‌قدر پرماجرا گذشت و این همه‌ بچه‌ی جدید که به دنیا ‌آمدند و به‌زودی ‌می‌آیند و دوستان سابق که بیش‌ترشان از شهر رفته‌اند، انگار می‌کند که عمری این‌جا گذرانده‌ام. به خودم می‌گویم خیلی جو نگیردت، تازه بیست‌وهشت ساله شده‌ای و درس‌ات دارد تمام می‌شود که بروی سراغ زندگی واقعی. نه. انگار عمری گذشته است.

این آهنگ آن روزهاست که این روزها توی گوشم می‌چرخد.

پی‌نوشت ـ یک پزشک یک پیش‌نهاد خوب برای شنیدن و گرفتن آهنگ فرانسوی دارد، اگر دوست دارید. مطلبش در ریدر می‌آید ولی در سایتش نیست که لینک بدهم. جل الطبیب.

پی‌نوشت بی‌ربط ـ می‌دانستید فرانسوی‌ها به در زبان عامیانه به پزشک می‌گویند توبیب؟

طراحی مهندسی و باقی ماجراها

2009-04-15T08:02:00.000-07:00

همان‌طور که لابد می‌دانید من دانش‌جوی دکترا هستم و مدتی‌ است که مشغول نهایی کردن‌ تحقیقاتم و نوشتن گزارش نهایی ام و بنا دارم تا پاییز امسال از تز ام دفاع کنم. می خواهم مدتی از این فرصت باقی‌مانده را پای مباحث تحقیقاتم را به این‌جا باز کنم تا هم برای خودم تمرین انشا و بازگویی و توضیح باشد، هم شاید شما علاقه‌مند به خود موضوع یا در کل روی‌کرد علمی ‌تحقیقی به یک موضوع باشید و بتوانیم بحث کنیم و از هم یاد بگیریم. شاید بعد بحث بالا گرفت و کل داستان را بردیم به بلاگی دیگر. (مثل این یکی).

برای شروع بد نیست موضعمان را درباره‌ی طراحی و طراحی مهندسی معلوم کنیم. طراحی که معادلی است برای کلمه دیزاین به تعریف ویکی‌پدیا «دانش ایجاد یک نمایه از هر تصویر ذهنی یا واقعی» است. در ویکی‌پدیای انگلیسی می‌خوانیم «به عنوان فعل، طراحی‌کردن به فرآیند تاسیس و توسعه یک برنامه برای یک کالا، ساختار، سیستم، یا یک جزء مورد نظر است.» با این تعریف عمومی می‌توان تاحدودی فهمید که طراحی دو جنبه‌ی متفاوت هنری و مهندسی دارد. با توجه به این که پیدایش مبحث طراحی از جنبه‌ی هنری بوده‌است و عمر طولانی‌تری دارد، با داغ‌شدن جنبه‌ی مهندسی و ورود محققان مهندسی و تولید کالا (از رشته مهندسی صنایع) و هم‌چنین سایر رشته‌های مهندسی (به طور خاص مکانیک، نرم‌افزار، معماری و ساختمان) به این بحث، کلمه طراحی به جنبه‌ی هنری محدود شده و این جنبه‌ی دیگر با عنوان طراحی مهندسی و طرحی صنعتی شناخته می‌شود. توجه کنید که فرانسوی‌ها و آلمانی‌ها هم که در توسعه این بحث و مطرح کردن آن به عنوان یک حوزه‌ی علمی نقش جدی داشته‌اند، دیزاین را برای جنبه‌ی هنری نگه‌داشته‌اند و برای طراحی مهندسی از واژه‌های متفاوت استفاده می‌کنند: Konstruktionwissenschaft Conception Engineering Design

طراحی مهندسی به این ترتیب موضوع تازه‌ای است، و هنوز راحتی نمی‌شود آن را علم نامید. نایجل کراس از گردن‌کلفت‌های این حوزه است در سرمقاله‌ی شماره‌ی 28 مجله‌ی دیزاین ستادیز با عنوان «چهل سال تحقیق در طراحی» توضیح می‌دهد که چه‌طور در دهه‌ی 60 اولین روی‌کردهای علمی به حل مسائلی که جنگ جهانی دوم پیش آورده بود در ادامه‌ی مطالعات مربوط به خلاقیت از دهه 50 با معرفی کامپیوتر و حل مسائل به کمک نرم‌افزار هم‌راه شد و اولین کتاب‌های دیزاین متدولوژی منتشر شد. دهه‌ی 70 با مقاومت جامعه مهندسی دربرابر قبول متدولوژی شروع شد، طوری که بعضی از پیش‌گامان ماجرا هم از حرف خود برگشتند و علوم مهندسی جدید را با لیبل‌های چون زبان ماشین خارج از حوزه اعلام کردند. این درگیری علمی در حقیقت باعث شکل‌گیری چیزی شد که ما امروز طراحی مهندسی می‌نامیم. ریتل با پیش‌نهاد نسل دوم متدها موضوع دیزاین متدولوژی را نجات داد و محققان بسیاری درباره‌ی شناسایی مشکل، قابل قبول بودن راه‌حل‌ها، ایده‌ی مشارکتی بودن فرآیند طراحی طوری طراح و صاحبان مشکل (مشتری، کاربر، خریدار) ارتباط موثرتری داشته باشند و غیره مقالاتی منتشر کردند. کنفرانس‌ها و تشکل‌های علمی مخصوص به طراحی مهندسی شکل گرفتند و نسل بعدی کتاب با روی‌کردهایی مانند روی‌کرد سیستماتیک (ببینید) از راه رسیدند.

در دهه 80 جنبه‌های دیگری از دیزاین با روی‌کرد دیسیپلین مخصوص دیزاین و راه‌های مخصوص دیزاین برای شناسایی و حل مسائل مطرح شدند. هم‌چنین از سرعت رشد یک سویه‌ی طراحی مهندسی در مهندسی برق و مکانیک کاسته شد و جنبه‌های دیگر طراحی محصول هم وارد بحث شدند، از جمله محصولات پزشکی و جراحی که موضوع تز من است.

با این مقدمه، می‌توانیم بحث را شروع کنیم. من قصدم این است که چند قسمت خلاصه از فصل مرور ادبیات تزم را این‌جا بیاورم. جستجو در قصد فهمیدن این که دیزاین متدولوژی اصولا به چه درد می‌خورد، این که چه جنبه‌هاییش کار شده و چه جنبه‌هایی نه، و این که اگر یک مساله‌ی جدید داریم و می‌خواهیم فرآیند حلش را از بالا، یعنی فراتر از ذهن یک مهندس درگیر پروژه نگاه کنیم و فرآیند طراحی و تولید محصول را ببینیم چه کار باید بکنیم و چه پیش‌نهادهایی هست و غیره. بعد می‌رویم متمرکز تر این مسائل را در حوزه‌ی طراحی وسایل جراحی جدید که باعث تحول تکنیک‌های جراحی شده است می‌پرسیم و بعد دنبال جوابش می‌گردیم. اگر کسی حوصله‌ی انگلیسی خواندن و ایراد گرفتن چه مفهومی و چه زبانی داشت که اصولا کافیست لب تر کند.

سفر به ماه و نکاتی در باره ی گزارش نویسی

2009-04-14T08:57:00.000-07:00

مطلبی دیدم به اسم سفر به ماه، بزرگ‌ترین دروغ قرن بیستم ـ خبرگزاری فارس نیوز: ما مدارکی داریم که فرود انسان بر روی ماه در اواخر دهه 60 و اوایل 70 دروغی بزرگ بوده است. به هر حال امضای فارس نیوز نشان می‌داد که مطلب چه‌ اندازه می تواند غیردقیق، مغرضانه، غیرمستند و به قول معروف فارس نیوزی باشد، ولی این بار دیگر از انتظار من فراتر رفت. قبل از نوشتن این پست دیدم که دوست نادیده آرش خان کمانگیر مثل قبل ساکت ننشسته. این ها را هم من می‌خواستم اضافه کنم.

اول ـ منابع. تمام مدارکی که برای اثبات این بزرگ‌ترین دروغ قرن بیستم از این سه منبع آمده اند: وب سایت پادکست مردم (قسمت تئوری توطئه)، ویکی پدیا (کلا)، و کلمه ی moondeception

دوم ـ ساختار گزارش. متن بدون نویسنده از همان سوتیتر ادعا می‌کند که «ما مدارکی داریم ...» و صد البته که هیچ مدرکی فراتر از آرگیومنت سطحی بدون ارجاع و شاهد و غیره متعلق به متن نیست. همین آرگیومنت ها هم ترجمه‌های ناشیانه‌ی منبع اول است. (مطلب آرش را ببینید) . در نتیجه به نظر فارس نیوز مدرکی که ندارد هیچ، بلکه تحقیقی هم انجام نداده (نه حتا اندازه‌ی خواهر کوچک من که برای ارائه‌ی کلاس زبانش همین موضوع را انتخاب کرد و چند تا سایت مخالف و موافق و کلی مطلب وبلاگی خواند و فیلم نیمه تاریک ماه در همین ارتباط را دید)، بلکه یک مطلب آماده را از یک سایت تئوری توطئه برداشته و به دلخواه ترجمه کرده و به اسم خودش منتشر می‌کند.

سوم ـ لحن نگارش. ببینید چه عبارت‌هایی در گزارش با روی‌کرد علمی این چنین پرمدعایی از حوزه‌ی علم و فن‌آوری گروه دیدگاه یک خبرگزاری پیدا می‌شود:

«حتي يك تفاله اي از كيسه ي زباله ي زمين مانند آدولف هيتلر هم مي دانست»،

«اين جا در عكس زير مكاني در ايسلند است كه ما فهمديم كه بسياري از كلك ها و دروغ هاي ناسا در آن ساخته شده است»،

«اين يك مورد واقعاً ديگر خيلي خنده دار است ...»،

«مطمئناً همين كه ناسا گفته، درست است... »،

«اگر باز هم شك داريد، توضيح دهيد كه چگونه فضانوردان روي ماه پياده روي كردند... »،

« واقعاً حواس پرتي هم حدي دارد »

«ناسا خودش هم بهتر مي داند كه اگر چنين سيستم خنك كننده اي...»،

«من خودم كساني را ديده ام كه به شدت عصباني شده اند و در حالي كه اين عكس ها را پاره مي كنند، جيغ هم مي زنند»،

«بهتر است به كسي ديگر نگوييد. شايد مسخره تان كردند»

« آنها كاري نكردند كه روسها را احمق جلوه بدهند. و هيچ كس هم قبول ندارد كه روسها آن قدر احمق باشند كه اين گونه گول بخورند؟ »

و از این دست.

چهارم ـ استناد و مرجع دهی. جابه‌جای گزارش پر است از جملاتی که حقیقت عام نیستند و احتیاج به نشان دادن مدرک یا ارجاع به یک سند یا گزارش منتشرشده دارند، یا این که اصولا ارجاعی اند و به یک سازمان یک شخص گرفته شده‌اند که طبیعتا نیاز به ذکر منبع دارند. در غیر این صورت خواننده از خودش سوالاتی می‌پرسد که بی جواب می‌ماند. حالا پارگراف شروع گزارش را بعد از نقل قول از هیتلر (هم‌چنان بدون منبع) را با هم ببینیم. [عبارت داخل کروشه از من است]

«براي شروع بهتر است بدانيد كه تنها 100 نفر در پروژه فرود بر روي كره ي ماه درگير بوده اند. [از کجا بدانیم؟] مركز كنترل در هوستون (Houston) به علاوه بيشتر زنان و مرداني كه بر روي اين پروژه كار كرده اند، شكي باقي نمي گذارند كه اين كار يك دروغ بوده است [چرا؟ یعنی بدون شک هر شرکتی در هیوستون که مرد و زن درش کار کنند حتما جعلی و دروغ است؟ ]. اما چگونه ممكن است؟ خيلي ساده. قدرت كسي كه چنين افتضاحي را به بار آورده هرگز اجازه نمي دهد كه كسي اين تصور را داشته باشد [چه دلیل ساده و دقیقی. کدام افتضاح؟ یعنی چه که اجازه نمی‌دهد کسی چنین تصوری داشته باشد؟ کدام تصور؟]. هزاران نفري كه درگير اين ماجرا شده اند [به گمانم فرموده بودید تنها صدنفر بودند]، تنها نگران قسمت كوچكي بودند كه مربوط به آنها بود. مهندسان، مكانيك ها[واقعا مکانیک؟]، برنامه نويسان كامپيوتري و... كاري نداشتند كه با هم مشترك باشد [یعنی چه؟ یعنی پروژه‌ی ساخت این فضاپیما این قدر مدولار بود که لازم نبود هیچ دوتخصصی با هم هیچ اشتراکی داشته باشند، عین لگوسازی، نه؟]. بنابراين بيشتر افراد از چيزي از يك پروژه ي هاليوود سر بيرون مي آورد، چيزي نمي فهمند [چه طور می‌شود ثابت کرد یا نشان داد که افراد چیزی نمی‌فهمند؟ ربطش به هالیوود چیست؟] »

در ادامه متن هم، حتا وقتی پای متهم اصلی و دروغگوی بزرگ ناسا در میان است، مثل عبارت ناسا ادعا می‌کند، ناسا به ما می‌گوید، ناسا تاکید می‌کند و غیره، هیچ ارجاع یا سندی در کار نیست. همین طور درباره‌ی باقی نقل ها.

پنجم ـ نقل گزارش با «ما» شروع می‌شود. در ادامه جاهایی «من» می ‌بینیم. یک جا می‌بینیم «ما تلاش كرديم كه اطلاعاتي در مورد فعاليت هايي در منظومه شمسي كه همزمان با پروژه ي آپولو فعال بوده اند، تهيه كنيم. فهميديم كه اين اطلاعات براي تمام روزها و تمام سالها قابل دسترسي است، غير از روزها و ساعت هايي كه مأموريت آپولو(به اصطلاح) در حال انجام بوده است» و البته هیچ اثری از این تلاش در دست نیست که باور کردنش کمک کند. تا این که می‌رسیم به این جمله ‌ی درخشان : «اين مقاله قبل از مرگ آرمسترانگ تهيه شده است».

ششم ـ گزارش ابتدا یک سری دلیل ـ با وصفی که گفتم ـ به صورت تفکیک نشده و نا منظم ارائه می‌دهد که ادعای سفر به ماه دروغ است. بعد می رسیم به تیتر «حقایق آپولو». به نظر من هیچ کدام از بیست و یک مورد ذکر شده یک حقیقت یا فکت نیستند. از جمله نگاه کنید به « 2 ـ شايعه اي هست كه مي گويد فضانورد آپولو ...»، « 6 ـ در اوايل دهه ي 1960 مسئولان ناسا طي جلسه اي پشت درهاي بسته، فهميدند كه سفر انسان به ماه قبل از 1970 امكان پذير نيست»، «17 ـ فيلم هايي كه نشان مي دهد آپولودور ماه گشته است، توسط يك دوربين سوار بر ريل كه به آرامي دور مدل گچي ساختگي ماه مي چرخد، گرفته شده است. » و از این دست.

هفتم ـ در پایان نگارنده نه سوال زیر عنوان «چند سوال اساسی» می ‌پرسد، که در مقابل بحث ابتدا مقاله نه تنها اساسی نیستند که بسیار ابتدایی اند. همه را هم به همان دقت قابل انتظار پاسخ داده، مثلا « 3 ـ در مورد بي وزني چه مي گوييد، آيا چنين چيز در زمين و با گرانش قوي آن امكان دارد؟

اين هم يكي ديگر از ادعاهايي است كه در عين خنده دار بودن، هيچ چيز را ثابت نمي كند. فيلم در نور كم گرفته شده است، به علاوه يك فيلم سياه و سفيد با كيفيت خيلي پايين است.»

آخر ـ چرا گزارشی که می ‌خواهد دروغ و تقلب دیگری را رو کند خودش تقلب می‌کند و دروغ می‌گوید؟ چرا گزارش بخش علمی یک خبرگزاری این قدر غیرعلمی و ابتدایی است؟ چرا در دم و دستگاه تهیه مطلب تا نشر یکی نیست که متن را یک بار بخواند و بپرسد این متن تحقیق است؟ ترجمه است؟ شعار حماسی است؟ چیست؟

و انگار این داستان داستان جدیدی نیست. چند وقت پیش به یکی از دوستان قدیم که الان در روزنامه نگاری ایران صاحب‌نام است نامه‌ای زدم که فلانی من دارم می‌آیم ایران و اگر دوست داشته باشید می‌توانیم یک کارگاه کوچک ترتیب بدهیم و چندتا مجله‌ی این ور آبی را با هم ورق بزنیم و بحث و آنالیز کنیم و سعی کنیم بفهمیم چه ویژگی‌هایی دارند. بعد یک اصولی دربیاوریم و بعد بنشینیم با هم‌فکری و با الگوهای موجود ببینیم شما برای کارتان و مخاطبتان چه کار کنید بهتر است. ذوق زده بودم دیگر، تازه شروع کرده‌بودم چند مجله‌ی فرانسوی از لو پوان و علم و زندگی می خواندم و از خوشی روی پا بند نبودم। می‌خواستم همین ها را بگویم، اصول ساده و پایه. چیزهایی که هرکسی یک وقتی در معرض جنس خوب باشد دستش می‌آید.

آن کارگاه هیچ‌وقت برگزار نشد. کسی از طرفشان جواب داد که شما اصلا چه کاره‌ای و چند سال در کدام نشریات معروف کارکرده‌ای؟ چه چیزهایی را می‌توانی به ما یاد بدهی؟ کی گفته که ما احتیاج به دیدن الگوهای خارجی داریم؟

من جوابی ندادم. چه داشتم بگویم. ولی بیش‌تر از این که از دست آن دوست ناراحت شوم، به نظرم آمد که حرفش این است که باشد، ولی می‌دانی می‌خواهی این حرف ها را به چه کسانی بزنی؟ بفرما نمونه اش. والحق که انصاف داشت این را قبل از هرچیز نشانم بدهد।

پی‌نوشت. این نوشته در طرف‌داری از ناسا و نقد فارس نیوز برای خاطر افشاگری اش نیست، روشن است که؟ ماجرا سر چگونه بودن یک گزارش است. من هنوز هیچ نظر قطعی‌ای درباره‌ی راست یا دروغ بودن فرود انسان بر ماه ندارم. اگر به خود موضوع علاقه‌مند هستید یک سرچ مختصر بکنید و آن فیلم را ببینید. بحث جالبی است.

به رنگ تز

2009-03-26T05:10:00.000-07:00

این تز نوشتن آدم را بد عادت می‌کند، یک جور مرض کنج‌کاوی به آدم می‌دهد و بی‌اعتمادی به همه چیز. گوگل و شبکه دانش هم که مزید بر علت. دیگر مثل دیوانه‌ها هر مفهموم مهمی می‌بینم دست به کار می‌شوم که کی گفته و چرا گفته و در چه کانتکست (مقوله؟) ای. از آن بدتر این که جمله‌ی کامل طرف را از مقاله برمی‌دارم و گوگل می‌کنم ببینم متن خودش است یا از جایی برداشته، و چرا این کار را کرده. این طوری آدم کم کم سرچشمه‌ها را پیدا می‌کند، و می‌فهمد کی‌ها تاثیر گذار بوده‌اند و مثلا چه طور باندبازی و انحصاری‌کردن باعث شده که یک نظریه و نوع نگاه ابتر بماند و یکی دیگر بی‌نهایت بار تکرارشود.

سندرم دیگرم این شده که فهمیده‌ام این جبهه‌بندی تا حد زیادی پنهان است و در ده‌تا ژورنالی که درباره‌ی طراحی مهندسی در می‌آید مثال های بی‌شماری پیدا می‌شود که نویسنده به آدم‌هایی از طرف مقابل رفرنس داده و از کارشان استفاده کرده تا حرف خودش را بزند। هم‌چنین، می‌بینی با اعتماد به نفس می‌گوید که این قسمت موضوع در ادبیات بررسی نشده و می‌بینی در تمام فرآیند داوری و چاپ کسی بهش نگفته دوتا ژورنال از آن طرف ببین، و ببین که روی این موضوع شماره ویژه (اسپشال ایشو) در آورده اند. حالا در تزم هی به رخ می‌کشمش.

خلاصه این که داستانی است این علم دیزاین.

پی نوشت. نمی خواستم این ها را بگویم. آمده بودم بنویسم دنبال اسم یک کسی رسیدم به یک صفحه‌ای که یک فراخوان اسم رنگ بود و مردم هم اسم رنگ نوشته بودند و خیلی دیدنی و خواندنی بود. هوس کردم پای مطلب ـ که مال چندسال پیش بودـ اضافه کنم بوردو.

بدون تیتر

2009-03-11T10:12:00.000-07:00

اول، این بیبلیوگرافی نوشتن اول تز اون‌قدرها هم که صحبتش بود ترسناک و دردآور نیست. شاید چون من همیشه نگرانش بودم و خودم را زیادی آماده‌ کرده بودم، یا مثلا زیادی نگران بودم. هفته‌ی پیش نصف سختش را تمام کردم و این هفته که به اصطلاح نصفه آسان مانده، خیلی میلم به نوشتن نمی‌رود. چالشش را از دست داده انگار. شاید خودم را بیندازم در تله‌ی ددلاین.

دوم، یک بخش اخبار گزارشی از سیستم مکش زباله‌ی آلمان را نشان می‌داد که دیگر اتاق آشغال و کامیون آشغالانس ندارد و سطل‌هایی همه جا گذاشته بودند که از زیر با لوله‌های قطور مکنده وصل می‌شدند به مرکز جداسازی و سوزاندن زباله. مجری در ارزیابی اجرایی بودن این سیستم در فرانسه گفت البته سیستم به این خوبی و ژیگولی برق زیادی مصرف می‌کند و زیرسازی مفصل می‌خواهد و از همه مهم‌تر این که با سه چهار نفر می‌گردد و باید کلی آدم بی‌کار شوند. از آن هم بالاتر، دیگر اعتصاب آشغال‌جمع‌کن‌ها هم از بین می‌رود. جمله‌ی آخر را به شوخی گفت، ولی اهمیت جدی‌اش پنهان نماند. اصولا در فرانسه اعتصاب مکانیسم مرسومی است (متوسط دو اعتصاب کوچک یک روزه در ماه، یک حدودا یک هفته‌ای در فصل و یک دانه اعتصاب اصولی در دو سال) و قابلیتش را نشان داده. اعتصاب آشغال جمع کن‌ها هم یک جورهایی پاشنه آشیل است برای دولت. یعنی قدرتش از فرودگاه و حمل نقل ریلی بسیار بیش‌تر است و به نظرم در یکی دو باری که استفاده شده ـ مثلا ماجرای سال 68 ـ کار را تمام کرده.

سوم، این کلاس آخرمان «محصول ـ کاربرد» تقریبا تمام شده و یک جلسه برای ارائه نتایج دانش‌جوها داریم یک آخری هم جمع بندی و نشان‌دادن مباحث پیش‌رفته‌ی این موضوع. من سر طراحی این کلاس خیلی وقت و مغز گذاشتم و تمام مراحل هم وردست استاد گیوم بودم که کار خوب پیش برود. استاد هم که بسیار راضی است ـ چرا نباشد؟ ـ و این کلاس هم به عنوان یک کلاس تازه در برنامه درسی به چشم آدم‌های بالادست امده و خوش‌حالی گیوم را دوبرابر کرده. خدا راضی، یارو راضی، من چرا نه؟

چهارم، یک سال دیگر هم رفت روی سنوات، و امسال البته بسیار مجازی بود، چون غیر پدر و مادرم که فعلا فیس بوک ندارند و میل می‌زنند باقی دوستان روی دیوارهامان تبریک نوشتند و خیلی چسبید. دیگر جشن و مهمان و این‌ها را دودر کردیم تا عید.

توضیح

2009-03-07T23:13:00.000-08:00

«ازم می پرسند که این فیلم را توضیح بدهید، یا در مورد این قسمت چه آنالیزی دادید،
به، سینما و تاتر توضیح ندارد که. بروید بنشینید بخندید، گریه کنید، هوار بکشید. مثل هواپیما نیست که اولش بگویند کمربند ببندید و صندلی را صاف کنید. راحتتون کنم برید هر غلطی خواستید بکنید.»

یک - امروز صبح یک منتقد سینما آورده بودند برنامه «چای یا قهوه»، یک جا یک تکه از کن چندین سال پیش نشان داد که یارو این را گفت.
دو - اگر فرانسه بلدید جمله ی آخر این بود : دمرده وو.

دو روز پیش

2009-02-25T08:55:00.000-08:00

برگشتم و لابد برای آن‌هایی که دیدند ام واضح است که چرا یک ای میل نتوانستم بنویسم، بلاگ که جای خود. کارآگاه‌بازی را این طور تمام کنیم که بعله ایران بودم و طبق معمول اندازه‌ی دوماه کار داشتم و فقط یک هفته وقت و تعداد کمی از دوستان و تقریبا هیچ فامیل درجه‌ دو ای را ندیدم و پدر و مادرم را کم‌تر از همه، بس که هرروز صبح ساعت شش‌ونیم هفت رفتم بیرون و نصفه شب برگشتم. می‌فهمید که؟ «مج‌بور بودم»

تهران شهر مزخرفی شده است، بسیار بدتر از سابق. رانندگی و موتورسوارها و کشش نداشتن خیابان‌ها یک ماجراست، آلودگی هوا واخلاق آلوده‌ی مردم یک ماجرای دیگر. تهرانی‌ها هم تقریبا بدون استثنا برایم ‌نالیدند و امرفرمودند که هیچ‌وقت برنگردم. من که هنوز تصمیم جدی‌ای برای برگشتن یا نگشتن نگرفته‌ام. این حرف‌ها هم طبیعتا اثری ندارد.

این بار برایم به طور جدی معلوم شد که دیدن نسبت مستقیم و غیرقابل انفصالی با خوردن دارد، یعنی اگر با یا پیش کسی غذا نخوری دیدن‌ات مستجاب نمی‌شود که هیچ، کار زشت و غیرقابل بخششی کرده‌ای. این شد که من علاوه بر این‌همه بار یک شکم گنده هم دارم برمی‌گردانم. قسمت بد ماجرا وقتی است که تعداد دوستان و دیدارها از وعده‌های غذا بیش‌تر شود و لعنت به تو اصل لانه کبوتری.

کارهای اداری‌ـبانکی ام خوب پیش رفت، ولی تمام نشد. یک مایه‌ی اساسی می‌خواست که تا من بفهمم وقتی کسی از سختی کارش حرف می‌زند و بعد فیش حقوقش را نشان می‌دهد و دست آخر هم پشت یک فیش پرداختی شماره‌اش را می‌نویسد، قابلیت‌هایش بسیار بیش‌تر از این است که پرونده را به‌جای هفته‌ی بعد فردا بفرستد، و اصولا احتمالا اگر من خوب «حالی»م می‌شد، ممکن بود به جای این‌که فردا و پس‌فردایش بروم کرج پرونده را میز به میز و امضا ببرم و بعد برش گردانم کنار میز استاد، می‌شد همان بعداز ظهر روی میز کناری باشد، با امضاهای توش. به هر حال. خودم را آماده کرده‌بودم برای این جور هدیه‌های کارگشا، و الان از این که این اتفاق نیفتاد خوش‌حال ام.

چیزهایی نوشته‌ام که سرفرصت تکمیل می کنم .و می‌گذارم. یک هفته بی‌اینترنتی و دل‌تنگی برای وبلاگ‌ها و شیرهایی که می‌خواندم هم هست، به غیر از دویست و چند ای‌میلی که امروز صبح وقتی در فرودگاه استانبول قهوه‌ی 4یورویی می‌خوردم تا از اینترنتش استفاده کنم، آمد روی تاندربرد. فعلا این‌ها مهم نیست. مهم این است که دارم برمی‌گردم خانه و فرقش با همه‌ی بارهای پیش این است که بانو در خانه است.

برف، زندگی و تز

2009-02-12T00:16:00.000-08:00

اول از صبح برف می بارد و من را یاد بودنش در بیش تر خاطرات کودکی و بعدا اتفاقات زندگی مشترک می اندازد. اگر دوست داشتید این را بشنوید.
دوم، احتمالا دو هفته خبری ازم نخواهد بود. ولی فکر کنم بنویسم و بعدا کم کم بگذارم این جا.
سوم، دی روز نشستیم با استادهای عزیز دو ساعتی به جلسه. این تقریبا آخرین جلسه با موضوع چه خبر و چه کار داریم می کنیم و چه کار باید بکنیم بود. جلسه بعدی وقتی است که فصل اول تز را تحویلشان بدهم و آن ها بخوانند و بعد درباره اش حرف بزنیم. پنج ماه وقت برای نوشتن پنج فصل به قول استادم شش هزار امکان برنامه ریزی ندارد. ماهی یک بار یک میل با عنوان فصل ان ام می رود و یکی دو هفته بعدش یک ری: فصل ... برمی گردد.
چهارم، امروز روزی است که آن بخش زندگی ما که برای همه عجیب و باورنکردنی بود و برای خودمان بسیار یاددهنده و شیرین و لذت بخش و پرماجرا تمام می شود. دوسالی که آن قدر مهیب به نظر می رسید مثل باد گذشت و امروز عصر بانو با چمدان هایی پر از این دوسال زندگی می آید.
این البته به جبر روزگار و قاعده تناقض است که من باید از فردا یک هفته بروم مسافرت و پیدا نباشم. ولی دیگر یک هفته در مقابل دوسال که عددی نیست.
پنجم، یک وبلاگ در مورد موضوع تز و اصولا فرآیند تز نویسی ام راه انداخته ام که دوره آزمایشی اش دارد تمام می شود و دو هفته بعد باید شروع کنم برایش بازاریابی کنم و مشتری جمع کنم. تز نویس ها در اولویت اند.
به امید دیدار

موسیو لو کاندیدا

2009-02-09T22:44:00.000-08:00

دلم می خواهد یک نامه ی بلندبالا بنویسم که که با این جمله شروع می شود: «آقای خاتمی، جسارتا عرض می کنم که آیا خوب واقف هستید که دولت را از دست آقای هاشمی تحویل نمی گیرید؟»
روی خیلی خوب سکه این است که این بار طرفداران خاتمی بیش تر از این که لبریز از شور و شوق باشند و خیال اسطوره ای را بپرورند که آمده زمین و زمان را اصلاح کند و امید سرتاپای وجودشان را بگیرد، آن مرد واقعی زمینی با کارنامه ی هشت ساله و ضعف و قوت هایش را می بینند و خطاب اولیشه شان صاف و سرراست می رود سراغ «ما چه انتظاری از شما داریم» (حاشیه سمت راست را ببینید)
می شود هم البته واقع بین و حتا بدبین بود. می شود پیش بینی کرد که تمام ارگان روزنامه نگاری کشور که الان فقط چشم بسته مدح و ثنا می کنند فردا همه با همان چشم های بسته منتقدان شلمچه ای شوند. می شود به وضوح دید که دیگر امام زمان لیست کابینه دولت و نمایندگان مجلس را امضا نمی کند. می شود مطمین بود که دیگر حمایت های محکم از بالا درکار نخواهد بود. و می شود چشم باز کرد روی وضعیت فعلی کشور از بودجه و برنامه ریزی و چشم انداز و سیاست خارجی و غیره.
آن وقت است که باید جدی تر پرسید آقای خاتمی چه کار می خواهد بکند؟
شک ندارم تصمیم نهایی بسیاری از طرفداران زبانی امروز منتظر پیدا کردن این پاسخ است.

Vivo Per Lei

2009-02-07T22:47:00.000-08:00

آندره آ بوچلی، هلن سگارا، و پانصد نفر گروه کر
آدم دیگر چه می خواهد؟

متن شعر ایتالیایی و فرانسه - ترجمه به انگلیسی

پی نوشت - من از اجرای بوچلی و جرجا بیشتر خوشم می آید، احتمالا به خاطر متن ایتالیایی و این که خواندن جرجا انصافا عالی است

Engineering Design

2009-02-07T02:14:00.000-08:00

بعضی وقت ها دلم می خواهد یک کم درباره ی موضوع کارم این جا بنویسم، و مثلا امیدوار باشم که کسی را پیدا کنم که تا حدی هم فکر و هم کار باشد و بتوانیم درباره تز نوشتن، موضوعات مهم و داغ رشته و احتمالا جهت گیری تحقیقاتی گپ بزنیم. مشکل جدی این است که این کاری من درگیرش شده ام در هیچ عنوان عمومی ای جایی ندارد. از یک طرف سرش در علوم دیزاین است والبته دیزاین به معنی مهندسی آن، با نگاه کلی و به قولی فرآیندی و سیستمی که مباحث تبوری صرف تا بهینه سازی ابزار مشارکت گروهی از راه دور را شامل می شود (نگاه کنید به این ژورنال ها: ۱و ۲و ۳) و از سر دیگر به دنیای وسایل پزشکی و جراحی که البته بسیار مد روز اند.

حالا اگر کسی حوصله دارد و پایه بحث است، بگوید که کم کم وارد گود بشویم.

خاطره

2009-02-06T00:02:00.001-08:00

شده است خاطره ای را سرببرید، تکه تکه کنید و زیر پا له کنید و باز هم کوتاه نیایید؟

دو سال و اندی پیش تازه فوق لیسانس ام را تمام کرده بودم و دنبال سوژه و استاد برای دکترا می گشتم. یک روز آگهی پیداکردم که سوژه ای را برای دکترا داشت و دنبال دانشجو با مشخصات مهندس شیمی و فوق صنایع به روایت فرانسوی ها (کنسپسون) می گشت. جزییات ماجرا را که خواندم احساس کردم که قاب تن من بریده اند، یک چیز شبیه آگهی لیگ مو قرمزها. خلاصه خوشحال و امیدوار میل زدم و استاد هم پاسخ داد که چه موی قشنگی و گفت که پرونده بگذارم. گذاشتم. دو هفته بعد خبرداد که در مرحله اول انتخاب شدم و باید برای مصاحبه بروم. اه نگفتم، جاش تولوز بود، دانشگاه پلی تکنیک.
سر شب رسیدم تولوز و رفتم از این خوابگاه های ازران غیردانش جویی. اتاق با سه نفر دیگر مشترک بود و حالا این که تمام شب هی یک رفت و آمد و سیگار روشن کرد و چه چه زد و من از نگرانی پول و پاسپورتم را توی پیرهنم قایم کرده بودم و دستم به کوله ی لپ تاپ بود بماند. صبح زود رفتم و دانشگاه را پیدا کردم و فهمیدم مصاحبه معنی اش این نیست که بروی و استاد ببیندت گپی بزنی و قهوه بنوشید و کارهای فعلی ات را نشانش دهی.
مصاحبه یک آمفی تاتر بود که گوش تا گوش داور نشسته بود و به هر استاد وقت می دادند ۵ دقیقه سوژه اش را بگوید و بعد کاندیداهایی که معرفی کرده بود هر کدام در پنج دقیقه بالای سن تند تند خودشان و چه کاره بودنشان را می گفتند.
از وقتی فهمیدم تا وقت مصاحبه ام یک ساعت وقت بود که به تند و تند آماده کردن یک صفحه رزومه و پرینت و بعد کپی روی ترانسپرنت گذشت. دم مصاحبه باقی کاندیداهای سوژه را دیدم، همه فرانسوی و از همان لابو. شانس قبولی من را که دارید؟
هیچی دیگه. رفتم آن بالا و یک مزخرفی گفتم که فکر نمی کنم کسی چیزی فهمید. یکی از داورها پرسید که می خواهی در آینده مدیر شوی یا محقق؟ لبخند زدم، ولی جاش بود می گفتم ضعیف کش.

این ها را گفتم که بگویم چه طور مدت ها از تولوز و باقی حواشی اش متنفر بودم. سال گذشته سفری رفتیم اون طرف ها، پیش یک دوست عزیز و کلا خیلی خوش گذشت ها. ولی نشد که نشد. یعنی له و لورده اش هم کردم و به ش خندیدم که دیدی که هم تز گرفتم و ...
ولی نشد که نشد.

چرخ دنده های آموزشی

2009-02-05T04:13:00.001-08:00

نمی دانم از کجا شنیده بودم، یا اصلا چرا فکر می کردم دانش‌جوهای لیسانس در ایران از هم درسان خارجی‌شان قوی‌تر اند. امسال که بالاخره کارم به سیستم آموزشی افتاد و کلاس رفتم و حل تمرین و بعد دانش‌جو برایم آمد و حالا هم کارم افتاده به مربی کارآموزی بودن، کم‌کم از برنامه‌ی درسی لیسانس و سازماندهی پشت سرش و جلسات طولانی برنامه ریزی و بحث و ارزیابی سیستم آموزشی این جا سردرآورده ام. این جا منظورم مدرسه مهندسی صنایع گرونوبل است، که با این که جای بدی نیست، ولی یک سر و گردن جدی با مدارس پاریس و تولوز و نانت فرق دارد. و زمینه‌ی ذهنی‌ام لیسانس خودم است در دانشگاه شریف. توجه دارید که؟

نمی‌خواهم بنویسم که دانش جوهای سال سوم لیسانس اینجا بزرگ‌تر مساوی بیش‌تر استادهایی که در شریف دیده بودم فهم و دید و تجربه‌ی واقعی با صنعت و کارخانه دارند، تنوع و کیفیت مباحثی که دیده‌اند و گذرانده اند چه قدر بیش‌تر است، و توانایی‌ای که در استفاده از نرم‌افزارهای مختلف، گزارش نویسی و ارائه کسب کرده‌اند چه طور قابل مقایسه نیست.

این مقایسه‌ی احتمالا برخورنده اصلا به قصد پایین آوردن شان استادهای والامقام ایران نیست ها، می فهمید که؟ بیش‌تر حرفم سیستم آموزشی است و سیستم‌دهندهای آموزشی.

بعضی وقت‌ها به خودم می‌گویم شاید وقتش رسیده باشد که خوش‌گذارنی این‌جاییم را تمام کنم و برگردم که جایی در دانشگاه برای خودم دست و پا کنم و خوب که بین چرخ‌دنده‌های سیستم آموزشی و پژوهشی غلطانده شدم ببینم کار خاصی ازم بر می‌آید یا نه.

بعدا در مورد چیزهای خوب سیستم آموزشی این جا بیش‌تر می‌نویسم.

چرا من به مقاله نوشتنم ادامه می دهم با این که سومین مقاله ام هم رد شد؟

2009-02-02T20:42:00.000-08:00

این یک جور فکرکردن بلندبلند است،‌ و احساس نیاز به هم فکری آمیخته با یک کمی - پنهان نمی کنم - ناراحتی.

دیروز جواب داوری سومین مقاله ی ژورنال ام آمد،‌ که همان طور که معلوم است جواب رد بود. نظر هر سه داور این بود که با این که مورد مطالعه جالب است، ولی این مقاله چیزی به علم اضافه نمی کند و نویسنده متدولوژی گزارش علمی را رعایت نکرده. در توضیح مورد اول هم آمده بود مدل کردن اولیه یک فرآیند مفهومی کاری است که دانش جوهای فوق لیسانس انجام می دهند و یک مدل برای داشتن ارزش علمی باید یک جور تایید شده باشد.
برای توضیح بگویم که موضوع مقاله و در حقیقت تز من بررسی فرآیند طراحی - ساخت ابزار جراحی های نوآورانه است. و این که این مقاله در یک کنفرانس بین المللی ارایه شده بود و بعد از طرف رییس کنفرانس برای چاپ در ژورنال کاندید شد. من با توجه به کامنت هایی که در کنفرانس گرفتم و آنهایی که بعدا در فرآیند انتخاب اولیه برایم فرستادند مقاله را بازنویسی و اصلاح کردم. این را هم بگویم که داوری این کنفرانس بسیار به سخت بودن معروف است، این مقاله را پنج داور (ریویور) خوانده بودند و کامنت های اساسی (چهار صفحه) فرستاده بودند.
حالا لابد می فهمید که جواب ردی که دیروز برایم آمد چه قدر غیرقابل انتظار و ناباورانه بود. به خصوص که هیچ کدام از سه داور به انگلیسی متن یا مثلا نتایج یا چه می دانم یک قضیه تکنیکی گیر نداده بودند.
کسانی که درگیر ماجرای مقاله نوشتن علمی و چاپ در ژورنال هستند می دانند که این ماجرا برخلاف ظاهر شیک و باکلاسش به شدت به پارتی بازی و اخلاق غیرحرفه ای و اثر شدید نظر شخصی آلوده است. چرا‌؟ نمی دانم، شاید به خاطر تقاضای زیاد، به خاطر این که داوری علمی کار تخصصی کسی نیست و کنار هزارتا کار دیگر استاد با مینیمم وقت و توجه و ماکسیمم عقب انداختن انجام می شود. و این که قوی ترین معیار رشد مرتبه علمی همین تعداد مقاله است. این است که ژورنال ها یک جور حکومت محلی اند و معمولا اعضای دپارتمان و دوستان آقای ادیتور سال یا دوسال یک بار پابلیش می کنند و بعد هم خودشان داور می شوند و در نتیجه واردشدن به یک ژورنال بدون داشتن استاد سرشناس - که سهمی در این داد و ستد داشته باشد - تقریبا غیر ممکن است، مگر از طریق همین انتخاب های بعد کنفرانس. توجه کنید که دامنه حرف من ژورنال های متعبر رشته دیزاین است، که پنج شش تا بیشتر نیستند، و در عین حال آدم های اصلی هرکدام سایه ی دیگری را با تیر می زنند، چه برسد به این که به کنفرانس طرف مقابل بروند یا برای ژونالشان مقاله بفرستند.
شرایط دکترای من هم تاحدی خاص است. قبلا نوشته بودم که دو استاد دارم، استاد بزرگ که اصولا دیزاین و کارهای من در پروفایلش نیست و هیچ سری در سرها ندارد. استاد کوچک که من اولین دانشجویش هستم و بیشتر همکار ایم تا استاد و شاگرد. او هم البته تخصصی در ای حوزه ندارد و موضوع تز خودش کاملا طراحی وسیله بوده، نه فرآیند دیزاین. حالا نپرسید که چه طور این طور است و پس من چه غلطی دارم می کنم. اتفاقا این ترکیب خوبی های بسیاری برایم داشته و دارد. فکر می کنم مهم ترین نکته ی منفی اش همین دردسری است که مقاله نوشتن داریم.
در فرانسه دکترا سه سال است و برای دفاع داشتن مقاله ژورنال اجباری نیست. معمولا کسی که عزمش برای ماندن در دانشگاه و فضای آکادمیک جزم است این سه سال را وصل می کند به یک سال چهارمی که به ش می گویند ATER و عملا وقت نوشتن مقاله است و درس دادن و به قولی اولین قدم های حرفه ای. بعضی ها هم بعد سه سال می روند برای پست دکترا، به خصوص کسانی که تمایلی به درس دادن ندارند و هدف آینده شان هم محقق محض بودن است. این است که فضای مقاله نوشتن و این قرتی بازی ها در ضمن تز در دانشگاه ما به آن صورت وجود ندارد، و استادهایمان هم آن قدر در این کار حرفه ای نیستند (در مقایسه با تجربه ام در هلند که استاد و دانشجو اصولا کارهایشان مقاله بیس است) و این ژورنال کذا و کنفرانس قبل اش هلندی اند و باید اعتراف کرد که سلامت متن و محکمی که یک پاراگراف متن نوشته ی آقای داور دارد کل نوشته من ندارد.

و اما خود من. از دیروز و بعد از این ماجرا و یک کمی ناراحتی برایم معلوم شده است که این کار راهش همین نوشتن و فرستادن و رد شدن و اصلاح کردن و این هاست. دیروزودش را من کاری نمی توانم بکنم. همین طور موضوع کارم را که به نظر اساتید ارزش علمی ندارد. مدتی است تلاش می کنم نوشتن علمی را یاد بگیرم که بی تاثیر نبوده است. متدلوژی کارمان هم تاحد زیادی خاص است، به راحتی در سرفصلهای هیچ کنفرانس یا ژونالی جا نمی شویم و به هیچ آدم مرجعی در این زمینه هم نزدیک نیستیم. در عوض خود کار خیلی جذاب است. هزار راه نرفته دارد و هزار جای سرک نکشیده. کار با هردو استادم را دوست دارم و راستش خیلی اهمیتی نمی دهم که عالم های مشهوری نیستند. ته این تز اگر به کار در صنعت ختم شود که اصولا چه ژورنالی و چه کشکی. اگر هم قرار است به ماندن در آکادمیک ختم شود، باید صاف و ساده بروم در نزدیکی یکی از همین حکومت های محلی - برای پست داک مثلا - و قواعد بازی را یاد بگیرم و کم کم وارد همین فرآیندی که تعریف کردم بشوم. (شرافت شغلی را حال کردید؟)

این را هم بگویم که از داوری دو مقاله ی قبلی چیزهای مهم و و پایه ای زیادی یاد گرفتم. روی اولی مجددا کار کرده ام و الان تقریبا آماده ی فرستادن دوباره است و درباره ی دومی به این نتیجه رسیدم که نباید فعلا خودم را درگیر این موضوع کنم. از شما چه پنهان که الان هم همزمان روی دو مقاله دیگر کار می کنم که نسبتا خوب پیش رفته اند و یک نسخه ی ابتداییشان را برای یک کنفرانس معروف (نرخ قبولی ۳۰ درصد) فرستاده ایم و منتظر جواب ایم. به زودی - امروز و فردا - ست که با اساتید بنشینیم و دوباره بحث کنیم که تز مهم تر است یا مقاله و این بار گردن من از مو باریک تر است، و فکر کنم این بار دیگر ـ با این نتایج درخشان در مقاله نویسی ـ باید تا چند فصلی از تز را ننویسم باید مقاله و کنفرانس و این ها را اساسا تعطیل کنیم. گوشم را هم می کشند که مگر قرار نبود روی تز کار کنی و الان کجای کاری و این حرف ها. حتا یک ذره هم پشمیان نیستم ها. راهش همین است. این نوشتن و باز نوشتن است که آدم را آدم می کند. نه؟

تنبلی

2009-01-27T04:30:00.000-08:00

واقعا روح بزرگی دارد این پسر، خیلی بزرگ. همیشه خجالت من را در می‌آورد، و می‌شود گفت لجم را از خودم، که این قدر تنبل و تن‌پرور و راحت طلب شده‌ام. این‌جا دکترا می‌خواند، سال دوم. بورس کشور خودش است، سوریه، و این یعنی دو سوم من حقوق می‌گیرد، و هرسال کلی کاغذبازی دارد و تازه حقوقش هم مرتب نیست، چندماه یک‌بار، با کم و زیادش. تابستان پیش ازدواج کرد و الان هم منتظر دخترشان هستند که به زودی قرار است به‌دنیا بیاید. از چندوقت پیش رفت و با کلی دوندگی اجازه کار گرفت و شروع کرد در یک ساندویچی کارکردن. کار هم معمولا شب است، دیروقت می‌رود و تا نصفه شب می‌ماند. کنار این‌ها هم پروژه می‌گیرد از سوریه و تازگی‌ها همین جا، از پروژه طراحی صنعتی تا تعمیرات دستگاه. همیشه هم رویش باز است، و زندگی را آسان می‌گیرد.
من فقط و فقط موضوع ژیگولی تز ام را دارم و کارم دودقیقه دوچرخه سواری است از خانه تا دانشگاه و باقی زندگی در خوردن و خوابیدن. در عوض همیشه‌ی خدا هزارتا مشکل دارم و از همه طلب‌کارم و سرهر موضوع کوچکی یک قضیه بزرگ درست می‌کنم و نگرانی و نگرانی و نگرانی از این که همه‌ی چرخ‌ها درست بچرخند و بیمه داشته باشند. آن وقت این پسر با گواهی‌نامه‌ی سور(یه‌ا)ی و با زن حامله و با ماشینی که هشت‌صد یورو خریده می‌روند پاریس و از آن جا آلمان و اتریش و بالاتر چک، که برادرش را ببینند و بیایند.

این است که وقتی در نوشتن یک متنی که همه چیزش را می‌دانم و یک هفته است معطلم کرده مانده‌ام و از اول صبح صفحه‌ی ورد جلویم باز است و دارم فکر می‌کنم دی‌شب را خوب نخوابیده‌ام و الان حال ندارم بنویسم، از راه می‌رسد و تعریف می‌کند دی‌شب را اصلا نخوابیده و ساعت نه برگشته این‌جا روی کاری که باید تحویل می‌داده کار کرده (خانه کامپیوتر ندارد) تا ساعت دوازده که برود سرکارش و چهار ونیم رسیده خانه و با الهام چیزی خورده‌اند و دو ساعتی خوابیده تا بیاید। این است که از خودم خجالت می‌کشم که دارم کار می‌کنم و سخت است و …

2009-01-26T09:17:00.000-08:00

من این آهنگ را سال ها با صدای فریدون فرخزاد شنیده بودم و دوست می داشتم। پارسال نسخه ی اصلی اش را پیدا کردم و کلی علاقه ام به ش بیشتر شد، و البته که علاقه ام به نسخه آقا فری تغییری نکرد. برادرز فور (Brothers Four) یک گروه فولک امریکایی است که سال ۱۹۵۷ در سیاتل کارش را شروع کرد، و اگر سری به سایتشان بزنید می بینید که هنوز هم پا برجاست و کنسرت می دهد و عنوان longest surviving برایش خیلی نامربوط نیست. یکی زیر آهنگ پیغام گذاشته باورش سخت است که یک وقتی رادیو را روشن می کردی و این جور چیزها می شنیدی.

سفر بازگشت و خماری

2009-01-25T05:07:00.000-08:00

نصف سنگین زندگی این دو سال را جمع کردیم و بستیم و چپاندیم در چمدان که من برداشتم و آوردم. الان هم ته واگن وسط راه‌رو است و کسی نمی‌تواند تکانش بدهد بس که سنگین است. دی‌شب آخرشب میل زدم به دوستی که من فردا ظهر می‌رسم پاریس و اگر می‌توانی بیا کمک. آمد و نجات پیداکردم. دیدنش البته از کمکی که کرد عزیزتر بود، هرچند بدون دیدنش نمی‌مردم ولی با آن چمدان و کوله و ساک و ساز توی هزارتوی مترو چرا.

پشت به حرکت قطار نشسته‌ام. هربار که سوار می‌شوم قبل از این که شماره صندلی را پیدا کنم سعی می‌کنم ببینم ته ته‌ دلم رفتن‌اش بیش‌تر است یا برگشتن؛ مشتاقم و مهاجرت می‌کنم، یا این که اصلا این‌همه درخت و تپه و رودخانه که آن ور شیشه درهم می‌روند دخلی به من ندارند. این بار ولی دلم می‌خواهد این طوری ببینم که دارم برمی‌گردم و آرامم و دلم آشناهای سابق را می‌خواهد. از لیون که بگذریم، نیم ساعت کم‌تر سر و کله‌ی تپه‌ها پیدا می‌شود. بعد یک کوهی از دور پیدا می‌شود، سمت شمال، بعد یکی دیگر، و تا چشم‌ به هم بزنی کوه‌ها دوره‌ات کرده‌اند.

انگار خواندن و نوشتن را دوباره کشف کرده‌ام। ولع شدیدی به خواندن دارم و دارم ویش لیست درست می‌کنم از کتاب‌هایی که با اولین پولی که توانستیم کنار بگذاریم بخریم و از ایران بیاید. فعلا وبلاگ و مقاله‌های آن‌لاین شده‌است پرکن عریضه. نوشتن هم، فعلا همین بلاگ نیمه تعطیل، تا بعد شاید دستی به قلم رفت. کی چی می‌دونه؟

این پسرک جیگر خوش‌اخلاق وروجک همین‌طور از اول سفر من رو به عکس گرفتن تحریک می‌کنه. دوربینم هم دور از دست نیست، ولی نمی‌دانم چرا دستم نمی‌رود. این قدر این خانواده‌ی کوچک سه‌نفری و عضو جدید در راه، شیرین و واقعی و دوست‌داشتنی ‌اند که فکر می‌کنم دوربین درآوردن و هدف گرفتن همه چیز را خراب می‌کند. پدرومادر به نوبت با پسرک بازی می‌کنند و کتابش را برایش می‌خوانند و او از صندلی‌های قطار بالا می‌رود و از لای درزها مادرش را پیدا می‌کند و داد می‌زند «زو تم». آن کسی که شیفت نیست مجله ورق می‌زند یا یک چرت می‌خوابد. یک کم پیش دیدم مادر دارد از توی یک جور ژورنال لباس بچه‌ی صورتی می‌بیند. لابد دختر است این دومی، یا این که نه و طفلکی نگاه می‌کرده و حسرت می‌خورده.

از صبح که راه افتاده‌ام ردیف موسی خان معروفی گوش می‌دهم. حدود بیست نوار است و اول هر نوار می‌گوید «دستگاه فلان، ردیف اساتید بزرگ موسیقی ایران که توسط این جانب موسای معروفی جمع آوری و تنظیم گردیده. اکنون به وسیله‌ی آقای سلیمان روح‌افزا که از هنرمندان با سابقه می‌باشند در این سال هزار و سی‌صد و سی‌وهشت شمسی در نوار ضبط می‌گردد تا به یادگار بماند؛

بماند سال‌ها این نظم و ترتیب، ز ما هر ذره خاک افتاده جایی

غرض نقشی است کز ما باز ماند، که هستی را نمی‌بینم بقایی»

از رو نمی‌خواند، این است که هربار چیزی را عوض می‌کند، مثلا توسط را به وسیله‌ می‌گوید، یا فقط بیت دوم شعر را می‌خواند. و این که عجیب حضور دارد، در تمام جمله‌ها و مضراب‌های آقای روح‌افزا ایستاده‌است و انگار می‌خواهد یک چیزی بگوید، توضیحی اضافه کند یا مثلا بگوید که این‌جا این اشاره هم خوب است. ولی خودش را نگه داشته و چیزی نمی‌گوید که، می‌مانیم در خماری.

داااااااااااخ

2009-01-23T01:06:00.001-08:00

تمام شد، همان طور که انتظار می‌رفت و از سرنوشت باقی دوستان به نظر می‌رسید بانو زودتر از من دفاع کرد و دکتر شد. آن هم دکتر حرفه‌ای. من تنهای آدم اضافی جلسه دفاع بودم، چون دفاع محرمانه بود و من هم تعهد امضا کردم و این‌ها. بی‌عقل‌ها نمی‌دانستند که شب‌اش با هم تمرین کرده بودیم که.

این بار دیگر بار آخری است که از هلند می‌روم. رفتم دانشگاه و با بچه‌هایی که می‌شناختم سلام و علیکی کردیم و با استاد عزیز گپ مفصل‌تری زدیم. موقع خداحافظی گفتم که تا پاییز آینده. تقریبا قطعی است که برای دفاع دعوت می‌کنیمش، ولی هنوز نمی‌دانیم به عنوان عضو اصلی هیات ژوری باشد یا نه. به هرحال ارائه نهایی دکترا به زبان فرانسه است. امسال دیدم دو نفر از بچه‌های لابو در ژوری‌شان آدمی داشتند ـ رئیس ژوری ـ که فرانسه نمی‌دانست. متن تز هم که به فرانسه بود. این شد که دوستان لطف کردند و شب قبل دفاع، یک پیش دفاع به انگلیسی فصیح فرانسوی برای آقایان رئیس داشتند. روز دفاع هم که در مدت ارائه آقای رئیس سوت می‌زد و شکل‌ها را نگاه می‌کرد. من گزارش (همان رساله معروف) ام را به انگلیسی می‌نویسم. ولی برای ارائه احتمالا وضع به همین منوال خواهد بود.

این بار هلند بسیار خوش گذشت. البته باری نبود که بدگذشته باشد، ولی این داستان داریم می‌رویم و بار آخر است باعث شد بیش‌تر دوستان را ببینیم و دور هم باشیم و غیر از آن دونفری بیرون برویم و بگردیم، بدون عذاب وجدان و نگرانی از کارهای مانده. (برای توضیح عرض کنم که من اصولا عذاب وجدان یا نگرانی از کار مانده نداشته‌ام و ندارم) رفتیم موزه‌ی موریس اشر و کلی با تفکرات و نقاشی‌ها و طرح‌های گرافیکی‌اش حال کردیم.

و این که زندگی مثل چی می‌گذرد। دو سال پیش این وقت ها ـ کمی پیش‌تر ـ خودمان هم از این سوال معروف که این دوسال را چه‌کار می‌خواهیم بکنیم و چه‌طوری سر کنیم نگران می‌شدیم. حالا می‌شود گفت آن قدر زودگذشت که وقت نگران شدنی هم در کار نبود.

پی نوشت: تیتر نوشته خداحافظی مرسوم هلندی است

و اینک خلاصه خبرها

2009-01-17T23:57:00.000-08:00

در فرودگاه نشسته‌ام. یک گوشه‌ای پیداکرده‌ام که پریز برق و زیر فریادهایی که مدام تکرار می‌کند «فی‌نال کول، فی‌نال کول، پسژغ فلایت تو کپنهاگن میس هینتسون، سلین تو ز گیت پلیز» دارم یادداشت‌های آقای شهبازی را که مدتی‌ست دلم می‌خواهد ببینم و وقت نمی‌شود می‌خوانم.

دوهفته‌ی پیش همین‌جا نشسته‌بودم و اتفاقا شروع کردم یک یادداشت نوشتم که چرا فکر می‌کنم در دور بعدی ریاست جمهوری احمدی‌نژاد از خاتمی بسیار بهتر است. نوشتم ولی این‌جا نگذاشتمش و هفته‌ی پیش دیدم که خاتمی بازی آمدن را شروع کرده. حیف، البته هرچند کاندیدا شدن خاتمی ربط خاصی به تایید صلاحیت شدن و از صندوق درآمدنش ندارد. ولی خوب حیف دیگر.

از اخبار این مدت عرض شود که تعطیلات نوئل رفته بودم هلند پیش بانو و یخ‌زدیم از سرما و بانو گزارش نوشت و من مقاله خواندم و بچه‌های ‌آن‌جا را دیدیم و خوش گذشت. از وقتی برگشتم گرنوبل تا الان که منتظرم صدا بزنند و برویم سوار شویم بریم هلند (دیگر هیچ کسی نمی‌داند کدامش رفت است کدامش برگشت) شش سیلندر روی دوتا مقاله کار کردم تا آخرین مهلت که پنج‌شنبه بود فرستادیمشان. یک جور پررو بازی بود، چون استادهام گفته‌بودند نه و مقاله کنفرانس بس است و من هم نمی‌توانستم حالیشان کنم که بیرون فرانسه هم زمین و انسان وجود دارند و کاملا اتفاقی خیلی‌هایشان توی این حوزه‌ی که ما کار می‌کنیم کارهای بزرگی کرده‌اند و یک کامیونیتی اساسی دارند و باقی قصه. خلاصه به بهانه‌ی این که این یک قسمت از تز است ماجرا را پیش بردم و هفته‌ی آخر تبدیلش کردم به مقاله و آن انسان‌های شریف با تمام رئیس بازی و دل‌خوری که مشهود بود وقتی که کار را دیدند وقت گذاشتند و خواندند و اصلاح کردند و این حرف‌ها. حالا بد نیست یک هفته‌ی دم پرشان نباشم.

خبر دیگر این که دی‌شب کنسرت بود در گرنوبل، استاد شمیرانی و شرمین موفقی. استاد شمیرانی پدیده‌ایست، یک وقتی درباره‌اش این‌جا مفصل می‌نویسم. کنسرت خوبی بود، سوای ایرانی بودنش که یعنی نیم‌ساعت تاخیر و این حرف‌ها. فرانسوی‌ها هم آمده بودند که شرمنده فرموده‌بودند. شرمین موفقی هم که درباره‌اش نوشته‌بودم، شاگرد محمدرضا لطفی بوده و حالا منتی است که ما شاگردیش را می‌کنیم در ولایت گرنوبل.

دارد برای بار دوم صدا می‌کند که برویم سوار شویم. من گول این اتوبوسه رو خوردم که خالی بیرون وایستاده بود، هواپیمای ما آمده نزدیک و می‌توانیم پیاده برویم سوار شویم. بروم که سرنوشتم مثل میس هینستون نشود.

پس‌نوشت: بعدا معلوم شد نگاه‌های نه‌چندان دوستانه‌ی آن دختر وپسری که آن روبه‌رو نشسته بودند به خاطر پریزبرق بوده نه چیز دیگر. من که پاشدم زود آمدند و فیلم‌بینشان را زدن به برق و نشستند به دیدن.

رویایی هلندی

2008-12-19T08:19:00.000-08:00

کاملا طبیعی است شاید که آدم اصولا هرجا که باشد بیش‌تر عیب‌هایش را ببیند و همیشه با یک جای ایده‌آل مقایسه کند و حسرت بخورد. برای من ـ که اصولا آدم مهمی نیستم و کار مهمی هم نمی‌کنم ـ دانشگاه دلفت هم‌چنین تصویری دارد. یک مجموعه‌ی بزرگ خوش‌ساخت و پرانرژی از آدم‌هایی که کارشان را بلدند و یکی از کارهایشان هم این است که درست و دقیق و پرکار باشند. هرچند، مهمان بودن نسبتا کوتاه من در این دانشگاه آن قدر برایم سرنوشت‌ساز نبود، و حتا تفاوت مفهومی چیزهای که آن‌جا یاد گرفته‌ام و چیزهایی که این‌جا در فرانسه بلد ایم باعث شروع یک جنگ سرد بین من و استادهایم شده و ته‌اش معلوم نیست، هنوز نامه‌های میلینگ لیست گروه مهندسی بیومکانیک و سایت اصلی دانشگاه و وبلاگ چندتا از استادها و دانش‌جوهای آن‌جا را که می‌خوانم، یک جورایی ته دلم غنج می‌رود که «تحقیق به این می‌گویند، نه این مسخره بازی‌ها که ما از خودمان در می‌آوریم»

به هرحال ما تصمیم گرفتیم تسلیم این همه جذابیت و البته وسوسه‌ی موقعیت‌هایی که نسبتا برای هردومان فراهم است نشویم. چهار روز دیگر من می‌روم هلند و این بار فقط تعطیلات است و شاید پایم را هم به دانشگاه نگذارم. بار بعدی که می‌روم هلند اندکی بعد است، برای جلسه‌ی دفاع بانو، و این که آخرین بار بروم استاد آن‌جاییم را ببینم و حال و احوالی بکنیم ـ نه که بی‌نهایت خوش‌رو و مهمان‌پذیر و خوش‌برخورد است ـ و این مقاله‌ی روبه‌پایان را بررسی کنیم و اگر رضایت داد جایی بفرستیمش برای چاپ که بشود حسن ختام این هم‌کاری. و دیگر کار هردومان با دانشگاه دلفت تمام است.

کم کم آن افسردگی معروف سال آخر دکترا دارد سراغم می‌آید. هزارچیز که تازه تازه دارم می‌فهمم، هزارتحقیق و نوشتن که حتی در لیست آرزوهای تز ام جا نمی‌شوند، و هزار راه نرفته. بروز بیرونی این شرایط این است که دیگر کسی کار آدم را نقدجدی نمی‌کند. خالی‌بندی‌هایم می‌گیرد و برای سمینار و کلاس و این‌ها دعوت می‌شوم و کم کم تا گندش درنیامده باید هرچه داریم را بنویسم و پرینت کنیم و بگذاریم در کتاب‌خانه، قسمت تزها.

به هرحال

2008-12-07T07:21:00.000-08:00

به هر حال هر کسی یک جور است دیگر. من هم این طوری حال می کنم که کی برد را بگذارم روی پام و فقط به صفحه نگاه کنم و هر کلمه را ده بار غلط تایپ کنم و پاک کنم و حرف های کناری را امتحان کنم تا در بیاید.

بانو و خواهرشوهر چرت می زنند و من از گودرم می خوانم و مطلب شیر می کنم و دلم نوشتن می خواهد. دلم خواندن و فیلم دیدن می خواهد. دلم می خواهد فردا اعلام کنند که دانشجویان ایرانی حق ندارند در پلی تکنیک درس بخوانند و قانون لازم الاجراست و من و استادهام بنشینیم و قیافه متاثر روشن فکری بگیریم و یک کم افسوس بخوریم که چرا و عصبانی بشویم ولی با قضیه راحت کنار بیاییم ـ دیگه از ماجرای اون پسره بی نوا که یک روانی از بیمارستان دررفت و زرت زد کشتش بدتر نیست که ـ و خداحافظی کنیم و نه من نگران رفوزه شدن مقاله هام باشم و نه استادم با خودش فکر کند که بالاخره تز را به انگلیسی بنویسیم یا به فرانسه.
یک ساعت دیگر داریم می رویم لیون به دو دلیل، اول دیدن یک دخترک ناز که تازه به دنیا آمده و مادرش و باقی وابستگان، و بعد هم یک سر به جشن نور. اگر ماجرای جشن نور را نمی دانید و قبلا هم در بلاگهای قبلی من و دیگران نخوانده اید با این لغت بگردید تا خودم برگردم و برایتان تعریف کنم.

این جا هم که خاک می‌خورد

2008-12-04T09:18:00.000-08:00

من به زودی یا خودم را برای دفاع آماده می کنم یا اصولا بی‌خیال می‌شوم و می‌روم دوباره از لیسانس درس می‌خوانم.

کلاس‌هام تمام شده ـ کلاس‌هایی که درس می‌دادم ـ و همین‌طوری بی‌خود و بی‌جهت دلم برایشان تنگ شده. کلی وقت می‌گذاشتم و تمرین آماده می‌کردم و اسلاید درست می‌کردم و این حرف‌ها. تمام شد دیگر. جلسه‌ی آخر ازشان یک امتحانک گرفتم. خوبی این بچه پرروها این است که اصلا برایشان مهم نیست، جدی نمی‌گیرند، گوش نمی‌دهند، و اصولا احساس می‌کنی که گل لگد می‌کنی.

وقتی که مثلا می‌خواهند صدا کنند یا اجازه بگیرند می‌گویند موسیو. من هم به‌شان می‌گفتم مهندس‌های آینده. بیش‌تر برای این که به رویشان بیاورم که دارند مهندس می‌شوند و خیلی چیزها را نمی‌دانند.

حالا از صبح داشتیم با استاد کوچیکه برنامه یک کلاس ترم دوم را می‌ریختیم. بعدش گفت اگر بعد که دفاع کردی اگر خواستی همین‌جا بمانی و در دنیای تحقیق و تدریس باشی می‌توانیم این کلاس را توسعه بدهیم و ... می‌خواستم بگویم که شکمت را صابون نزن، فعلا در همین قسمت دفاع کردنش گیریم هردو، بدجور.

فردا بانو می‌آید. طولانی شده بود این بار، ولی بار آخر است که قسطی می‌آید. این‌بار هم یک هفته و بعدش من می‌روم ده روزی و بعد کم‌کم دوران نامزدی تمام می‌شود و باید فکر خانه و کار جدی و خرج‌ها و قسط‌ها و این حرف‌ها باشیم. حالا بگذار بیاید، بعد.

ولی تا فردا صبح که هواپیما بنشیند و بعد از بخش سوئیسی بیاید تا اتوبوس‌های گرنوبل ـ همان‌هایی که معمولا اختصاصی اند ـ و حدود ظهر که برسد این جا چند قرنی مانده هنوز.

فاصله

2008-11-22T15:22:00.000-08:00

یک. فرودگاه ژنو دو خروجی دارد،‌سمت فرانسه و سمت سوییس. سوییس جزو شنگن نیست و برای خودش ویزا لازم دارد، البته نه برای اروپایی ها که برای ما ها. دو ورودی مرز دوکشور که در داخل سالن رسیدن مسافرها ده متر فاصله دارد در بیرون فرودگاه فاصله شان به ۵۰ کیلومتر می رسد، یعنی وقتی توی اتوبان هستی و فرودگاه در ۵ دقیقه ای ایست، اگر همراه ات یا کسی که دنبالش آمده ای ویزای سوییس ندارد و باید از آن گیت ده متر آن طرف تر بیرون بیاید، تو باید از آخرین خروجی دور بزنی و ۵۰ کیلومتر در روستاها و جاده های باریکش دورخودت بگردی و بگویی این فرودگاه لعنتی چرا یک تابلو هم ندارد؟

دو. این سمت جنوب غربی سوییس سرزمین آرزوهاست. این همه بار رفتم و رد شده ام و هنوز چشمم سیر نشده. حتا اگر باران شدید باشد، ابرهای کوچک بین کوه ها گیر افتاده اند
عجیب دلبری می کنند. این است که نه تنها هلند رفتنهایمان چه من و چه بانو معمولا از ژنو است، هر فرصتی هم بشود میلم به این سمت است. حق هم دارم، آدم این جا را ول کند و برود پاریس که فقط یک ساعت از فرودگاه برسد شهر و بعد کلی معطل شود که با تژو سه ساعت هم راه بیاید تا گرنوبل، آن هم چمدان به دست، وقتی ژنو در یک ساعت و نیمی است؟

یک + دو. «نه نمی خواد بری پاریس، بلیتت رو از ژنو بگیر من میام دنبالت. ببین، فقط از در فرانسه بیا بیرون، آره دو تا در داره، رسیدی زنگ بزن». «سلام رسیدی؟ ببین من دم فرودگاه ام دارم میام. الان یک ساعته این جا دارم می چرخم. هواپیماها را هم می بینم، آره، نه بابا، ده بار اشتباهی رفتیم تو خروجی های مختلف و در اومدیم، باید در سمت فرانسه را از بیرون پیدا کنم، شرمنده ها، الان می رسم.» ببخشید موسیو، این در سمت فرانسه ی فرودگاه را می شناسین؟ - آره، اول باید از این جاده برگردین تو فرانسه، از پشت سرن دور بزنین، از جاده ان هشتصد و هفتاد و دو را بگیرین تا سر مرز... «مگه ما الان تو سوییس ایم؟»

چهارنفر منهای یک، چهار نفر منهای دو، و آن منهای اولی که مشتاق دیدن دومی است. خواهر کوچکم هم بالاخره از راه رسید. تقریبا امیدی نمانده بود به ویزاگرفتنش، حالا هم که نصف ترمش رفته و باید ببیند به امتحان ها می رسد یا نه. فرقش با من - که دو هفته زودتر از کلاس ها هم رسیده بودم و درس ها را هم می دانستم و جزوه ها را گرفته بودم و با این حال از اضطراب روی زمین بند نبودم - این است که که در آرامش مطلق است. با خونسردی تمام وسایلش را درآورد و چید و مرتب کرد. نیم نگاهی هم به این اینترنت پرسرعت نداشت. یعنی هیچی ها. سرشب هم یک چیزی می خوره و می خوابه، ساعت هشت. یعنی حتا قبل هشت. من بدبخت جغد هم که زودتر از نصفه شب خواب ندارم باید بی صدا بشینم و سرم را با اینترنت گرم کنم و وبلاگ بنویسم تا خوابم ببرد. این طور است دیگر، همین یک اتاق را بیشتر نداریم.

پنج. خیلی خوشحالم، نگران ام، نمی دانم چه می شود. مثل همیشه.

یادت هست؟

2008-11-20T07:51:00.000-08:00

یکی از همین روزهایی که صبح لرزش بی انتهای ماشین زباله‌ جمع کنی از اتاق زباله و اتاق دوچرخه و همه‌ی کاشی‌های هم‌کف و حتا کف طبقه‌ی اول می‌گذرد و از نرمی بالش به سرم می‌ریزد و سردرد آشنایی که دلیل بطری خالی کنار تخت‌خواب است نمی‌گذارد حتا چشم‌هایم را باز کنم که ببینم گل سرخ را پشت پنجره گذاشته‌ای یا نه، بالاخره صبرم تمام می‌شود و می‌گذارم اتوبوس ساعت هفت و نیم بدون من برود و یک ساعت بعد وقتی گزارش غیبت‌ها از دستگاه دم در به سیستم مرکزی رفت و آن‌جا در رکورد فردی ام ثبت شد، سیستم مرکزی بفهمد که آخرین غیبت مجازم هم تمام شده و اتوماتیک دستور پرینت نامه‌ی اخراجم را بدهد.
ولی می‌دانم که این کار را نمی‌کنم. از اتوبوس، در ورودی، ماشین حضوروغیاب و همه‌ی نامه‌های اتوماتیک متنفرم، ولی باز جرات نمی‌کنم که ده دقیقه زودتر از موقع در ایستگاه منتظر نباشم. از همان‌جاست که پنجره‌ی تو را نگاه می‌کنم، تا ببینم اگر حتا تا آخرین لحظه گل را گذاشتی خیالم راحت شود و بگذارم اتوبوس و نامه‌ها به هر جهنمی که خواستند بروند.
ولی اگر بالاخره یک روز گل سرخ را پشت پنجره‌ات بگذاری. قول می‌دهم قبل از این که نامه برسد چمدانم را بسته باشم و توی ایستگاه، منتظر اتوبوس فرودگاه باشم. تا فرودگاه دوساعت راه است. پروازهای ایران هم همیشه برای یک نفر جا دارد. شب می‌رسم و مستقیم از فرودگاه می‌آیم همان جا، همان جایی که قرارگذاشتیم. همان‌جایی که من به‌ت گفتم، یادت هست که، که نامه‌ی پذیرشم آمده و می‌توانم برای درس‌خواندن بروم خارج. گفتم که مهلت ده روزه است، و اگر توی این ده روز تصمیم گرفتی و قبول کردی که با هم زندگی کنیم، نامه را پس می‌فرستم و همین‌جا می‌مانیم و زندگی می‌کنیم. قرارشد که اگر قبول کردی یک گل سرخ بگذاری پشت پنجره‌ی اتاقت. به خودم گفتم حالا یک کم ادای آماده‌ی رفتن شدن را هم در می‌آورم، تا که جواب تو غافل‌گیر و خوش‌حالم کند.
ولی اگر شاخه گل را نگذاری؟ فوقش یک چندروزی بیش‌تر صبر می‌کنم، یا حتا اگر فرصت بیش‌تری خواستی، اصلا شاید بروم و این طوری تجربه‌ی خارج رفتن را هم پیداکنم، یعنی مثلا یکی دو ماهی، خانه‌ی پرش سه‌ماه، بیایم این‌ور و بعد برگردم و قبلش هم خبر بدهم که برمی‌گردم و بعد بیایم که گل سرخ را پشت پنجره‌ی اتاقت ببینم. بعد صاف بیایم سرقرار، همان‌جایی که بار اول قرار گذاشتیم، و برایت از ماجراها و دانشگاه و فارغ التحصیلی و کار و حتا از نامه‌های اتوماتیک تعریف کنم، از نامه‌هایی که اتوماتیک نوشته، پرینت، تا زده، در پاکت رفته و آماده‌ی فرستادن می‌شود.

کمین

2008-11-13T02:38:00.001-08:00

صبح اخبار می‌گفت که یک بیمار روانی از تیمارستان فرار کرده و وسط شهر یک پسر بیست‌وشش ساله را کشته. با خودم فکر کردم بالاخره گرنوبل هم آمد در اخبار. بعد هم همان نگرانی همیشگی که حالا یارو کی بوده؟ نکنه از بچه‌های ما بوده؟ می‌شناسمش؟ و این‌ها. بعد رفتم وسط شهر و ماجرا داشت یادم می‌رفت که رسیدم لابو و فهمیدم که ای داد، پسره‌ی بدبخت دوست و هم دانشگاهیمان بوده. همین سه هفته پیش در آن ماجرای نوآوری با هم بوده ایم.

به همین سادگی، طرف که سال آخر دکترایش بود و قرار بود به زودی با دوست دخترش که اتفاقا توی همین لابو کار می کند ازدواج کنند و به قولی شروع زندگی، یک دیوانه از راه می‌رسد و وسط شهر با چاقو می‌کشدش.

می‌توانست آن کسی که الان روی تخت خوابیده من باشم. اتفاقا دی‌شب همان ساعت‌ها وسط شهر بودم، و آن قدر ذهنم به کارهایم مشغول بود که حتا اگر کسی را چاقو به‌دست روبه‌رویم ببینم قدرت عکس‌العمل و فرار نداشته باشم. بعد هم یک پیدا می‌شد مرثیه بنویسد که آره سال آخر دکترا بود و تازه ازدواج کرده بود و این حرف‌ها.

دلم بیش‌تر برای دختره‌ی بی‌نوا می‌سوزد، که این دوسه‌ماه اخیر هرچه بلا می‌توانست سرش آمده بود، از مشکلات خانه و جابه‌جایی و کارت اقامت (فرانسوی نیست) و کارهای تز. هفته‌ی دیگر دفاعش است و خودش و همه منتظر بودیم و که دفاع هم تمام شود و یک نفس راحتی بکشد و دیگر برود سراغ کارهای ازدواج.

لابد همین‌طوری‌ست دیگر، در کمین نشسته، نگاه می‌کند، و تو یا باید قاعده‌ی بازی را قبول کنی که همین است، یا این که تمام عمر بترسی و بلرزی و مراقبش باشی که چه؟ در کمین است.

درس و دانشگاه

2008-11-06T12:00:00.000-08:00

یکم، این مقاله‌ای که این مدت جانم را گرفته بود بالاخره الان تمام کردم و دارم پیروزمندانه برایش خلاصه می‌نویسم. البته هم‌چنان به نظرم هیچ ارزش علمی ندارد. تازه از آن ورژنی ازش که قبول شده بود حالا به قولی ریویزیون لازم داشت کلی بهتر شده است. استادم راضی است و خوشش آمده . برای این که هیچی از علم و مقاله علمی نمی‌داند. شاهدش هم این است که هی ما مقاله ساب‌میت می‌کنیم و هی برگشت می‌خوریم. این مقاله را بدون این‌که این‌ها توش نقشی داشته باشند نوشته بودم، دلیل اصلی‌ام هم این بود که به بهانه‌ی کنفرانس بروم ترکیه و قونیه. حالا مطلب کم داشتند یا هرچی به من گفتند که آن خزعبلات را برای ژورنال می خواهند. این است که من دوهفته است دارم دست و پا می‌زنم که یک کم این را به یک تحقیق علمی شبیه کنم.

دوم، هفته‌ی بعد دوباره تعطیلات است. یعنی سه‌شنبه تعطیل است، در نتیجه دوشنبه هم دو در می‌شود و می‌شود چهارروز. هم‌کار جدیدمان که جای نیکولا آمده گفت که امشب دارد می‌رود بارسلون. یعنی جمعه را هم زد تو رگ و رفت پی حال. به‌ش گفتم تا سال اولی خوب استفاده کن، چون مستقل از کار دو سال اول، سال سوم اوضاعت همین است که می‌بینی. من یعنی.

سوم، لعنت خدا و مسلمین و باقی وابستگان الهی بر ورد، که هزار ورژن هم پیش رفت کند باز فرق اصولی با نوت پد ندارد، فقط هرکاری را سخت تر باید درش انجام داد. درعوض تا دلت بخواهد باگ دارد و هنگ می‌کند و تصویرها را می‌خورد. همیشه فکر می‌کردم چون ما نسخه‌ی قفل شکسته داریم نباید صدایمان در بیاید. حالا که استاد گیتس کلی هم لابو را چاپیده با لیسانس‌هاش، باز هم فقط حرص آدم را درمی‌آورد. تقصیر خودم است که برای رفتن سویچ کردن به تک این پا و آن پا می‌کنم.

چهارم، این پست درسی دانشگاهی را با این تمام می‌کنیم که فردا یک برنامه‌ی مفصل داریم برای دانش‌جوهای مهندسی صنایع، که دانشگاه و کارهای تحقیقاتی و این‌هایمان را به‌شان نشان بدهیم. ما ـ استاد گیوم و من ـ یک سالن گرفته‌ایم و پوستر و فیلم از جراحی و وسایل جدید و این ها آماده کرده‌ایم که خوب خامشان کنیم، فکر کنند خبری اه. اصولا که ما فعلن نمونه کار این لابو شده‌ایم، و این برای گیوم خیلی فایده داره. من هم که کشته‌ی مرامم و ...

اتفاقات

2008-11-05T05:03:00.001-08:00

روزهای پرماجرایی است ها. نیکولا که هم اتاقیم بود دفاع کرد و دکترشد، هرچند دیگر خیلی برایش مهم نبود و از دوماه پیش داشت در یک جای خوب کار می کرد. استاد کردان که تا آخرش هم اصرارمی کرد مقصرهای زیادی در ماجرا هستند، از رئیس آکسفورد تا امریکای جنایت‌کار تا منافقین. واقعا این سیاستمدارها باعث شدند که سیاست به این وضعیت بیفتد. اتفاق اصلی هم که انتخاب باراک اوباما بود. امروز صبح تله ویزیون فرانسه یک خلاصه کوتاه از ماجراهای این مدت امریکا پخش کرد، سخن رانی ها، مناظره ها و حتا رسید به آهنگ‌هایی که هرکدام گوش می‌دهند. بامزه و هیجان انگیز بود. یک کم از سخنرانی معروف لوترکینگ را هم گذاشت. معرکه است. رفتم و پیدایش کردم و دوباره دیدم و خواندم.

فکر کنم تمام فرانسوی‌ها کشته مرده‌ی اوباما باشند. طرف صبح در اخبار می گفت مردم دنیا اوباما را انتخاب کرده اند، امریکایی‌ها فقط به‌ش رای دادند. باید ببینیم که آب‌شان با استاد سارکو توی یک جوب می رود یا نه.

زندگی

2008-11-02T01:04:00.000-07:00

از نانت برگشتم و گفتن ندارد که کنفرانس خوبی بود و همه از مقاله ی من حال کردند و تبریک گفتند و قرارشد توی یک کتابی چاپ شود. خودم البته می دانم که حرف خاصی نداشت، و صد البته به علم چیزی اضافه نمی کرد. بازخوانی یک تجربه ی آموزشی بود به روش علمی تر.
کارکرد این کنفرانس ها علاوه بر ارایه مطلب این است که چندتا آدم حسابی ببینم به خصوص در شرایط فعلی من دنبال کار و موقعیت بعدی باشم. اوضاع کار پیدا کردن برای ایرانی ها روز به روز سخت تر می شود. هفته پیش استادم اسکن یک فکس را نشانم داد که از دانشگاه می خواست فعالیت های علمی و تحقیقاتی دانش جوها ایران را مرتب گزارش کنند. فعلا البته این موضوع برای رشته هایی است که یک ربط خیلی مختصری به دانش هسته ای، مکانیک سیالات پیشرفته و هوا و فضا دارند.

از نانت سرراه یک سر رفتم پاریس و چندتا از دوستهام رو دیدم و توی خیابان های پایتخت قدم زدیم و کافه ای نشستیم و کفه سفارش دادیم. من پاریس را این طور دوست دارم، از دور، توریستی. اصلا نمی توانم به زندگی در آن شهر شلوغ و به هم ریخته فکر کنم. واه واه با آن مترو و ار و ار شان. زندگی در پاریس یعنی هرروز سه ساعت راه در شرایط دل پذیر قطار زیرزمینی. واضح است که به خانه داشتن در مرکز شهر نمی شود فکر کرد.

گرنوبل امن و امان است. دیروز و امروز که می رفتم دانشگاه از کنار ایستگاه قطار رد شدم و دانشجوهایی را که چمدان به دست از راه می رسیدند تماشا کردم. یک هفته تعطیلات پاییزی فرصت خوبی بود برای مسافرت، یا مثلا برگشتن پیش پدر و مادر. من اولین تعطیلات پاییزی خودم را حبس کرده بودم و درس می خواندم و برای اولین بار سوار تراموای خالی می شدم و تعجب می کردم.
به نظر می رسد فصل شیرینی از زندگی ام رو به پایان است.

Nantes

2008-10-27T15:15:00.000-07:00

بعد هفت ساعت و نیم قطارسوار و معطلی در ایستگاه رسیده ام نانت و صاف آمدم هتل. می خواست شبی پنج یورو اینترنت به م قالب کند که گفتم باشه بعدا و الان به لطف دستگاه اینترنت دزدی ام وصل شده ام. نانت شهر قشنگی است. رفتم یک دوری زدم و مردم ـ جوان‌ها ـ تا نیمه شب بیرون بودند و شهر زنده بود به قولی.

این را بگویم توی دلم نماند: من از بیشترین چیزی که در هتل‌ها بدم می آید این است که پتو و ملافه و روکش را تا جایی که می توانند می کنند زیر تشک. هیچ وقت نشده که مثل آدم آزاد ولش کنند، که آدمی به لنگ درازی من بعد از شکست در ور رفتن و زورآوردن درجا مجبورنشود بلند شود و اساسی ملافه ها را آزاد کند. اه. تازه فردا هم همین برنامه است. کاش می‌شد این را هم به باقی آپشن‌های اتاق را تمیزکردن، حوله را عوض کردن و غیره اضافه کرد.

مقاله و تز و باقی ماجرا

2008-10-26T12:46:00.000-07:00

تمام شنبه و یک شنبه ام را پای این دو مونیتور گذراندم، مثل تمام هفته ی پیش. قرار بود مقاله را تا جمعه تمام کنم و بفرستم استادهایم هم ببینند و اگر حرفی دارند بگویند ـ نه که خیلی هم صاحب نظر تشریف دارند ـ و آخر ماه بفرستیم برای ژورنال که غیر سرمون آفر انتخاب شدن گرفتیم. تا همین حالا که یک شنبه شب است نتوانستم تمام کنم و دیگر اصلا برایم مهم نیست. دیگر اعصاب این که جایی مقاله بفرستم و برگردد را ندارم. یعنی تحمل چهارماه انتظار و بعد دریافت آن نامه ی کلیشه ای مزخرف را ندارم که با این که ایده و ارزش کار علمی تان خوب است و با اهداف ژورنال ما هم راستاست متاسفانه نمی توانیم درخواست شما را قبول کنیم. بعد هم چهار صفحه ایراد بنی اسرائیلی که بیش ترش به این خاطر است که من بد نوشته بودم و یارو نفهمیده.
اصلا آقاجان انگلیسی زبان مادری من نیست، هیچ وقت هم کلاسی نرفته ام که زبان یاد بگیرم، از وقتی هم که آمدم فرانسه زبان انگلیسی ام روز به روز پس رفته.
خیالتان راحت شد؟

ولی شاید یک میل به سردبیر بزنم و بگویم که یکی دو هفته مهلت را زیاد کند. بعد از آن دو ریجکت قبلی این تنها شانسم است که موقع دفاع دست خالی نباشم. هرچند این فرانسوی ها برایشان مهم نیست، حتا فکر می کنم استادم از ریجکت شدن من خوش حال هم شد. این بار که ببیندم لابد ژست می گیرد و می گوید بهتر است که حرف گوش کنم و به تز بیشتر برسم تا به مقاله نوشتن. برای بار هزارم از اول امسال فکر کنم.

هفته بعد این جا تعطیل است، به مناسبت حضرات محکم بشینن می خواهیم چرخ بزنیم. من هم فردا دارم می روم یک شهری اون سر فرانسه برای کنفرانس. یک مقاله زورکی داده بودم و زورکی هم جا شدم در ارائه بعد از ظهر روز آخر. فکرکنم فقط خودم و رئیس جلسه باشیم و همان جا روی لپ تاپ به فرانسه برایش زود بگویم و برویم پی کارمان.
شاید هم یارو فرانسوی بود و من هم لج کردم انگلیسی توضیح دادم. فعلا به جای این حرف ها باید فکر درست کردن اسلایدهام باشم.

راه های شناخت یک سایت فرانسوی

2008-10-23T10:55:00.000-07:00

اگر به هیچ وجه با گشتن موضوع و کلمات کلیدی در گوگل پیدا نشد

اگر وقتی صفحه باز شد اندازه ی یک شماره لوموند توش مطلب به هم ریخته بود
اگر روی دکمه انگلیش کلیک کردید و هیچ اتفاقی نیفتاد
اگر مثلا سایت کتابخانه‌ای رفتید و بعد از یک ربع هنوز دنبال جایی می گشتید که اسم کتاب را توش وارد کنید
اگر احساس کردید با این که تقریبا معنی همه کلمات بخش های اصلی را می دانید ولی ربطش را به محتوا نمی فهمید
اگر مثلا مطمئن اید که شرکت کانن دوربین می فروشد و در سایت کانن دات اف ار دربه‌در دنبال مدل‌های دوربین گشتید و هیچ نیافتید
اگر باید یک فرمی را پرمی کردید و بعد از اتمام کار دکمه مرحله بعد را زدید و به علت نامعلومی جلو نرفت و تازه همه چیزهایی که وارد کرده بودید پاک شد
اگر ساعت دوازده تا دو سایت از کار می افتاد

در این صورت گقتن ندارد که به یک سایت فرانسوی دچار شده اید. قبل از هرچیز اسم دامنه را با دات کام و دات اورگ امتحان کنید، اگر نه که خیلی خودتان را اذیت نکنید، به من هم میل نفرستید، فعلا همکار فرانسوی در دفتر نداریم.

نوبت

2008-10-22T04:27:00.001-07:00

از صبح الکی توی کله ام آمده که «دیگه نوبتی هم که باشه، نوبته …»

الان داشتم یک مقاله درباره ی روش های سیستماتیک دیزاین می خوندم. فهمیدم ما به طور سیستماتیک نوبت، نظم و به نوعی قانون را ورست کیس فرض می کنیم. یعنی برای انجام یک کاری روش پیش بینی شده را (چه در قالب دستورالعمل و چه قانون) در آخرین الویت قرار می دهیم و در صورت ناچاری یا اجبار می رویم سراغش.

شاهدش هم همین که از صبح توی سر من ونگ می زند، به خصوص با صدای اعصاب خوردکن مجری های برنامه بچه ها.

حبس

2008-10-16T11:05:00.000-07:00

دو روز است که احساس می کنم دلم برای ایران تنگ شده. در این سه سال و اندی این اولین بار است و نگران شده ام. احساس آدمس را دارم که برای یک ماموریت هول هولکی و از این هایی که رئیس آدم را خر می کند که باید بروی و خیلی مهم است و تو می دانی که داری خرشدنت را به اضافه کار و حق ماموریت می فروشی. احوالم مثل همین بدبخت ماموریت رفته است که حالا توی سالن انتظار نشسته است تا هواپیمای لعنتی برسد و بشیند و سوارش شوند برای برگشت. از چندوقت پیش خواندن وبلاگ و اخبار را سرکار برای خودم ممنوع کرده بودم و می دانستم شب ها که برمی گردم خسته تر از آنم که به اینترنت گردی برسم. ولی این مرض از راه رسیده قانونم را شکسته و سرگردانم کرده. وبلاگ خوانی شده مثل دیدن و شنیدن آثار آدمهایی که انگار یک کمی پیش از آن که توبرسی جمع کرده اند و رفته اند.
بچه شده ام. برای خودم شکلات خریده ام و به بهانه ی دلتنگی همه چیز را تعطیل کرده ام و نشسته ام خانه. نرم و چسبناک و سرد است و فکر نمی کردم وقتش الان برسد. فکر می کردم دیگر وقتی سال اول گذشت همه چیز تمام شد.
آدم خودش را حبس میکند توی خانه، انگار که باقی مردم همین صداهای محو بیرون پنجره اند و شیر زندگی به کابل اینترنت وصل است
خدا فردا ـ ی پراز کار و جلسه و آدم ها ـ را به خیر بگذراند.

تعطیلات

2008-10-14T23:13:00.000-07:00

می خواستم از صمیم قلب و نه از روی ناراحتی یا خدای نکرده عصبانیت خدمت شما دوست عزیز عرض کنم که تعطیلات خوش بگذرد. راستش من هم چندسال پیش در انتظار ویزا روزشماری می کردم و توی همین شرایطی بودم که چندروز دیر رسیدن ممکن بود زندگی ام را عوض کند؛ باعث شود نتوانم ثبت نام کنم، پذیرش ای که دستم بود کنسل شود و چندماهی که همه کارم را ول کرده بودم و نشسته بودم توی خانه و زبان می خواندم و انتظار می کشیدم کاملا فنا شود.
حالا هم اوضاع آدم های مثل من شبیه من یا می شود گفت بدتر است. چهارماه است که منتظر اند و کلاس ها دوهفته است شروع شده و آخرین مهلت خیلی از دانشگاه ها همین هفته است. ولی شما اصولا خودتان را ناراحت نکنید و سعی کنید از وکانستان لذت ببرید. فقط اگر ممکن است به آن کسی که در سفارت تلفن جواب می دهد بگویید که اجباری ندارد که حتما بگوید مسوول کارهای ویزای دانش جویی دوهفته رفته تعطیلات. همان «هنوز ویزا نیامده» هم کفایت می کند. آخر آدم یک ذره غرور، نه شخصیت، نه اصلا، آدم هنوز آدم است آخه بی انصاف ها.

استعدادهای درخشان

2008-10-11T10:59:00.000-07:00

یک مجموعه برنامه ای هست به اسم استعدادهای شگرف که کارش این است که به آدم یا آدمهایی که فکر می کنند خیلی استعداد دارند، در هرچیزی، دو دقیقه فرصت می دهند که هنرشان را نشان بدهند. سه داور نشسته اند که یک جورهایی خبره ی این کارها اند و اگر از اجرا خوششان نیاید دکمه ای را می زنند و یک ضرب در قرمز با صدای بیییز روشن می شود. اگر کسی سه ضربدر بگیرد باید کارش را متوقف کند. معمولا یک گپ ساده ای هم آخر اجرا هست که داورها ابزار خوشحالی می کنند یا نکات منفی و چرا خوششان نیامده را می گویند. اجراها معمولا این چیزهاست : شعبده بازی، رقص، آکروبات، خواندن بچه، ادای الویس پریسلی و دالیدا (که پای ثابت اند)، شو من و این چیزها. یک بار هم یک خانمی رقص اس تریپ تیز دور میله شروع کرد که بعد از یک دقیقه سه ضرب در گرفت. داورها معمولا این سوال را می پرسند: به نظرت خودت چه چیز این کار استثنایی است؟

این ها را گفتم که بگویم در برنامه چندشب پیش یک زوج هفتاد و پنج ساله آمده بودند که «رقص قبل از هرچیز، باقی مهم نیس». خودشان و اجرایشان را می توانید این جا ببینید. من خیلی دوست داشتم. یک کمی حسرت خوردم از مقایسه ی این آدم ها و مثلا پدر و مادر بزرگ خودم که با همین حول و حوش سن توی خانه ته نشین شده اند و در زندگیشان خوشی چندانی ندارند و وقتشان بین تخت و تله ویزیون و مثلا گاه وقتی سرزدن بچه ها و نوه ها (اگر مثل من دور و بی معرفت نباشند) تقسیم شده است.

از این جا می توانید باقی کلیپ ها را ببینید. مثلا این و این بدک نیستند.

این را هم بگویم که من به داورها خیلی ارادت دارم و حتا بعضی وقت ها بیشتر به خاطر داورهاست که برنامه را می بینم. به خصوص آن آقا عینکیه با لهجه ی کاناداییش

شاید وقتی دیگر

2008-10-09T23:42:00.000-07:00

اگر فیلم را دوست دارید و کارگردان را، خلقتان را با خواندن این مطلب تنگ نکنید.

دی شب بالاخره بعد از مدت طولانی انتظار و ولع از به دست آوردن فیلم و بعد خودداری احمقانه چندماهه فیلم را دیدم. نمی دانم چرا این قدر از قبل مجذوب فیلم بوده ام. به خاطر اسمش شاید و لابد به خاطر سوسن تسلیمی. شروع فیلم مثل باقی فیلم های ایرانی طولانی و اضافه بود. دیالوگ های مهوع در اتاق صدا گذاری و بعد کاراگاه بازی جناب مدبر دیگر داشت کلافه ام می کرد. «چرا باید پیکان قرمز برات آشنا باشه؟» هربار که دوربین روی صورت کیان می آمد یک بار عینکش را برمی داشت و می گذاشت. خلاصه همین طور از اشتیاقم کم شد و به تحملم زیاد کردم. رفتارهای بی معنی مدبر و تغییرهای پشت سرهمش از مرد ایرانی به جنتلمن اروپایی ادامه داشت تا ملاقات عتیقه فروش که اوج بروز رفتار بود. اصولا بازی داریوش فرهنگ که پدیده بود، به خصوص وقتی زن عتیقه فروش را دید «من شما را قبلا جایی دیده ام»
عجیب است که وقتی شخصیت پردازی و بازی کیان قرار است انتزاعی و بیش از اندازه باشد، در تضاد، باقی اتفاقات فیلم هیچ کدام معمولی و باورپذیر نیستند: شماره ماشین که به خاطر ماشین جلویی دیده نمی شود از توی اضافات فیلم درمی آید، یک روزه از روی شماره آدرس و تلفن صاحبش پیدا می شود، آقای عتیقه فروش خبره با آن انبار پر از شمشیر نادر و چی و چی پیکان قرمز سوار است، سوژه ی مصاحبه با عتیقه فروش امروز به فردا ردیف می شود و گروه با تجهیزات می آیند و چه و چه. از مانتوی صد تومانی و آن مانتو فروش آریستوکرات هم بگذریم.

قسمت کشف الاسرار فیلم که دو سوسن تسلیمی هم را می بینند در انتزاع کامل و رفتار غیر انسان معمولی اتفاق می افتد. قطع های بی نهایت بعد بین تسلیمی و گروه فیلم برداری، و به خصوص آن قسمت بازکشت به مادر که بیش از حد طولانی و غیرباور است. چه چپاندن بی مزه سگ که سروقت نوزاد می رود و به همین خاطر است که کیان از سگ می ترسد، یا مادر که مثل گلادیاتور کیلومترها دنبال کالسکه کشیده می شود و بعد که دستهایش ول شد قبراق بلند می شود و می ایستد. و البته ویدا هم خواهری را یادش می آید که غیب شده بود (من بنا را به دوقلو بودن گذاشته بودم، که لزوما درست نیست). اسم فیلم، نه تنها ربطی به فیلم ندارد، کاری می کند که سرخوردگی مخاطب تکمیل شود: بعد از این همه ماجرا و بالاخره پیداکردن خواهر و زندگی گذشته و رسیدن به آرامش، موقعی که داریم می رویم و خواهر می گوید از خودتون تلفن و نشانی بدید، آقای وجدانی به ش می گوید «باشه یه وقت دیگه»

پس این فیلم غیر از یادآوری زندگی دوگانه ورونیکا و سرگیجه و آیینه و مقدار انبوهی دیالوگ مزخرف چه دارد؟ تنها دلمان به دیدن بازی سوسن تسلیمی خوش بود که از فیلم و از کادر فیلم هم سر بود و بعید نمی دانم مرامی فیلم را بازی کرده بود. سال ۶۶ که فیلم به جشنواره رفت برای موسیقی اعصاب خوردکن و تدوین بی خود و صدابرداری و فیلم برداری عهد دقیانوسش کاندیدا شد و برای فیلم برداری (لابد به خاطر استمرار در صورت بازیگر در وسط صفحه) لوح زرین گرفت. هیچ کس سوسن تسلیمی را ندیده بود لابد.

مرتبط: به دنبال یک دوا می گردم

حل تمرین

2008-10-08T22:44:00.000-07:00

«بن ژوق، من رهی هستم و حل تمرین درس فلان. امروز تمرین یک را حل می کنیم. گروه های چهارنفره درست کنید و صورت مساله را بخوانید. ده دقیقه فرصت دارید، بعد از هر گروه یک نفر مساله را توضیح می دهد.»

جذبه را داشتی؟ اولین تجربه ی درس دادن و در حقیقت حل تمرین در پلی تکنیک. دانشجوهای این جا هم مثل شریفی های تازه رسیده مغرور و تا حدی پر رو اند. اصولا هم که با قهوه و کیک می آیند سرکلاس و تمام مدت به دوستشان اس ام اس می زنند. چیز بامزه ای که دیروز احساس کردم این ماجرای اکسیون ره اکسیون بود. یک گروه چهارنفر پسر که دلشان می خواست گپ بزنند و من نمی گذاشتم، شروع کردند سوال هایشان را با ساختار سخت و کلمات ناآشنا پرسیدن. من هم در جواب یکی دو کلمه ی ارگو (عامیانه و نه چندان مودبانه) انداختم. نگاهم روی کاغذ و اعداد بود، ولی تغییر لحن و نگاهشان را فهمیدم. یک بار هم یک گروهی که کار نمی کرد را بردم پای تخته که مثلا جدی بگیرند.

دو کلاس بعدی هفته بعد است. چهار گروه اند و با هرکدام چهار جلسه دارم. موضوع درس تحلیل نیاز است از راه مهندسی و یک کمی بازارفهمی (یا بازاریابی). سه مساله داریم، یکی میز و پلات فرم بالابرنده، دومی رباتیک در ماشین سازی فورد و سومی که خودم طراحی کرده ام میکروالکترونیک در وسایل پزشکی.

خانم پست‌چی‌

2008-09-29T23:55:00.000-07:00

‌پست‌چی‌تان شما را ترک می‌کند

امروز صبح دیدمش، روی شیشه در وروری آپارتمان چسبیده بود، طوری که وقتی می‌خواهی بروی بیرون ببینیش. در ادامه آمده بود که دوران خوبی بود و از تک تک‌تان متشکرم که گرم و مهربان بوده اید. دلم می‌خواست مفصل خداحافظی کنم که وقت نشد و حالا امیدوارم در یک فرصتی بیایم و هم را ببینیم. مراقب خودتان باشید و مراقب پست‌چی جدید هم.

نوشته بود که کار جدیدش را بعد از ده روز استراحت شروع خواهد کرد.

این را اضافه کنید به فرق‌های فرانسه با باقی دنیا.

سرود عشق

2008-09-27T00:34:00.000-07:00

اگر یک روزی زندگی تو را از من بگیرد
اگر تو بروی (بمیری) و از من دور باشی
برایم مهم نیست، اگر دوستم بداری
چون من هم خواهم مرد

ما ابدیت برای خودمان خواهیم داشت
در آبی بزرگ بی نهایت
در آسمان دیگر مشکلی نیست
عشق من، باور می کنی که ما هم را دوست داریم؟
...
خدا عاشق ها را به هم می رساند.

(ترجمه از دقیقه یک ممیز چهل و سه به بعد)
ادیت پیاف، ۱۹۵۰

L'Hymne a l'Amour
envoyé par cvera

لعنت به این ذات آدمی

2008-09-27T00:31:00.000-07:00

ماجرا تلخ بود، مثل یک آبجوی بلژ برای کسی که عادت نداشته باشد.
تعریف ساده اش این است که ن و الف از هم جداشده اند، و شنونده را در ناباوری این رها می کنی که این ها که چهارسال با هم زندگی کرده بودند، بچه دار شدند و بعد حتا ازدواج کردند. تازه هم هردو کار پیداکرده بودند و زندگی رو به راه شده بود و فقط مانده بود بروند روی جلد مجله زوج نمونه. ن رو به روی من می نشست، کامپیوترهامان پشت به پشت. یک باری که از هلند برمی گشتم قبل از آمدن به لابو گ گفت که قبل از این که ببینیش بدنیست یک چیزی را بدانی. حالا شش ماهی از آن جریان می گذرد. الف یک شبِ خیلی معمولی گفت که من از این زندگی خسته شده ام و دیگر نمی خواهم ادامه بدهم. بعد هم گفت که فردا وسایلش را جمع می کند و می رود پیش دوست پسرش، که دو سه ماهی است هم را می بینند. ناباوری آن شب ن را البته نمی توان فهمید. همه با همان ناباوری آمدند که کاری بکنند، بیشتر خانواد الف. ولی فایده ای نداشت و همان شد که شد. تا آخر هفته هردو از آن خانه رفتند و وسایل زندگی را دور ریختند. ماند آلبان که یک هفته درمیان یکشان از مهدکودک بگیرد و صبح تحویل دهد.
الف را دیگر ندیدم. ن آخر بهار تزش را تحویل داد و رفت و دیگر ندیده بودمش تا پری شب، خانه ح که نفر سوم است در اتاق کارمان. آلبان را آورده بود. گپ زدیم و شامی خوردیم و به شیرین کاری ها پسرک خندیدیم. به نظر دیگر ن با ماجرا کنار آمده است. من کنار نیامده ام. ناراحتی ام را پنهان کرده بودم و بگو بخند می کردیم و لعنت به این ذات آدمی.

کریز اکونومیک

2008-09-24T23:14:00.000-07:00

این فرانسوی ها دیگر کشتندمان با این ماجرای بحران اقتصادی. هرروز تمام روزنامه ها و تمام بخشهای اخبار طوری از این ماجرا حرف می زنند که انگار روز قیامت نزدیک است. برای ما مهندسان عوام که آن قدرها هم اقتصاد نمی دانیم یک کم غیرقابل باور است که سقوط چند موسسه مالی در امریکا که به قول ایشان دارند بهای ناهارهای مجانی ای را که قبلا خورده اند می دهند باعث شود که تمام اقتصاد امریکا و بعد اقتصاد اروپا سقوط کنند. از آن عجیب تر این است که جنرال موتورز در فرانسه یک تعدادی را اخراج می کند و بلافاصله رنو هم اعلام می کند تعدادی زیادی پست را منحل خواهد کرد (بالاخره این جا فرانسه است). به نظر من این داستان هم بیش از حد مدیاتیزه شده و هرکسی دارد از آب گل آلود ماهی خودش را می گیرد.

هوا سردشده و با این که آفتاب هست، سرما در پوست آدم نفوذ می کند. هنوز مقاومت می کنم و کاپشن نمی پوشم. چه معنی دارد؟ هنوز سپتامبر هم تمام نشده

ساز نو

2008-09-22T23:42:00.000-07:00

خبر خوب این روزها این است که یک استاد موسیقی از دیار دور ژنو به ولایت گرونوبل نزول فرموده اند و به قول قدما در دل اهل موسیقی گرونوبل عروسی به پاست. استاد را یک سال پیش شبی در منزل دوستی دیده بودم و شبی بود. تا خود صبح ساز از خواندن نماند. گفت شاگرد قبول می کند، ولی حیف این بود که من راهی دیار دور از فرهنگ و موسیقی ای بودم. بالاخره چرخ چرخید و از این به بعد استاد ماهی یک بار مهمان ولایت ماست.
دوباره حس روزهای دور. ساز به دوش از کنار درختان پیاده می روی تا کلاس. آن جا مودب می نشینی تا نوبتت شود. بعد دیگر نه حرف و سخنی است و نه زبان و دستوری. پرده است و فاصله و حال. سرمشق می گیریم که مشق کنیم تا بار بعد. واقعا هین که رسید از فلک آواز نو.
یادگرفتن ساز و موسیقی در اروپا دردسر بزرگی است. قحط الرجالی است که نگو. هرکسی استاد خوانده می شود و موسیقی ایرانی فروشی چیزی در مایه های دست فروشی است. به ندرت کسی یافت می شود که در موسیقی پرمایه باشد. حال تصور کن و از روی تعریف بسیار و شنیدن صدای ساز مشتاق می روی خدمت استاد، و تنها سوالی که می پرسی این است که چه طور است این مایه موسیقی در این همه بی مایگی؟ این است درسی گرفته و نگرفته، پای کشیده و آویزان.

حالا استادی است که دل نشینت است. تو کجا و شاگردی کجا؟

یک وقتی

2008-09-21T01:18:00.000-07:00

تقدیم به همه آنهایی که مثل من هنوز که هنوز است تکلیفشان را با تقدیر روشن نمی دانند.

توضیح: این فیلم سال گذشته به خاطر موسیقی اش اسکار گرفت. برخلاف تمام تاریخ هالیوود، این فیلم با دوربین معمولی و خیلی روی دست ضبط شد. نوازنده ها بابت ضبط کار پول نگرفتند و داستان دو شخصیت اصلی در فیلم خیلی دور از احوال واقعی دو بازیگر نیست، و اگر کمی اهل موسیقی داشته باشید فکر کنم از انعکاس داستان در تنظیم دوصدایی آهنگ لذت تان بیشتر شود.
مثل سابق اگر کسی آهنگ را خواست ای میلش را بگذارد.

قطار فرشتگان

2008-09-19T13:41:00.001-07:00

جایی در یک‌ساعت و ربعی گرنوبل خط قطار با اتوبوسی که دوساعت دیرتر می‌رسد تقاطع دارد. آخرین قطار گرنوبل رفته است و غیراز این اتوبوس چاره‌ای درکار نیست. این‌هایی که مانده‌اند همه‌شان مثل من اند، با این فرق که انگار فقط من جای پریز برق را بلد بوده‌ام و این شد که به کمک دستگاه اینترنت دزدی ام (لقب از طرف ایشان) دارم پست می‌نویسم. کنفرانس تمام شد و کنفرانس نوستالژیک خوبی بود، موضوع، آدم‌ها، خاطرات. جدا از این که دکتر نیامد و چندتای دیگری از ارائه‌کننده‌های ایرانی. یک بعد از ظهر خوب با یک دوست خوب گذشت و در راه برگشتن با همه‌ی احساس ترسی که از آخر فیلم داشتم شهر فرشتگان را دیدم.

قطار که از کناره‌ی دریا می‌رود وقتی که ابرها بارانشان را باریده باشند و سفید و تمیز غروب آفتاب را تماشا کنند، چاره‌ای جز فرشته بودن نمی‌گذارد. ولی وقتی هبوط کردی و روی زمین نشستی، آرامش صدای فرشته که می‌گوید «زندگی همین است» دل آدم را آتش می‌زند.

مدیریت تکنولوژی

2008-09-18T01:00:00.000-07:00

صدای من را از آنتی‌پولیس می‌شنوید، جایی در شمال نیس، در جنوب فرانسه. کنفرانس اروپایی مدیریت تکنولوژی برقرار است و ما هم مقاله‌ای داشتیم که من امروز ارائه کردم و سا وا. اصولا پایه‌ی ارائه‌های روز اول هستم به دو دلیل، اول این که باعث می‌شوند که قبل از آمدن اسلاید برایشان درست کنم و در نتیجه این‌جا تمام وقت را صرف نگرانی آماده کردن نمی‌کنم. دوم این که معمولا کنفرانس‌ها سه روزه‌اند، و مهمانی کنفرانس شب دوم است، در نتیجه آدم‌های مهم ـ مثلا طارق خلیل در مدیریت تکنولوژی ـ روز دوم می‌آیند و مهمانی هستند و فردایش می‌روند و فقط همان روز برای دیدنشان به سخن‌رانی‌شان رفتن وقت است. روز سوم، به خصوص اول وقت که بدترین حالت است. زیاد شندیده‌ام که ممکن است در سالن غیر از ارائه دهند‌ها و رئیس کسی نباشد.

غلظت ایرانی‌های این کنفرانس خیلی زیاد است. پنج نفر که اروپا ساکنیم و پنج تا دیگر که از ایران آمده‌اند برای ارائه و ده پانزده‌نفری که آمده‌اند برای استفاده از کنفرانس. تریپشان هم مدیر دولتی است بیش‌تر. فردا شام کنفرانس در یک کازینو است. حالا من که کافر، ولی به نظرم نیامد باقی دوستان خیلی ماه رمضان را به شام در کازینو در جنوب فرانسه ربط بدهند. اصولا از این تیپ آدم خوشم می‌آید که اول از همه می‌پرسند فرانسوی بلدی؟ ایران یاد گرفتی یا این جا؟

برای کسانی که فکر می‌کنند که ربط دادن خدا و معنویت به چیزهای دیگر فقط مخصوص ایران است عرض شود که امروز رئیس پارک تکنولوژی بانگلور در هند در سخن‌رانی‌اش گفت مدل موفقیتشان مثلث تکنولوژی ـ نوآوری ـ معنویت است.

جایتان در آفتاب و هوای مدیترانه خالی.

بن ژوق زندگی

2008-09-15T13:13:00.000-07:00

این مطلب حامد خیلی من را به فکر انداخت. چند وقت پیش فرصتی دست داد و هم صحبت بودیم و اتفاقا بحث به همین ماجرای زندگی اروپایی کشید. برداشت متفاوت من از ماجرا طبیعتا به خاطر زندگی در فرانسه است، و هم چنین مقایسه آن با یک سالی است که در هلند مانده ام. سیستم اجتماعی فرانسه که به نظر من تعریف اجرایی سیستم سوسیال است، تصور دیگری از زندگی برای خارجی ها ساخته است. این که دولت نصف اجاره خانه را برمی گرداند، بیمه درمانی معقول برای دانش جوها با سالی ۱۵۰ یورو و برای آدم های کم درآمد مجانی وجود دارد. ساعات کار کم تر از باقی اروپاست و تعطیلات رفتن و وقت با خانواده گذراندن جز جدی ای از زندگی مردم است. جدا از این ها، خارجی ها زودتر در فرانسه با فرانسوی ها می جوشند، زبان یاد می گیرند و در کنارش باقی خصوصیات فرهنگی را. معمولا ایرانی های فرانسه آدم های افسرده یا سرخورده ای نیستند. تا آن جا که من دیده ام در کارشان موفق اند و اگر سودای کانادا داشته باشند به راحتی از راه کبک می روند و اگر نه هم که زندگی شان را سروسامان می دهند. تقریبا همه کسانی که من این مدت دیده ام وقت برای رسیدن به دل مشغولی ای مثل موسیقی، ادبیات یا سینما دارند و به طور قطع اگر ایران می ماندند این فرصت فراهم نمی شد.
و این که زندگی دانش جویی در فرانسه به چیزی که من باکیفیت می ناممش خیلی نزدیک است. درست است که مقصود مطلوب همه ی دانش جوها دانشگاه های امریکای شمالی است، ولی به هرحال برای کسی که برای خودش قبای دانشمندشدن و تمام مدت با تمام توان مشغول علم بودن را نبریده دانشگاه های فرانسوی جای بسیار مناسبی است. بورس در بیش تر رشته ها وجود دارد و حدود دوبرابر هزینه زندگی یک نفر است.
امیدوارم این نوشته فرانسه را بهشت برین جلوه ندهد. مساله مهم این است که کشورهای اروپای شمالی و به طور خاص هلند خیلی با فرانسه فرق دارند. در هلند خارجی ها بودن معادل جذام خشک یا چنین چیزی است. واگیر ندارد، ولی هیچ راه ارتباطی ای را باز باقی نمی گذارد. زندگی بسیار گران است، و بسیار خالی است. برخلاف آسمانش که همیشه پر ابر است.

از این حرف ها بگذریم. دوباره مسافرم و دوباره بی تاب. برای کنفرانسی می روم به جنوب فرانسه و امیدوارم خالی بندی ای که آماده کرده ام بگیرد. رفتن به این کنفرانس یک حالت عجیب نوستالژیکی برایم دارد. رئیس کنفرانس همان کسی است که چهارسال پیش برای یک دوره ای آمده بود ایران و دیدنش و صحبت باش در این که اصولا به ادامه تحصیل و آمدن به فرانسه فکر کنم تاثیر زیاد داشت. و این که آقای دکتر آراستی هم به این کنفرانس می آید. کسی که وجودش در آن جو دانشکده مدیریت شریف غنیمتی است و برای دانش جوهای سرگردانی مثل من از هیچ کمکی دریغ نکرده است و نمی کند.

باز باران

2008-09-14T10:04:00.000-07:00

این روزهایی که آفتاب سر صبحش سرکی می کشد و رخی می نماید و بعد می بینی باران امانش نمی دهد و باید ‍جایی بشت ابری قایم شود تا باز بیاید و باشد تا که کی برود؛ حالا دو ساعت یا ده ساعتش چه فرقی دارد، خاطرم را جمع می کند که این نوشتن و ننوشتن و کرکره را باز و بسته کردن فقط گناه من نیست، و شاید اصلا تقصیرش با خورشید است که از اول با ما همین طوری تا کرده بود

القصه، رنگی به این صفحه کشیدم و باز برگشتم که از همان حرف های معمولی و دل خوش کنک بنویسم
از امروز یک سالی حداقل در فرانسه ساکنم و قرار است این خورده تحقیقم را تمام کنم و تز بنویسم و دنبال کار بگردم و دل تنگ بانو باشم که گاه گاهی مجال دیدار داریم و باقیش به انتظار

این یک سال، این دوستی وبلاگی و این شما دوستان دیده و ندیده؛ قدمتان روی چشم

بی نوشت: تا با دوست جدیمان کنار بیایم انگار از نقطه و ب با دو نقطه بیشتر زیرش خبری نیست